حسین جوادی، خبرنگار اعزامي به ابوظبی:
قبل از آغاز این مصاف شاید تنها چیزی که بیش از هرچيز برای تمام فوتبالدوستان ایرانی اهمیت داشت این بود که تیم بزرگی به نام برزیل مقابل شاگردان افشین قطبی صف‌آرایی می‌کرد. درست زمانی که به باشگاه ایرانیان مقیم دوبی رسیدیم تب و تاب تماشای تمرین پسران سامبا آنقدر برای‌مان اهمیت داشت که جاذبه‌های شهر دوبی با تمام ساختمان‌های سر به فلک کشیده‌اش درست مثل یک نوار ویدئویی بی‌ارزش از جلوی چشمانمان می‌گذشت. برزیلی‌ها قرار بود راس ساعت 19:30 به وقت محلی ابوظبی در زمین ورزشگاه بن‌زاید با تمام بازیکنان‌شان به تمرین بپردازند ولی نکته حائز اهمیت این بود که به دلیل یکسری بی‌نظمی‌های همیشگی از اینکه بتوانیم خیلی زودتر خودمان را به ورزشگاه برسانیم بازماندیم.
اشتیاق خبرنگاران ایرانی به مراتب بیشتر از اماراتی‌ها بود...
روبینیو وارد شد... دنی آلوس... پاتو و چند ستاره دیگر که در هیاهوی فریاد خبرنگاران شروع به تمرین کردند. نکته‌ای که در اینجا وجود دارد حرفه‌ای بودن فوتبال آنها نسبت به ما را به تصویر می‌کشد، اینکه به هیچ وجه شما حتی اگر خبرنگار هم باشید نمی‌توانید بدون هماهنگی با بازیکنان برزیلی مصاحبه کنید پس همین مساله سبب می‌شود تا در میان همان تعداد معدود هواداران با خبرنگاران برزیلی یا طرفداران انگشت‌شمار آنها درباره این بازی گپ دوستانه‌ای بزنیم. يكي از هواداران برزيلي با لهجه پرتغالي‌اش به ما می‌گوید: بازیکنان ما از حضور در این اردوها خسته می‌شوند، واقعا حرارت دمای اینجا آنقدر وحشتناک است که آنها را کلافه کرده است ولی با تمام این اوصاف به شما و تیمتان احترام می‌گذاریم. درست کمی آن طرف‌تر بحث میان خبرنگاران با ملیت‌های مختلف آنقدر شدید می‌شود که کار به میتینگ گروهی می‌کشد. خبرنگار الجزیره اسپورت که یک استرالیایی است درباره بازی ایران و برزیل اعتقاد دارد: این بازی‌ها سطح کیفی فوتبال آسیا را بالا می‌برد و ما امیدواریم نماینده‌های آسیا بتوانند از حیثیت ملی خودشان برابر تیم‌های بزرگ دفاع کنند. در همین گیر و دار برزیلی‌ها در حال تمرین فرح بخش‌شان هستند، انگار بازی را جدی نگرفته‌اند و هوای شرجی شهر ابوظبی آنقدر برایشان عذاب‌آور است که زیاد به آب و آتش نمی‌زنند ولی از بین همه آنها دنی آلوس دفاع راست بی‌نظیر بارسلونا آنقدر تند و سریع حرکت می‌کند که ناگاه نگران رویارویی او با احسان حاج‌صفی می‌شویم!
از حاضر نشدن آی دی‌کارت تا آبادان برزیلته
وقتی مسیر اتوبان شیخ زاید را به سوی ابوظبی طی می‌کنیم انگار نه انگار که در یک کشور خارجی در حال حرکت هستیم. باز هم صد رحمت به اتوبان‌های تهران – قم! اینجا هیچ منظره دلنوازی نیست که شما را مجذوب کند! تقریبا باید گفت ورزشگاه بن‌زاید در دل کویر زده شده ولی طراحی نور این استادیوم برای زیبا جلوه دادن آن بیش از پیش به چشم می‌خورد. ورزشگاه 42 هزار نفری بن‌زاید با خیل عظیم هواداران ایرانی رو‌به‌رو شده ولی متاسفانه آنهایی که باید این بازی دوستانه را پوشش دهند به دلیل بی‌نظمی‌های متداول پشت در ورودی ورزشگاه بدون داشتن آی دی کارت معطل شده‌اند. سعی می‌کنم از ازدحام خبرنگاران و عکاسان خودم را به کنار نیمکت تیم ملی ایران برسانم و نخستین سوالم را از افشین قطبی با این دیالوگ شروع می‌کنم: شرایط روحی بچه‌ها....؟بازیکنان از کنارم عبور می‌کنند نوبت به کریم باقری می‌رسد تا برای بازی خداحافظی‌اش در کنار بچه‌های تیم ملی خودش را گرم کند اما باز هم این چیزها نمی‌تواند مجذوب کننده باشد زیرا درست در قسمت غربی ورزشگاه جایگاهی که هواداران برزیل و ایران در 2 بخش متفاوت صندلی‌های استادیوم را اشغال کرده‌اند، سوژه اصلی عکاسان تامین می‌شود، درست در همان جایی که هواداران برزیل با لباس زرد برای تیمشان هورا می‌کشند بنری بزرگ که روی آن نوشته «آبادان برزیلته» حال و هوای استادیوم را عوض می‌کند، آخرسر هم معلوم شد آنهایی که یک سوم ورزشگاه را در اختیار داشتند هوادارانی با ملیت ایرانی بودند که به رسم خون‌گرمی‌شان برزیلی‌ها را نیز
تشویق می‌کردند!
جایگاه خبرنگاران
بازی شروع می‌شود... امکانات ورزشگاه بن‌زاید از خیلی جهات با ورزشگاه‌هایي كه ديده بوديم كمي متفاوت است. نخستین مساله‌ای که می‌توان به آن اشاره کرد مانیتورهایی است که روبه‌روی خبرنگاران قرار گرفته است، دومین مساله پذیرایی «فرست کلاس» آنها از ژورنالیست‌هایی است که می‌خواهند بازی را پوشش دهند البته تمام این چیزها برای ما کمی عجیب به نظر می‌رسد، به هر صورت آنها تمام تلاششان را کردند تا ما لحظه‌ای در ورزشگاه احساس بدی نداشته باشیم. بازی ایران- برزیل از لحاظ تاکتیکی آنقدر کسل‌کننده بود که نباید زحمت آنالیز تاکتیکی آن را بر عهده گرفت و شاید تنها چیزی که می‌تواند کمی فانتزی به نظر برسد همین سرک کشیدن به سوراخ سمبه‌های ورزشگاه بن‌زاید است.