ابوظبی، ورزشگاه بن‌زاید. فارید علی داور بازی ایران و برزیل سوت پایان دیدار را می‌زند، این درست است که تیم ملی ایران به برزیل بازی را با 3 گل واگذار می‌کند، این درست است که ضريب انتقاد از افشین قطبی در هر دیداری که شاگردانش برگزار می‌کنند سیر صعودی گرفته ولی باید به نکته‌هایی اشاره کرد که شاید از چشم خیلی از آنهایی که این دیدار تاریخی را از ورزشگاه زیبای شهر ابوظبی تماشا کردند جاماند. اگر قرار باشد از آن گل به اشتباه آفساید غلامی و آن توپ جواد نکونام که به دیرک دروازه برخورد کرد فاکتور بگیریم، نکاتی وجود دارد که باید از لحاظ روانشناختی بازیکنان ایرانی در مواجهه با ستاره‌های برزیلی اشاره کنیم. درست پس از همان لحظه‌ای که با آسانسور ورزشگاه بن زاید برای رفتن به اتاق کنفرانس آماده می‌شویم با یک فلاش‌بک به چهارشنبه، شب تمرین 2 تیم نقب می‌زنیم... .
آندرانیک تیموریان در جواب این سؤال که آیا از لحاظ ذهنی برای بازی با برزیل آماده هستید یا نه، می‌گوید: «این حرف شما را قبول دارم که برزیل تیم بزرگی است ولی برای ما فرقی نمی‌کند که برابر کدام تیم قرار می‌گیریم، برزیل با تمام ستاره‌هایش نیز همانند دیگر تیم‌هایی است که با آنها بازی دوستانه انجام داده‌ایم، ما از لحاظ روحی و روانی هیچ استرس خاصی نداریم.» این حرف‌های آندو به هیچ عنوان غلو نیست، زیرا تمام آنهایی که دیدار ایران و برزیل را آنالیز کردند به این نکته پی بردند که هافبک دفاعی مانند تیموریان بیش از دیگران دوید، در نبردهای تک‌به‌تک پیروز بود و حتی پاس گل هم داد که متاسفانه و به اشتباه آفساید اعلام شد. البته به جز آندو، مهدی رحمتی نیز نمایش خیره‌کننده‌ای داشت، میلاد میداوودی، محمد نصرتی و محمد غلامی نیز در فهرست همان بازیکنانی قرار می‌گیرند که در حد و اندازه‌های خودشان ظاهر شدند.
چرا قطبی از 3 هافبک دفاعی استفاده کرد؟
افشین قطبی در بازی با برزیل تصمیم گرفته بود تا از مثلث 3 هافبک دفاعی پژمان نوری، آندو و جواد نکونام استفاده کند. این مساله تعجب خیلی‌ها را برانگیخت ولی اگر قرار باشد همین موضوع را از دریچه‌ای دیگرببينيم نکته حائز اهمیتی دارد که نشان می‌دهد افشین قطبی برای ترمیم خط دفاعی‌اش مجبور است تا بازی را از میانه میدان به‌دست بگیرد. البته به‌جز آندو 2 هافبک دفاعی دیگر تیم ملی نتوانستند وظیفه پرس را به خوبی انجام دهند و به همین دلیل بود که 2 دفاع کناری از سوی هافبک‌های میانی تغذیه می‌شدند و بارها از جناحین دروازه ایران را
تهدید کردند.
منزس و شناخت از نقاط ضعف تیم ملی
در کنفرانس خبری قبل از بازی مانو منزس به نکته قابل توجهی اشاره می‌کند. او از شکست ایران برابر کویت بسیار متعجب شده بود و هاج و واج ماندن سرمربی برزیلی از شکست ما برابر تیم جوان کویت، این نکته را نشان می‌دهد که او به دقت روی نقاط ضعف ایران اشراف داشته است. اگر به گلی که پاتو به دروازه ما زد کمی دقت کنید متوجه مي‌شود که یک کار از پیش تمرین شده بود، بله، درست در شب تمرین آنها به خوبی روش‌هایی را که می‌توانستند دفاع 4 نفره ایران را دور بزنند تمرین کردند. دفاع ایران در جناح چپ به هیچ عنوان قابل اطمینان نیست. احسان حاج‌صفی در مصاف با دنی آلوس نتوانست وظایف دفاعی‌اش را به خوبی انجام دهد، او تنها در چند موقعیت که روی دروازه برزیل ایجاد شد با همکاری پژمان نوری چند سانتر نصفه و نیمه روی دروازه آنها فرستاد. حتی استفاده از محمد نصرتی که در چند دیدار توانست به خوبی در جناح راست بازی کند در پست دفاع میانی اصلا تفکر عاقلانه‌ای نیست. (درست مثل همان لحظه‌ای که نصرتی به طرز وحشتناکی برای دفع یک توپ هوایی با خسرو حیدری برخورد کرد!) حالا اگر قرار باشد هادی عقیلی را به این مجموعه اضافه کنیم تا حدودی ضعف‌های خط دفاعی برطرف می‌شود. البته برابر پاس‌های مورب هافبک‌های کناری برزیل و پاس‌های بی‌نظیر پاتو و حرکت‌های مواج و بدون توپ روبینیو باز هم دفاع ما خوب عمل کرد. حتی گل دوم آنها که درباره‌اش نوشتیم که از قبل تمرین شده بود، بوی آفساید می‌داد!
چرا میلاد میداوودی بازی نکرد
انتخاب کریم انصاری‌فرد که به جای غلامی وارد بازی شد از آن قسم تصمیماتی است که معلوم نشد چرا افشین قطبی گرفت؟! حالا اگر پای سلیقه هم در میان باشد بازهم شما نمی‌توانید از بازیکنی استفاده کنید که در غرب آسیا یا به بازی گرفته نشد یا اینکه اگر در میدان بود زیاد به چشم نیامد. در این موضوع که کریم انصاری‌فرد بازیکن جوان و آینده‌داری است جای هیچ حرف و حدیثی نیست، ولی وقتی شما روی نیمکت مهاجمی مانند میلاد میداوودی را دارید چرا نباید او را زودتر به میدان بفرستید؟ در اینجا نکته جالبی وجود دارد که بد نیست به آن اشاره کنیم و جواب آن کمی شما را متعجب می‌کند؟! شاید اگر میلاد میداوودی دقايق كمي به بازی گرفته شد بیشتر خودش مقصر است. اگر آن روزی که به تیم ملی دعوت شد بهانه‌ای واهی برای شکسته شدن دستش نمی‌آورد، حالا اوضاع و احوال کمی برایش متفاوت بود و گرنه چه کسی می‌تواند شایستگی‌های فنی مهاجم استقلال را زیر سوال ببرد. واقعا اگر میلاد جزو مردان اصلی بود می‌توانست از آن ضربه کاشته‌ای که در نیمه اول نصیب ما شد کمال استفاده را ببرد.