حتما همه‌تان آن صحنه ماندگار را دیده‌اید. اگر هم فکر می‌کنید ندیده‌اید در اشتباهید چون دست‌کم به لحاظ «اپتیکی» فعل «رویت» تصویر سوپرگل «دنی آلوس» به «سیدمهدی رحمتی» توسط چشمان زیبای شما صورت گرفته است؛ همان تصویر معروفی که بعید نیست جای تصویر کاشته موزی‌شکل روبرتو کارلوس به فابین بارتز را در بسیاری از آنونس‌های ورزشی شبکه‌های گوشه و کنار جهان بگیرد.همان تصويري كه از نمای روبه‌روی دروازه ایران، توپ نواخته شده توسط بال راست برزیلی را وسط زمین و آسمان در حال چرخشی ناگهانی و دیوانه‌وار به داخل چارچوب نشان مي‌دهد و از نیمه‌راه این شاهکار مشترک فوتبالی و تصویربرداری، با شاهکار دیگری همراه می‌شویم که توسط
«آقاي دوربینی» عکاسان ورزشی ایران خلق می‌شود. عکاس میان‌سال معروف میان جامعه عکاسان با آن دوربین عهد عتیقش که انگار بیشتر بهانه سفر است تا وسیله کار، در آن تصویر معروف درست پشت دروازه ایران جای گرفته و ظاهرا مترصد شکار یک تصویر به یادماندنی است اما خودش به سیاق اکثر اوقات که جمال ایشان را در تصاویر و عکس‌های خبری می‌بینیم شکار می‌شود در حالی که به جای نشانه رفتن صحنه ماندگار گل آلوس به شکلی طنزآمیز مشغول دنبال کردن سیر غریب توپ تا داخل دروازه ایران؛ آن هم با حرکات طنازانه سر و گردن است.
البته او تنها چهره به تصویر کشیده شده طنز تلخی است که در ورزشگاه بن‌زاید ابوظبی و پشت دروازه ایران در هر 2 نیمه بازی با برزیل در حال نمایش بود؛ طنزی که از ابتدای مسابقه با هجوم اکثریت قریب به اتفاق عکاسان دور زمین که اغلب ایرانی هم بودند به منطقه پشت دروازه ایران آغاز شد و پس از رسیدن به نقاط اوج خود بویژه در هنگام بلعیده شدن گل زودهنگام محمد غلامی توسط کمک‌داور، رفته‌رفته به یک نمایش درام بدل شد. دوستان عکاس ما با هزینه فدراسیون فوتبال ایران به ابوظبی رفته بودند تا با لنزهای فراخ و چکاچک اشتهابرانگیز فلاش‌هایشان، حافظه‌های دیجیتالی نامحدودی را پر‌کنند که مثل ذهن بسیاری از این دوستان حرص منافع شخصی را می‌زد نه منافع ملی.
آنها ترجیح دادند پشت دروازه ایران کمین کنند با این توجیه که ایران نمی‌تواند به برزیل گل بزند و این ستاره‌های سرشناس سامبا هستند که دروازه ما را گلباران خواهند کرد.
اما همین منطق انفرادی و طمعکارانه نه‌تنها باعث شد آنها زیباترین صحنه بازی را که همان کاشته آلوس بود از نمای ایده‌آل روبه‌روی دروازه ما از دست بدهند بلکه دقایقی پیش‌تر نیز عکاسان عزیزمان گل سالم «محمد غلامی» را از دست داده بودند که خود برزیلی‌ها آن را پذیرفته بودند ولی کمک‌داور به آن راضی نبود. خبرنگار اعزامی «وطن امروز» به ابوظبی که یکی از معدود اهالی رسانه پشت دروازه برزیل بود حکایت پر آهی از، از پیش‌باختگی اکثریت همکارانش در مقابل اسم و رسم برزیلی‌ها داشت که این نیز بخشی از آن بود. چه حکایتی تلخ‌تر از اینکه بیش از 20 عکاس ایرانی دور زمین حاضر باشند اما بهترین عکس‌های ایران – برزیل که به مطبوعات وطنی راه می‌یابد توسط لنزهای بیگانه شکار شده باشد. لنزها را باید شست، دوستان!