ليورپول‌ از تابه به آتش

لیورپول باز هم در حال دست‌به دست شدن است ولی وقتی قرار است مالکان جدید هم از آمریکا بیایند، آیا فرقی می‌کند که کدام یانکی، موجب سقوط سرخ‌ها شود؟ تام هیکس و شریکش، جورج ژیلت یا این یانکی جدید جان دبیلو هنری؟ دومین تیم پرافتخار جزیره که البته جایگاه افتخاری نخستش را تازه 2 فصلی است که به یونایتد واگذار کرده است در رتبه هجدهم لیگ برتر، درست به غولی می‌ماند که در حال فرورفتن در باتلاق است. فصل گذشته که سقوط بزرگ لیورپول همیشه مدعی به رتبه هفتم لیگ برتر را یک فاجعه قلمداد می‌کردند در مقایسه با ابعاد سقوط این فصل، کوپ‌ها (هواداران لیورپول) به خاطر قضاوت زودهنگامشان درباره رافا بنیتس و ابعاد فاجعه، پشیمان هستند و می‌دانند این فصل هم نباید همه تقصیرات را به گردن روی هاجسون انداخت چرا که او هیچ‌گاه یک تیم بزرگ را هدایت نکرده بود و هیکس و ژیلت نباید لیورپول را به دست کسی مثل او می‌سپردند. این 2، بی‌شک در زمره نالایق‌ترین مدیران باشگاهی تاریخ فوتبال هستند و بدتر از آن، وقاحت خاص آمریکا‌یی‌شان است. مثلا هفته پیش هیکس در جلسه هیات مدیره 5 نفری جدید باشگاه هم دست از دعوای دورادور با هوادارانی که طبیعتا از نتایج تیمشان خشمگین هستند برنمی‌داشت و به آنها چنین کنایه‌ای می‌زد: «ما برای شما، «بیتل‌ها» (گروه موسیقی مشهور دهه‌های 60 و 70 بریتانیا) را به ارمغان آورده‌ایم ولی شما اینطور با ما تا می‌کنید». منظور او چهره شدن اين گروه ليورپولي در صنعت موسيقي راك آمريكا بود. البته امروز در بین «بیتل‌»های مورد اشاره هیکس نه چهره پل مک‌کارتنی را می‌شد دید و نه رینگو استار اما هیکس وقیح‌تر از آن است که از رو برود. او و ژیلت می‌خواهند به هر قیمتی از افتضاحی که در این 3 سال در مرسی‌ساید برپا کرده‌اند سود کنند. وقتی لیورپول به دستان آنها سپرده می‌شد سرخ‌ها به تازگی قهرمانی اروپا را جشن گرفته بودند و همان فصل واگذاری لیورپول به آمریکا‌یی‌ها هم آنها تا فینال لیگ قهرمانان رفتند و به طور طبیعی مدعی لیگ برتر نیز محسوب می‌شدند اما در فاصله کمتر از 2 سال بلایی بر سر سرخ‌ها آمد که فقط بر سر تایتانیک ‌آمده بود. اما با وجود قرار گرفتن لیورپول در منطقه سقوط و بدهی 282 میلیون پوندی، آیا باز هم می‌توان به دست به دست شدن محبوب‌ترین باشگاه جزیره توسط تاجران آمریکا‌یی خوشبین بود؟ به قول یکی از نویسندگان انگلیسی، جان بروین حتی اگر انتقال مالکیت لیورپول به جان دبیلو هنری به خوبی و خوشی انجام بگیرد و دعوای مالکان یانکی قدیم و جدید موجب تحت قیمومیت قرار گرفتن آن نشود باز هم این ماجرا شبیه داستان بیرون پریدن از تابه سوزان است در حالی که لیورپولی‌ها نمی‌دانند مقصد بعدی‌شان کجاست، یک منطقه امن یا وسط آتش؟

پشت پرده واگذاری لیورپول

برگ برنده لیورپول در مقابل تام‌هیکس و جورج ژیلت در دادگاه واگذاری باشگاه چیزی نیست جز مالکیت 300 میلیون پوندی جدید توسط NESV (شرکت وقایع ورزشی نیوانگلند) که در حقیقت به بهترین شکل ممکن منافع مالکان یانکی در حال خروج از مرسی‌ساید را برآورده می‌کند چون این سرمایه جدید باعث پاک شدن ضمانت شخصی 110 میلیون پوندی آنها به بانک سلطنتی اسکاتلند خواهد شد. اگر حرکت اخیر مالکان تیم بیس‌بال «ردساکس بوستون» بی‌نتیجه بماند، هیکس و ژیلت باید پای ضرری 254 میلیون پوندی بایستند مگر آنکه تا ضرب‌الاجل بانک اسکاتلند که جمعه آینده است خریدار دیگری با همین جدیت پیدا کنند که تقریبا محال است. تلف کردن دقایقی بیشتر در نشست هیات مدیره لیورپول که شایع شده هیکس در آن عباراتی شخصی و توهین‌آمیز را نثار هواداران لیورپول کرده، نتیجه‌ای نخواهد داشت جز برانگیختن نفرت بیشتر مردم حامی سرخ‌‌ها نسبت به مالکان یانکی کنونی. اگرچه هنوز مانده که عمق وقاحت هیکس و ژیلت را تشخیص بدهیم. شنیده‌های پشت پرده نشان می‌دهد که پیشنهاد مالکیت جدید به نفع تمام طرفین درگیر ماجراست ولی به هر حال تا سه‌شنبه که موعد نخستین جلسه دادگاه واگذاری است هیچ چیز نهایی نخواهد شد. یکی از منابع داخل باشگاه می‌گوید: «این معامله به نفع هیکس و ژیلت است و هیات مدیره در حال بحث روی آن است چون با این کار ضرر باشگاه به 144 میلیون پوند محدود می‌شود. یکی از شروط معامله با NESV آزاد کردن تضمین شخصی مالکان فعلی به ارزش 110 میلیون پوند نزد بانک سلطنتی اسکاتلند است». از آنجا که اعضای هیات مدیره اطمینان زیادی نسبت به این موضوع دارند بعید نیست کار پیش از برگزاری دادگاه فیصله پیدا کند. «مارتین براوتون» رئیس باشگاه اگرچه نمی‌‌تواند درباره جزئیات پرونده خبری بدهد ولی او به سایت ساکرنت گفته است که می‌تواند پرونده را به سود خود ببندد تا مالکیت جدید محقق شود. مذاکرات پشت پرده به طور مشخص در حال پیشرفت است تا بلکه موضوعات جدال‌برانگیزی که مطرح شد‌ن‌شان در یک دادگاه جنجالی می‌تواند باشگاه پرطرفدار بندر لیورپول را از هم بپاشد پیش از دادگاه حل و فصل شوند. البته دادگاه واگذاری لیورپول که چند روز پیش از ضرب‌الاجل روز جمعه (احتمالا سه‌شنبه) برگزار می‌شود قطعا به چک و چانه‌های قانونی میان مالکان آمریکایی و بانک اسکاتلند پایان نخواهد بخشید و هرطرف که در دادگاه بازنده شود قطعا فرجام‌خواهی می‌کند. در موضوع فرجام‌خواهی وکلای لیورپول می‌دانند که اگر هیکس و ژیلت بازنده شوند و مالکیت جدید شکل بگیرد و 2 یانکی فرجام‌خواهی کنند، این کار باز هم موضوع تحویل مالکیت را بشدت به خطر خواهد انداخت و حتی این احتمال وجود دارد که باشگاه تحت قیمومیت قرار بگیرد (اتفاقی که با ورشکستگی تفاوتی ندارد) که در این صورت نجات باشگاه نیازمند یک ریسک بسیار بزرگ خواهد بود. اگر روند قانونی تا جلسه دوم دادگاه ادامه پیدا کند بدیهی است که بانک اسکاتلند از اهرم قانونی ضرب‌الاجل به نفع خود استفاده خواهد کرد که محتمل‌ترین حالت، تعلیق تحت قیمومیت قرار گرفتن لیورپول تا زمان صدور رای نهایی دادگاه استیناف است و این یعنی ادامه بلاتکلیفی سرخ‌ها اما راه‌حل منطقی برای هر دو گروه و وکلای 2طرف یافتن نوعی توافق بینابینی است حتی اگر این توافق در آخرین لحظه‌ها و روی پله‌های دادگاه عالی صورت بگیرد. این در حالی است که دیگر هیچ ارتباط مستقیمی بین اکثریت و اقلیت هیات مدیره وجود ندارد چون 3 عضو انگلیسی به رهبری براوتون اکثریت را تشکیل می‌دهند و هیکس و ژیلت در طرف اقلیت هستند. براوتون در گفت‌وگو‌ی اختصاصی‌اش با ESPN می‌گوید: «ما هنوز هیچ تاریخی برای جلسه دادگاه مشخص نکرده‌ایم ولی به ما گفته شده که دادگاه در یک حکم فوری خلاصه می‌شود پس می‌تواند در نخستین روزهای همین هفته باشد. وکلایمان به من گفته‌اند که من برای صحبت کردن مستقیم راجع به پرونده منعی ندارم و مطمئن هستم ما پیروز می‌شویم. اگرچه همه‌مان می‌دانیم که وقتی شما یک مجموعه از وکلا را استخدام می‌کنید هر دو طرف مدعی هستند که نسبت به پیروزی‌شان صددرصد اعتماد دارند». او در واشنگتن با خوشبینی تمام در انتظار فرارسیدن آینده‌ای با ثبات برای لیورپول است که یا با پیروزی در این دادگاه حاصل می‌شود یا با هر گونه مذاکره دیگری از جمله معامله لیورپول با NESV. در این رویکرد یک موضوع کلیدی وجود دارد که براوتون آن را به وضوح شرح می‌دهد: «ما قصد داریم برای یک نوع شفاف‌سازی به دادگاه برویم تا بگوییم قادر هستیم فروش لیورپول اف‌سی را به سرانجام برسانیم». اگرچه هیکس در افکار عمومی فاش کرده که وقتی بازپرداخت وام بانک اسکاتلند (RBS) را 6 ماه به عقب می‌انداخته در قراردادش با بانک هیچ توضیحی در این باره نداده که براوتون مستقیما مامور تشکیل هیات مدیره جدید و اداره آن است یا اینکه در روند فروش باشگاه رای هیات مدیره به رای سهامداران ارجحیت دارد. در عوض هیکس می‌گوید که چنین اختیاری به RBS داده شده است. براوتون خود موضوع تام‌الاختیار بودن بانک RBS را اینچنین شرح می‌دهد: «بخشی از توافق تمدید وام با RBS، سپردن اختیار حکمیت برعهده بانک بود که این حق قابل واگذاری به یک شخص خاص است» که این شخص کسی نیست جز خود براوتون. البته رئیس موقت لیورپول نمی‌داند که اگر دادگاه استیناف رای به خارج کردن دعوا از ضرب‌الاجل روز جمعه داد، آن وقت چه اتفاقی خواهد افتاد؟

تاريخچه دست به دست شدن ليورپول

دسامبر 2006

لیورپول تایید کرد که وارد یک دوره مذاکرات اختصاصی با شرکت سرمایه‌گذاری دوبای اینترنشنال کپیتال (DIC) برای سرمایه‌گذاری احتمالی در باشگاه شده است.

ژانویه 2007

«جورج ژیلت» تاجر آمریکایی وارد بازی «اگر و اما» درباره ارائه پیشنهاد برنده برای در اختیار گرفتن غالب سهام لیورپول شد. اعضای هیات مدیره باشگاه هم پس از آنکه تصمیم گرفتند به‌طور رسمی پیشنهاد 400 میلیون پوندی DIC را نپذیرند به ملاقات ژیلت رفتند.

فوریه 2007

«تام هیکس» سرمایه‌دار تگزاسی خود را به عنوان شریک ژیلت برای ارائه پیشنهاد 435 میلیون پوندی تملک لیورپول مطرح کرد که این شامل پیشنهاد ساخت یک ورزشگاه جدید در استنلی پارک هم به ارزش 215 میلیون پوند می‌شد. پیشنهاد این 2مورد پذیرش قرار گرفت. باشگاه لیورپول رسما 9/218 میلیون پوند قیمت گذاشته شد و بدهی‌هایش که 8/4 میلیون پوند بود نیز به رقم فوق افزوده شد.

مارس 2007

شرکت ژیلت و هیکس با عنوان «کوپ فوتبال» (کوپ لقب هواداران لیورپول و یک نام مصلحتی توسط تاجران آمریکایی برای به دست آوردن دل آنها بود) به بورس معاملات بریتانیا اعلام کرد که آنها وضعیت بی‌ثبات کنترل باشگاه را با مذاکره با سایر سهامداران مهم بهبود بخشیده‌اند و قول دادند که کار ساخت ورزشگاه جدید استنلی پارک به سرعت آغاز می‌شود.

ژانویه 2008

هیکس فاش کرد که آنها قصد دارند «یورگن کلینزمن» سرمربی سابق آلمان در جام جهانی 2006 را جایگزین «رافا بنیتس» کنند اما گزارش‌های بعدی حاکی از ناکامی‌شان در این راه بود. همچنین فاش شد که ژیلت و هیکس در این‌باره از حرف زدن فراتر نرفته‌اند.

مارس 2009

«ریک پری» مدیرعامل لیورپول اعلام کرد که در پایان فصل مرسی ساید را ترک می‌کند.

ژوئن 2009

«کریستین پورسلاو» که یک متخصص امور مالی بود به مدیریت داخلی باشگاه منصوب شد و ماموریت یافت 100 میلیون پوند سرمایه‌گذاری تازه برای کمک به جلب رضایت مالکان و سهامداران لیورپول که با بدهی 237 میلیون پوندی دست و پنجه نرم می‌کردند پیدا کند.

ژانویه 2010

تام هیکس پسر به‌دنبال یک ایمیل اهانت‌آمیز در پاسخ به یک هوادار از هیات مدیره برکنار شد. مدیر تجاری باشگاه «یان آیر» و مدیرمالی «فیلیپ نش» نیز به هیات مدیره اضافه شدند اگرچه به «نش» حق رای داده نشد.

مارس 2010

«گروه ران» که یک صندوق سرمایه‌گذاری خصوصی در نیویورک است برای خرید 40 درصد سهام لیورپول مبلغ 110 میلیون پوند را پیشنهاد داد اما هیکس و ژیلت تا پایان مهلت مقرر آن را بی‌پاسخ گذاشتند.

آوریل 2010

هیکس و ژیلت باشگاه را به معرض فروش می‌گذارند و اعلام می‌کنند که «مارتین براوتون» را مامور بررسی پیشنهادهای خرید رسمی باشگاه کرده‌‌اند. بانک سلطنتی اسکاتلند که سرمایه خرید لیورپول را به آمریکایی‌ها وام داده است با نزدیک شدن مهلت سررسید بازپرداخت وام وارد عمل می‌شود و الزاماتی را وضع می‌کند. از جمله اینکه هیات مدیره‌ای جدید با اکثریت 3 عضو براوتون، پورسلاو و آیر تشکیل می‌شود تا از مسدود کردن جریان فروش باشگاه توسط آمریکایی‌ها جلوگیری به عمل آورند.

مه 2010

تحقیقات مالی در سال مالی منتهی به جولای 2009 نشان می‌دهد که باشگاه رکورد ضرر 9/54 میلیون پوندی را پیش از کسر مالیات بر جای گذاشته که هیکس و ژیلت به واسطه قرض کردن پول 1/40 میلیون پوندي آن را جبران می‌کنند.

ژوئن 2010

با قرار گرفتن لیورپول در رده هفتم، ‌باشگاه بنیتس را برکنار می‌کند و «روی هاجسون» سرمربی فولام که به فینال لیگ اروپا (جام یوفای سابق) راه یافته تا آخر همین ماه جایگزین مرد اسپانیایی می‌شود.

آگوست 2010

«کنی هوآنگ» سرمایه‌دار چینی علاقه خود را برای در اختیار گرفتن باشگاه اعلام می‌کند که در این راه بازوی سرمایه‌گذاری دولت چین او را پشتیبانی می‌کند ولی پیش از ارائه هرگونه پیشنهاد مشخصی غیبشان می‌زند.

اکتبر 2010

لیورپول اعلام می‌کند 2 پیشنهاد عالی دریافت کرده است ولی هیکس و ژیلت سعی می‌کنند با کنار گذاشتن پورسلاو و آیر از فروش باشگاه جلوگیری کنند. ولی روز بعد باشگاه ناگهان اعلام می‌کند که یکی از پیشنهادها را پذیرفته است که 300 میلیون پوند برآورد می‌شود و از سوی جان دابلیو هنری مالک شرکت سرمایه‌گذاری ورزشی و رسانه‌ای New Englan Sports ventures) NESV) است که همچنین تیم بیس‌بال «ردساکس بوستون» را هم در تملک خود دارد.