1- چند وقت پیش یکی از همکارانم در همین روزنامه مطلبی را درباره ورود پول به فوتبال ایران نوشت و برای آن تیتر زد؛ پول فوتبال ایران را فقیرتر کرد. اشاره موضوع به لاغرتر شدن فوتبال ما پس از حرفه‌ای شدن بود اما آنچه در چند وقت اخیر مقابل چشمان ما رخ داده می‌گوید علاوه بر فقر، زخم دیگری هم از دشنه پول بر پیکره این موجود ناشناخته وارد شده و آن نحیف‌تر شدن تعصب است. شایعه‌ای نزدیک به واقعیت از اردوی تیم ملی در بازی‌های غرب آسیا از امان تا تهران زبان به زبان روایت شد و آن کم دویدن بازیکنان مقابل کویت بود، چرا که می‌خواستند همه توان خود را برای مصاف با برزیل بگذارند تا شاید به واسطه خوب ظاهر شدن برابر پرافتخارترین تیم جهان، راهی به لیگ‌های معتبر پیدا کنند اما نتیجه 2 باخت متوالی بود که تنها زحمت پاسخگویی چند باره را برای افشین قطبی باقی گذاشت. اما با عبور از این شایعه به هفته دهم لیگ برتر می‌رسیم همان جایی که بازیکنان استقلال و پرسپولیس در ضعیف‌ترین نمایش خود برابر صبا و ملوان روح و جسم هواداران خود را روی ویبره قرار دادند. شاگردان مظلومی اگرچه به صبا نباختند اما همان دفاع 90 دقیقه‌ای برابر میزبان کم از باخت برای استقلال بزرگ نبود. در تهران هم علی دایی نوار تساوی‌های متوالی تیمش را با باخت تعویض کرد تا ثابت کند اردوی کیش آن هم در این گرما چه فایده‌های علمی‌ای برای پرسپولیس دارد!
2- کمتر از 3 روز به داربی بزرگ پایتخت باقی مانده است، دیداری که غالبا ربطی به وضعیت تیم‌ها در جدول ندارد و تنها این اتفاقات هستند که نتیجه را رقم می‌زنند اما وضعیت استقلال و پرسپولیس به گونه‌ای است که از همین حالا می‌توان یکی از بی‌روح‌ترین داربی‌های تاریخ را پیش‌بینی کرد. البته از یک سو نظریه «حفظ قوا» برای «بازی بزرگ» وجود دارد که در صورت صحتش باید بر فوتبالی لعن و نفرین فرستاد که بازیکنانش برای اینکه فصل بعد قرارداد چرب‌تری ببندند حاضرند فقط در «مصاف‌های خاصی» تا حد استاندارد همین فوتبال ایران بدوند. اگر این فرضیه درست نباشد و آمار و ارقام ثابت کند بازیکنان سرخابی تمام تلاش خود را مقابل صبا و ملوان کردند آن وقت نتیجه می‌گیریم داربی لاغری پیش روی ما است. مثل همیشه هیجان کاذب سپس خشونت فراوان و بزن زیر توپ و در نهایت یک تساوی البته اگر یکی مثل کریم باقری تنها از خصوصیات منحصر بفردش برای گلزنی استفاده نکند.
3- علی دایی در خاتمه پیکار با ملوان با چهره‌ای
برافروخته برابر خبرنگاران حاضر شد و پس از ماله کشیدن روی این باخت وعده داد با این وضعیت باید حتما داربی را ببریم اما او روی چه متر و معیاری این توان را در بازیکنان خود دیده است؟ شاید بهتر باشد از ابتدای فصل شروع کنیم همان روزهایی که بر خلاف همه فصول گذشته پرسپولیس سرمربی داشت و این سرمربی بود که بازیکنان را انتخاب می‌کرد نه مدیرعامل یا سرپرست موقت. قرمزها عذر میثاق را خواستند تا در تجربه‌ای بکر سراغ رحمان احمدی‌ای بروند که یک فصل تمام ذخیره ثابت رحمتی در سپاهان بود. بسان همیشه علیرضا حقیقی در چند بازی متزلزل ظاهر شد تا سرانجام محمد علی یحیوی (که حضورش به‌جای عابدزاده از معماهای بزرگ است)، دایی را مجاب کند از وجود رحمان استفاده کند اما احمدی بدون استثنا در همه بازی‌هایی که درون دروازه بود گل خورد و جالب‌تر اینکه برابر ملوان تنها در یک صحنه موفق‌تر از پژمان نوری عمل کرد که آن هم چند دقیقه بعد، گل سوم را از همان بازیکن با رویی گشاده پذیرفت. سر‌فصل مشکلات قرمزها از همین جا آغاز می‌شود، آنها بعد از چند فصل آزمون و خطا هنوز نتوانسته‌اند در مهم‌ترین پست زمین به یک گزینه مطمئن برسند و قطعا استفاده چرخشی از حقیقی و احمدی تنها به از بین رفتن اعتماد به‌نفس آنها منجر خواهد شد. البته این تنها اشتباه انتخاب‌های دایی در فصل نقل و انتقالات نبود که گریبان پرسپولیس را گرفت؛ درست در روزی که قرار بود خلعتبری را جذب کنند ناگهان جناب سرمربی ایران را به مقصد نامعلومی ترک کرد تا مهاجم ذوب‌آهن با دور زدن کاشانی، مجددا با تیم خودش قرارداد امضا کند. شاید این خوشبختی خلعتبری بود که حضور در این تیم پرمخاطره را به‌جان نخرید و به همان نان و ماست چند صد میلیونی‌اش در ذوب‌آهن اکتفا کرد. درچنین وضعی ناگهان دایی، عذر خلیلی را خواست تا عملا تیمش را بدون مهاجم بلند زن ببندد. می‌دانید ثمره چه شد؟ پرسپولیس حالا عرضه بازی مستقیم هم ندارد و وقتی بازیکنان ملوان 11 نفره در باکس 18 قدم خود جمع می‌شوند، دست و پا زدن هادی نوروزی و غلامرضا رضایی با آن قامت کوتاه‌شان بین مدافعان بلندقد حریف به مثابه زهرخندی است برای هواداران میلیونی پرسپولیس.
4- توپ باخت را در زمین داور انداختن، آدرس غلطی است که علی دایی به مانند دیگر همتایان داخلی‌اش خیلی خوب آن را انجام می‌دهد. گویی در بازی پرسپولیس و ملوان هیچ ضعفی در پیکره قرمزها دیده نمی‌شد و تنها این خداداد افشاریان بود که دست و پای شاگردان دایی را بسته بود. این یعنی دهن‌کجی به هوادارانی که به واسطه دنبال کردن فوتبال ایران و جهان اینک ضعف را همپای کارشناسان می‌بینند. علی دایی پس از یک‌سال هنوز متوجه نشده زوج شیث و حیدری چه قابلیت‌های ویران‌کننده‌ای برای پرسپولیس دارد. او خط میانی‌اش را عملا از وجود بازیساز بزرگ خالی کرده و تنها دل به قدرت بدنی بازیکنانی امثال نوروزی دوخته که سرجمع در لیگ برتر به اندازه انگشتان 2 دست گل نزده‌اند. ضعف تاکتیکی در بین قرمزها موج می‌زند اما دایی فقط اشتباهات افشاریان را می‌بیند. او پس از شکست برابر عربستان تا همین امروز به‌خاطر حذف تیم ملی از مرحله نهایی جام‌جهانی پاسخگو نبوده و خوشبینانه است اگر تصور می‌کنید پس از ناکامی با پرسپولیس شهامت اعتراف به اشتباهات بزرگش را داشته باشد. پرسپولیس حتی در روزهایی که می‌برد هم زیبا بازی نمی‌کرد و با فوتبالی اقتصادی و با حداقل نتیجه تنها مشغول فریب کسانی بود که حاضر بودند با هر روشی به صدر جدول برسند. حالا این شما و این پرسپولیس دایی که حتی عرضه «بزن زیرش» را هم ندارد. شک نکنید اگر بلد بودند هرگز سپهرحیدری را برای سانتر به گوشه زمین فرا نمی‌خواندند و بدتر از همه دل به «سانترهای معلول» علیرضا محمد خوش نمی‌کردند که او تنها در صفحات مطبوعات و رسانه‌ها اهل خودنمایی است و بس.
5- بازی تمام دفاعی استقلال در قم و حفظ دروازه محمدی به واسطه اقبال و شانس، آبی‌ها را در همان وضعیتی قرار می‌دهد که امروز پرسپولیس در آن حضور دارد. اینکه چرا پرویز مظلومی احساس می‌کند تیمش برابر صبا لایق برد بود از آن دست سوالاتی است که قطعا پاسخ شفافی در جوابش وجود ندارد. واقعیت آبی‌ها در آستانه داربی کمی آزار‌دهنده است اما با توجه به عملکرد پرسپولیس شاید آنها هم هراس چندانی از حریف خود نداشته باشند. اما موضوعی که درباره استقلال وجود دارد و کمتر رسانه‌ای به آن پرداخت به صحبت‌های چند وقت قبل آنالیزور این تیم مربوط می‌شود. شاهرخ بیانی در مصاحبه‌ای با روزنامه نزدیک به آبی‌ها مدعی شده بود صبا را به خوبی آنالیز کرده و می‌داند چگونه باید از لایه‌های دفاعی محمود یاوری عبور کنند اما در روز بازی قم همگان دیدند که صبا 90 دقیقه تاخت و استقلال بود که به‌واسطه 10 نفره شدن، 90 دقیقه دفاع جانانه کرد. اینک سوال اینجاست که شاهرخ بیانی چه تصویری از صبا در قم برای خودش ساخته بود؟ فردوسی‌پور در برنامه هفته قبلش با دیده‌ای ترحم‌آمیز سراغ بازیکنان سابق سرخابی رفته بود و با طرح این سوال که چرا آنها جایی بین مربیان امروزی ما ندارند از جامعه فوتبال درخواست مدد کرد. حالا تصور کنید شاهرخ بیانی (که در دوران فوتبالش بی‌مانند بود) قرار باشد تیمی را هدایت کند. نتیجه چه می‌شود؟ اصولا هر بازیکن بزرگی قرار نیست مربی خوبی شود و اگر امروز کسی مثل قلعه‌نویی در نوک قله حضور دارد به‌خاطر ذهن هوشیارش در عالم مربیگری است نه به‌خاطر پاس طلایی‌اش در استقلال با پیراهن شماره 8.
6- همانطور که می‌بینید بیرون و داخل فوتبال ما شبیه هم است؛ آنهایی که در گود هستند در توجیه بد بودن امروزی استقلال و پرسپولیس آسمان و ریسمان به هم می‌بافند و آنهایی که بیرونند هیچ آدرسی برای ورود به داخل ندارند. قطعا هیاهوی داربی در چند روز پیش‌رو تمام سوالات مطرح شده درباره ضعف سرخابی‌ها را تحت سیطره خویش می‌گیرد و ما به استقبال مصافی می‌رویم که طرفینش حریف مشکلات خود نیستند چه رسد به حریف و رقیب.