هفته دفاع مقدس یادآور یکی از زیباترین قطعه‌های تاریخ بشر است که تا تاریخ پابرجاست و بشر روی زمین زندگی می‌کند، از نورانیت آن بهره خواهد برد. راستی! چرا 8 سال دفاع ما مقدس شد؟ جنگ فی نفسه امر زیبایی نیست، خرابی، کشتار، خسارت، جراحت، ویرانی، یتیمی، تجاوز و آوارگی از نتایج جنگ است و به همین دلیل، طبع انسان از جنگ تنفر دارد. اما در همیشه تاریخ دفاع امری ممدوح و پسندیده بوده است و تاریخ همواره ملت‌هایی را که دست بسته خود را تسلیم دشمن کرده‌اند، تقبیح کرده است. با وجود این، ملت‌هایی که در برابر دشمنان از کیان و کشور خود دفاع کرده‌اند و پشت دشمن را به خاک مالیده‌اند و بر این دفاع نیز بالیده‌اند، دفاع خود را مقدس ننامیده‌اند. بنابراین جا دارد که این پرسش را از خود بپرسیم که چرا دفاع 8 ساله ما دفاع مقدس نام گرفت؟ این دفاع، حفاظت از قطعه‌ای سرزمین و خاک نبود بلکه دفاع از اسلام بود. بسیاری از جنگ‌ها به دلیل منافع مادی و بهره‌کشی و تمتع بیشتر مادی رخ داده‌اند، متجاوزان به دنبال کشورگشایی بوده‌اند تا بر قدرت و ثروت خود بیفزایند و مدافعان نیز در برابر ستمی که به سرزمین و مردمشان شده بود، خود را موظف به دفاع می‌دانستند. بنابراین دفاع از نظر آنها وظیفه‌ای ملی – میهنی بود. اما جنگ بر ملت ما تحمیل نشد تا سرزمین ما را از چنگ‌مان در بیاورند و به منافع مادی ما دست پیدا کنند؛ بلکه جنگ را همه استکبار بر ما تحمیل کرد تا اسلام و انقلاب اسلامی را سرکوب و نابود کند و مدافعان دفاع مقدس خود را موظف به دفاع از اسلام دیدند. در حقیقت، این جنگ، جنگ کفر و ایمان بود نه دفاع از سرزمین. به تعبیر دیگر دفاع 8ساله ما صرفاًً وظیفه‌ای ملی تلقی نمی‌شد، بلکه دفاع از کیان اسلام بود و اسلام امری قدسی است و هر واقعه‌ای که با آن گره بخورد مقدس می‌شود و چنین شد که دفاع ما «دفاع مقدس» نام گرفت. جوانانی که در جبهه حضور داشتند، جوانانی پرصلابت و در عین حال نورانی بودند که حضور در جبهه را عشق‌بازی با معشوق حقیقی می‌دانستند. آنها خود را در محضر محبوب عالم حس می‌کردند که گروهی بی‌ادب و هتاک بنا دارند در وادی او وارد شده و بر چهره دل‌آرای او چنگ بیندازند، آنها نیز از خانمان و خانواده خود گذشتند و جانشان را به دست گرفتند و عاشقانه به دفاع از محبوب پرداختند. آنها نه به پا بلکه به سر رفتند و سر دادند و چه زیبا عشق را تفسیر کردند. جنگ برای آنها کلاس عرفان بود که معلم آن حضرت سید الشهدا علیه السلام بود و در خون غلتیدن به معنای تفسیر «ما رأیتُ الا جمیلاً»؛ و چنین جوانانی که هاله‌ای از نور و قدس بر چهره‌شان تابیده است، دفاع را مقدس می‌کنند. آری! چنین رزمندگانی مطهر بودند و هر چیزی که با آنها باشد، متبرک می‌شود. سرزمین ایران به آنها متبرک و زنده شد و ایرانی که تا پیش از انقلاب اسلامی، همچون مرده‌ای متحرک بازیچه قدرت‌ها و قلدرهاي جهانی بود، با خون این جوانان پاک چنان تطهیر شد که نه تنها قدمگاه آنها مقدس شد، بلکه قطعه 8 ساله تاریخ ما نیز مقدس شد.