اصولا دلیلی برای تبانی وجود ندارد چرا که تساوی تکراری این 2 تیم منجر به این شد که صدای اعتراض هواداران‌شان بلند شود. در صورتی که یکی از 2 تیم موفق به پیروزی می‌شد دست‌کم نیمی از ورزشگاه راضی به خانه می‌رفت اما پس از سوت پایانی محسن ترکی دیدیم که اکثرا با شعار‌های خود نشان دادند راضی از این نتیجه نیستند. گویی هر 2 تیم باخته‌اند. اما چرا داربی برنده نداشت؟ ترجیح می‌دهم دلیل این تساوی را از نوع بازی پرسپولیس تشریح کنم. متاسفانه در طول چند وقت گذشته مشکلات مدیریتی این تیم به بیشترین حد ممکن خود رسیده بود و به‌رغم همه تلاشی که انجام شد تا در روز داربی این فشار روی شانه بازیکنان نباشد، کارگر نیفتاد تا شاهد آن باشیم که بازیکنان پرسپولیس بسیار کمتر از حد انتظار ظاهر شوند. قطعا توانایی فنی بسیاری از قرمزها بیش از آن چیزی است که ما دیروز دیدیم اما بنا به همان فشاری که عنوان شد آنها نتوانستند در اندازه‌های خود ظاهر شوند. برای درک فوتبال توأم با ترس تنها لازم است به نوع نگاه پرسپولیس بعد از گل توجه کنید؛ آنها بعد از مدت‌ها در داربی پیش افتادند اما عوض آنکه با فشار به سمت دروازه استقلال، مانع از هجوم همه جانبه آنها شوند به یکباره عقب‌نشینی کردند و ثمره‌اش چیزی نشد جز دریافت زودهنگام گل تساوی. استقلال چند دقیقه بی‌محابا بازی کرد و به گل رسید اما آنها هم بعد از اینکه از شکست گریختند به همان لاک اولیه خود برگشتند. در چنین شرایطی چگونه پیروزی به دست می‌آید؟ 2 تیم عوض آنکه با برنامه به سمت دروازه تیم مقابل هجوم ببرند بیشتر دل به ضد حملات خوش کرده بودند که این تاکتیک ریشه عمیقی در احتیاط و ترس از باخت دارد. درباره خط دفاعی پرسپولیس هم به عنوان یکی از بازیکنانی که سال‌های سال در این پست بازی کردم و سابقه حضور در داربی‌های فراوانی را دارم، باید بگویم این خط دفاعی عملکرد قابل قبولی را به جا گذاشت. آنها فقط یک بار دروازه‌شان باز شد که من معتقدم تقصیر چندان زیادی متوجه خط دفاعی‌شان نیست چرا که استقلال فشار وحشتناکی را به این تیم آورده بود و در آن دقایق همه خطوط باید هماهنگ عمل می‌کردند که متاسفانه اینچنین نشد تا روی یک سانتر بلند کار به تساوی کشیده شود. انتخاب بهترین بازیکن زمین هم کار چندان ساده‌ای نیست اما اعتقاد دارم که در نیمه نخست، زمانی که هافبک‌ها بخوبی مهاجمان ر ا تغذیه می‌کردند وسلی برازیلیا عملکرد خوبی داشت اما در نیمه دوم زمانی که این خط تحت تاثیر فوتبال فیزیکی استقلال قرار گرفت وظیفه اصلی خود (بازیسازی برای مهاجمان) را فراموش کرد تا به صورت خودکار وسلی هم افت کند اگرچه در دقایق پایانی این بازیکن با نفوذهایش چند موقعیت را خلق کرد و چند ضربه ایستگاهی را نصیب پرسپولیسی‌ها کرد. در پایان هم باید بگویم به عقیده من مهم‌ترین دلیل این نتیجه تکراری و خسته‌کننده مربوط به احتیاط بیش از اندازه 2تیم بود که آنقدربا ترس بازی کردند که توهم تبانی به وجود آمد. اگر آنها کمی شجاع‌تر بودند آن وقت می‌دیدید که کسی برای‌شان تساوی را تجویز نکرده است.
* كاپيتان اسبق پرسپوليس و تيم ملي