روزنامه
خبر دیروز در یادداشتی به قلم موید حسینی‌صدر، عضو کمیسیون تلفیق مجلس به بحث تغییراتی پرداخت که مجلس در لایحه برنامه پنجم داده است. در این یادداشت آمده: اگرچه اصلاح لوایح ارجاعی از سوی دولت، وظیفه مجلس است اما این اصلاح نباید تا مرز تغییر «لایحه» دولت به «طرحی» از مجلس پیش رود. این اصلاحات آنچنان صورت گرفته که قانون برنامه به عنوان دستورالعملی کلی به یک لایحه جزئی همچون لایحه بودجه تغییر شکل یافته است، در حالی که باید در قانون برنامه تنها به تصویب احکام پرداخت و اجرای جزئی آن را در قالب لوایح بودجه سنواتی طلب کرد. حکمت اینکه در آییننامه داخلی مجلس نیز تنها 3 هفته زمان برای بررسی لایحه برنامه در نظر گرفته شده که حداکثر تا 6 هفته قابل افزایش است نیز همین است که مجلس زیاد وارد بررسی جزئیات نشود اما کمیسیون تلفیق با وسواس بیش از حد، آنقدر بررسی لایحه برنامه پنجم را مطول کرد که مرزهای این قیدهای زمانی را هم درنوردید. در حالی که اگر قانونگذار که خود ما نمایندگان مجلس هستیم، میخواست قانون برنامه با چنین وسواسی بررسی شود و برای همه مفاد، عدد و رقم تعیین کند، زمان بررسی 6 هفتهای را 6 ماه در نظر میگرفت! چه نیازی بود که کمیسیون تلفیق، برنامه پنجم را ریز به ریز و فصل به فصل بررسی کرده و مفاد متعددی نیز به آن بیفزاید؟ چرا به جای تعقیب اجرای احکام برنامه در بودجههای سنواتی، به تدوین سیاستهای کلی بسنده نکرد؟ اینها سوالات منطقی دولت است که برای پاسخ به آنها کارگروه 6 نفره تعریف شد. توجیه کمیسیون تلفیق هم آن است که چون پیشنهادات متعدد مفیدی از سوی کمیسیونهای مجلس ارائه شده بود، تلفیق ناگزیر از بررسی تمام آنها بوده است اما مساله اینجاست که شاید تک‌تک این پیشنهادات خوب بوده باشد اما تجمیع آنها در قالب یک برنامه، فاقد انسجام لازم باشد. این هم انتقاد دیگر دولت است که بحق به نظر میرسد چون برخی مواد به شکل مجرد از دیگران، خوب هستند اما در مجموع مصوبه خوبی را رقم نمیزنند. انتقاد منصفانه دیگر دولت به نادیده گرفتن توان مالی دستگاه اجرایی است. استدلال دولت این است که برای انجام تکالیفی که تلفیق برعهده دولت گذاشته بودجههای موجود کفاف نمیدهد و قابل اجرا نیست. انصافا این موضع دولت درباره برخی موارد هم منطقی است و اگر دولت بخواهد آنها را انجام دهد، باید دیگر تکالیفش را تعطیل کند!
نگاهی به پروژه «سپاه‌هراسی» غرب
روزنامه
جوان در شماره روز سه‌شنبه خود با انتشار گزارشی به پروژه «سپاه‌هراسی» غرب پرداخت. به گزارش جوان، با نگاهی به تاریخچه جنگ روانی دشمن علیه کشورمان، به‌خوبی جایگاه این نهاد انقلابی در پروژه تبلیغاتی دشمن نمایان می‌شود. گویی تز «سپاه‌هراسی» در راستای تز «اسلام‌هراسی» و «ایران‌هراسی» در اولویت دستگاه‌های تبلیغاتی غرب قرار گرفته است. نوشتار زیر درصدد ریشه‌یابی اقدامات تبلیغات غربی‌ها عليه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است. این روزنامه با اشاره به ماجراهای میکونوس و انفجار در آمیا تصریح کرد: گذشته از حوادثی از جنس میکونوس و آمیا که به صورت کمرنگ‌تری در وقایعی چون انفجار در پایگاه نظامیان آمریکایی به سال 1996 در ظهران عربستان تکرار شد، تقویت سپاه پاسداران به لحاظ تسلیحاتی بویژه توانایی موشکی‌ای که از دهه 90 میلادی آغاز و به شکل شگفت‌آوری رشد یافت، موجب شد بار دیگر سپاه در مرکز توجه تبلیغی دشمن قرار گیرد. اینک همه می‌دانستند سپاه پاسداران نیرویی کارآمد با پشتوانه تجربه 8 سال جنگ در بهترین شرایط برای دفاع از کشور است، بنابراین جنگ روانی دشمن نیز به تبع افزایش قدرت رزمی این نهاد انقلابی افزایش یافت. غرب با نیرویی رو به رشد طرف بود که به وضوح استیلا و برتری آن را در منطقه به چالش می‌کشید و به نوعی مانع از تحقق اهداف سلطه‌جویانه او در خاورمیانه بویژه درباره ایران بود. زمانی که عراق توسط آمریکا اشغال شد و ابرقدرت جهانی در رسیدن به اهدافش در همسایه غربی کشورمان ناکام ماند، تصویر سپاه در روند تبلیغی غرب به آن اندازه قوی و دهشتناک ترسیم شد که بهانه خوبی برای شکستهای نظامی ایالات متحده در عراق تحت اشغال باشد. بنابراین جورج دبلیو بوش، رئیس‌جمهور ماجراجوی وقت آمریکا، به سال 1385 هجری خورشیدی، یکی از بی‌‌سابقه‌ترین سخنرانی‌ها را علیه سپاه پاسداران بویژه نیروی قدس سپاه انجام داد. جورج بوش در سخنانش ادعا کرد، تسلیحات بسیار پیشرفته‌ای که در عراق علیه نیروهای آمریکایی مورد استفاده قرار می‌گیرد، همگی توسط نیروی قدس تامین شده‌اند. بوش در ادامه سخنانش با بیان این جمله که «مشخص نیست آنها (نیروی قدس) دستورات خود را از دولت ایران دریافت می‌کنند یا به طور مستقل عمل می‌کنند» این معنی را به ذهن مخاطب منتقل کرد که چیز زیادی از ماهیت این نیرو نمی‌داند و در واقع با ایجاد یک علامت سوال در ذهن مخاطب، راه را برای گمانه‌زنی و اتهام‌پراکنی مخالفان جمهوری اسلامی باز گذاشت، چنانکه به سرعت شبکه‌های مختلف خبری آمریکا و همپیمانان این کشور وارد عمل شده و به تجزیه و تحلیل خیالی نیروی قدس پرداختند. از سوی دیگر جورج بوش شخصیت مستقلی را برای سپاه پاسداران قائل شد که می‌توانست بر خوفناکی این نیرو در ذهن مخاطب آمریکایی بیفزاید، چنانکه بعدها سخنان غالیانه دیگری از این دست از زبان دیگر مقامات آمریکایی شنیده شد؛ موج جدیدی از تبلیغات علیه سپاه در راه بود تا علاوه بر ایجاد بهانه‌ای برای شکست، پروژه قدیمی سپاه‌هراسی را به شکلی جدی‌تر دنبال کند. در این گزارش همچنین آمد: در پی سخنان بوش، موجی از اظهارنظرها درباره سپاه به راه افتاد که از آن به نام «معمای بزرگ غرب» یاد می‌شد. در این هنگام «محمدمحسن سازگارا» به عنوان یکی از اعضای اولیه سپاه که به دامن ضدانقلاب فروغلتیده، به شنوندگان رادیو فردا معرفی شد تا تحلیلی جامع از این «معمای بزرگ غرب» به شنوندگان فارسی‌زبان و شاید آمریکایی‌های خسته از شکستهای نظامی کشورشان اعلام کند. سازگارا نه‌تنها نیروی قدس بلکه کل سپاه پاسداران را در دایره سخنان خود گنجاند و اظهار کرد این نهاد در 50 کشور جهان هسته گروه حزب‌الله را بنیان نهاده است! هر چند او به اسامی این 50کشور اشاره نکرد اما دیگر بار با بزرگنمایی منفی قدرت سپاه پاسداران، بر شیوه ابهام‌زایی و غلوآمیز «پروژه سپاه‌هراسی» دامن زد. اقدام باراک اوباما در ممنوع‌الورودكردن چند فرمانده سپاه به آمريكا که اوایل مهرماه صورت گرفت، تازه‌ترین حلقه پروژه سپاه‌هراسی است که گویی
همچنان ادامه دارد.