جان دوئردن:
«می‌توانم تو را ام.جی صدا کنم؟»
این را دیوید دیویس نایب‌‌رئیس فیفا از «چونگ مونگ جون» پرسید که در «نشست رهبران فوتبال»
(Leaders in Football conference) پنجشنبه گذشته در استمفوردبریج لندن شرکت کرده بود. مرد کره‌ای هم با لبخند پاسخی حساب شده داد که همه سالن را از خنده منفجر کرد: «بله، درست مثل ميک جگر!» این در حالی بود که دشمن قدیمی «چونگ»، «محمد بن همام» رئیس کنفدراسیون فوتبال آسیا در ردیف جلو نشسته بود. اگر قرار بود «جگر» خواننده شهیر راک در مراسم آن روز اجرایی شنیدنی داشته باشد، «چونگ» رئیس اسبق فدراسیون فوتبال کره هم با سخنرانی‌اش یک نمایش سکوت به راه انداخت. اما درباره پسر موسس کمپانی «هیوندای» یک نکته طنزآمیز وجود دارد و آن به زمانی بازمی‌گردد که جام جهانی 2002 را در ورزشگاهی افتتاح کرد که سراسر با آرم سامسونگ، رقیب دیرین کره‌ای هیوندای پوشیده شده بود، درست مثل اتفاقی که در اوایل دهه 60 بین 2 نام بزرگ «استونز» و «کرون» در بریتانیا رخ داد. «چونگ» که در هر رشته‌ای در سرزمین مادری‌اش از اقتصاد و سیاست گرفته تا ورزش دستی دارد، این بار هم نشان داد اعتماد به نفسش به کره و آسیا محدود نمی‌شود و می‌تواند در محیط چلسی هم خودی بنمایاند. پنجشنبه او را جذاب، متواضع و کمی هم خجالتی یافتم اما حرف‌هایش نه. دیویس می‌گفت به محض اینکه سخنرانی چونگ تمام شود خبرنگاران برای تلفن زدن بیرون می‌دوند که اشتباه هم نمی‌کرد. حتما تلفن رئیس فیفا (سپ بلاتر) که ریاستش از ماه مه در حال تهدید شدن است ظرف چند ثانیه پس از پایان سخنرانی به سروصدا افتاده است. عالی‌ترین مقام مقر فیفا در سويیس در سال 2002 به آسانی در رقابت با رئیس کنفدراسیون فوتبال آفریقا عیسی حیاتوی کامرونی توانست پست ریاست را حفظ کند و در انتخابات سال 2007 هم بی‌رقیب بود. البته به معنای واقعی‌اش یعنی تنها شرکت‌کننده انتخابات در یک دنیای دموکراتیک. اما او اخیرا متوجه شده است که در انتخابات سال 2011 دیگر خبری از این قدرت بلامنازع نیست.
چونگ هم این را دریافته است. او به من گفت: «هنوز خیلی زود است که بگوییم ماه مه آینده هیچ مدعی‌اي وجود ندارد. برای حفظ سلامت دم و دستگاهی بزرگ مثل فیفا، شما به رقابتی سالم احتیاج دارید.» و وقتی دیویس از او پرسید که آیا منظورش از این حرف‌ها حضور خودش است، مرد کره‌ای به کنایه پاسخ داد که تاکنون به آن فکر نکرده است ولی «الان که پرسیدید دارم کم‌کم به فکرش می‌افتم!» کاملا محتمل است که او چنین کند. مدت‌هاست که این باور وجود دارد که چونگ می‌خواهد یا رئیس‌جمهور کره‌جنوبی شود یا رئیس فیفا که البته در کشوری بی‌ثبات از لحاظ سیاسی، گزینه دوم برای او بسیار ایده‌آل‌تر است.
تبدیل شدن به رهبر ملت کره یکی از معدود اهدافی بود که پدرش «چونگ جو یونگ» در طول حیات پرثمرش به آن دست نیافت. چونگ پدر هیوندای را بنا گذاشت و آن را به یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های چندملیتی بدل ساخت که حالا شریک عمده فیفا محسوب می‌شود. او بود که کمک کرد المپیک 1988 به سئول آورده شود اما در سال 1992 که برای رسیدن به ریاست جمهوری کشورش مبارزه کرد با سوم شدن در انتخابات یکی از معدود شکست‌های زندگی‌اش را تجربه کرد.
اما چونگ پسر می‌تواند این رویای پدر را به حقیقت نزدیک کند. او با گرفتن نیمی از میزبانی جام جهانی 2002 برای کره‌ای‌ها کارکردی شبیه پدرش داشت. تازه او با هماهنگی‌های پشت پرده کاری کرد تا تیم فوتبال کره‌جنوبی به نیمه‌نهایی جام جهانی برسد و سرزمین «صبح آرام» را در شوری وحشیانه فرو برد.
این موج قاعدتا باید او را در انتخابات ریاست جمهوری 2002 به کاخ آبی سئول می‌رساند ولی بازهم اهرم ورزش در سرنوشت خانواده چونگ، کارگر نیفتاد اگرچه هنوز هم برای او وقت باقی است. فارغ‌التحصیل شدن از دانشگاه ملی سئول، «ام.آی.تي» (دانشگاه فنی ماساچوست در بوستون آمریکا) و دانشگاه «جان هاپکینز» نیز کمتر از سایر دستاوردهای او نیست چونگ نه‌تنها رئیس صنایع سنگین «هیوندای» است بلکه سال‌ها مرد شماره یک فدراسیون فوتبال کره بوده و حالا هم که آن را ترک کرده این فدراسیون مملو از آدم‌های وابسته به هیوندای است، همانگونه که گروه صنعتی «فوروکاوا» در ژاپن، فدراسیون فوتبال سرزمین آفتاب‌تابان را قبضه کرده‌اند.
برای «چونگ» انتخابات ریاست جمهوری 2012 آخرین فرصت برای تحقق رویای خانوادگی است اما رویایی که در حال محو شدن است. تا ماه جولای، این مرد 58 ساله رئیس حزب حاکم کره بود. اما «حزب معظم ملی» در انتخابات میان‌دوره ماه ژوئن دچار شکستی شد که به از بین رفتن غرور جنوبی‌ها تعبیر شد و آن هم به دست کره‌شمالی که با پشت‌پا زدن به آخرین بازمانده‌های رویای اتحاد 2 کره «حزب ملی» را پیش جنوبی‌ها بی‌آبرو کرد. طبعا «چونگ» که پدرش در شمال مدار 38 درجه (اصطلاحی برای توصیف مرز 2 کره) متولد شده بود از قدرت عزل شد. این اتفاق، جا‌ه‌طلبی سیاسی او را نابود ساخت اما شاید در عوض به میزبانی جام‌جهانی کره‌جنوبی در سال 2022 کمک کند.
همان‌طور که «چونگ» در سخنرانی پنجشنبه‌اش در چلسی هم به آن اشاره کرد یکی از محورهای تبلیغاتی جام‌جهانی 2022 دخیل کردن پیونگ‌یانگ در آن و کمک به روند صلح شبه‌جزیره دوپاره شده کره از این طریق و بازگرداندن ثبات به منطقه است.
به تملک درآوردن تمام و کمال بزرگ‌ترین رویداد ورزشي جهان توسط کره‌ای‌ها شاید آخرین حربه‌ای باشد که تا 2 سال دیگر «چونگ» را برای انتخابات ریاست جمهوری سرپا نگه‌دارد و البته دستمایه‌ای مناسب برای آغاز چانه‌زنی برای رسیدن به ریاست فیفا. شرایط چندان هم ساده نیست چنانکه یکی از آگاهان فیفا می‌گوید: «نتایج میزبانی جام‌های 2018و 2022 ممکن است بر جو انتخابات سال آینده فیفا تاثیر بگذارد».
توفانی که اهدای میزبانی 2 جام‌جهانی به‌طور همزمان در مقر فیفا در زوریخ به راه خواهد انداخت قطعا تضمین‌کننده چند ماه توفانی پس از آن تا موعد انتخابات خواهد بود و اگر چونگ نتواند در قامت یک ناخدای خونسرد در این توفان راه خود را پیدا کند، بهتر است دنبال هیچ مقام بزرگی نباشد بویژه آنکه این توفان توسط خود او به راه خواهد افتاد.