رودکرول و فرانک دی‌بوئر جزو آن دسته مدافعان چپی بودند که لاله‌های نارنجی تاکنون هرگز به خود ندیده‌اند. حتی آن تعداد انگشت‌شماری که آرزو داشتند در پست دفاع چپ به کار گرفته شوند به‌خاطر سلیقه مربیان و به اقتضای خصوصیات فوتبال مدرن خیلی راحت در پست بال کناری به هدر رفتند. البته باید اضافه کرد محدودیت‌هایی برای قرار گرفتن در دفاع چپ همیشه وجود داشت که کمی آزار‌دهنده بود، به‌طور مثال مربیان اصرار داشتند که بازیکنی که می‌خواهد در این منطقه بازی کند حتما باید یک چپ‌پای کلاسیک باشد. یکی از همان‌ها، جیووانی فان‌برونکهورست بود که به‌خاطر کناره‌گیری‌اش از تیم ملی هلند، در حال حاضر جای خالی او کاملا محسوس است. ولی اگر قرار باشد لیست بهترین مدافعان چپ کناری هلند را زیر رو کنیم، خیلی از نام‌ها هستند که به مرور زمان به دست فراموشی سپرده شده‌اند. كرول، نخستین مدافع چپ مدرن بود که در پست بال کناری بازی می‌کرد. كرول یک بال چپ کناری کلاسیک بود که بازی درخشان او زمانی که پیراهن آژاکس را به تن می‌کرد برابر رئال‌مادرید در سانتیاگو برنابئو هرگز از اذهان پاک نمی‌شود. حتی بد نیست به آن پاس زیبایش به یوهان کرویف در نیمه‌نهایی جام‌جهانی 1974 برابر برزیل اشاره کنیم، همان زمانی که اسطوره هلندی‌ها توسط كرول در موقعیت گل‌زنی قرار گرفت تا دومین گل را به تور دروازه سلسائو بدوزد. كرول، راست پای مادرزاد بود و درست زمانی که «ویم سوربیر»، موقعیت خود را به عنوان دفاع راست در باشگاه و تیم ملی تثبیت کرده بود، كرول مجبور شد تا به تغییر پست و موقعیت در ترکیب اصلی بیندیشد. این موضوع به اواخر دهه 60 میلادی باز‌می‌گردد، البته او کمی خوش‌شانس بود، چون درست در همان زمان‌ها «فان دویفن‌بود» بعد از فینال جام اروپا در سال 1969 از فوتبال خداحافظی کرد. همین مساله سبب شد تا كرول، پای چپش را بیشتر تقویت کند تا شانس خودش را در جناح چپ به معرض آزمایش بگذارد. این یک اتفاق ساده نبود زیرا از آن روز به بعد فوتبال هلند شاهد ظهور یکی از بهترین مدافعان چپش بود که بعد از 7 سال در این پست حکمرانی می‌کرد. البته او به مرور در خط دفاعی ترقی کرد تا اینکه در پست لیبرو نیز به کار گرفته شد، موقعیتی که بعدها نشان داد او می‌تواند بیش از پیش در آن موفق باشد. به هر صورت بعدها کلکسیونی از بازیکنان در دفاع چپ هلند عرض‌اندام کردند ولی باز هم جای خالی یک مدافع مدرن در این پست محسوس بود. به‌طور مثال در آرژانتین 1978: یان‌پور ویلت، پیت ویلچات و لم جانس به‌طور چرخشی درست مثل صنعتگران در این منطقه به بازی گرفته مي‌شدند. این موضوع تا دهه 80 ادامه داشت تا اینکه بعد از سال‌ها ستاره‌ای جوان به نام فرانک‌دی بوئر ظهور کرد. خیلی‌ها دی‌بوئر را به‌عنوان کلید موفقیت آژاکس در دهه 90 قلمداد می‌کنند مدافع جوانی که بر اساس خصوصیات بازی‌اش توانایی این را داشت که در حملات برخلاف دیگر مدافعان شرکت کند. بعدها لوئیس فان‌خال مربی آن وقت آژاکس تصمیم گرفت او را در پست مدافع میانی به کار گیرد دقیقا همان اتفاقی که برای کرول افتاد. این عقیده فان‌خال بود که او در پست مدافع میانی به مراتب بهتر ظاهر خواهد شد، حتی زمانی که دی بوئر در دفاع چپ به‌بازی گرفته می‌شد در بیشتر ضدحملات تیم شرکت می‌کرد. یک مدافع چپ بی‌نظیر که مانند مهاجمان مثمر ثمر بود. در اینجا بعد از دی‌بوئر باید به وینستون بوگارد نیز اشاره کرد. هافبک تهاجمی که از اسپارتا به آژاکس پیوست و فان‌خال او را در لیگ قهرمانان اروپا در جناح چپ به کار گرفت. فان خال او را با خودش به بارسلونا برد ولی او در آنجا زیر سایه مرد جیوه‌ای به نام زندن قرار گرفت. زندن جوان‌تر، چابک‌تر و به مراتب بهتر از او بود ولی بعدها او نیز از بارسا جدا شد. البته زندن در تیم ملی زیاد هم خوش‌شانس نبود زیرا در همان زمان فان برونکهورست استعدادش را به رخ می‌کشید. جیو یک چپ‌پای کلاسیک بود که در فاینورد به‌عنوان هافبک تهاجمی نیز بازی می‌کرد. او بعدها در گلاسکو رنجرز و آرسنال نیز بازی کرد ولی به دلیل مصدومیت طولانی‌مدتش از ترکیب اصلی دور ماند. جیو در زمان رایکارد نیز نتوانست در تیم ملی جای ثابتی برای خودش دست و پا کند ولی در زمان فان باستن و فان مارویک بار دیگر به اوج برگشت. او دقیقا تبدیل به همان بازیکنی شد که هیچ‌کس نتوانسته تا به امروز جای خالی او را پر کند. جیو به‌عنوان کاپیتان لاله‌های نارنجی در آفریقای جنوبی نیز نمایش خیره‌کننده‌ای داشت و افتخار این را به دست آورد تا با هلند به فینال جام برسد. البته فان مارویک تصمیم گرفت در فینال استراتژی دفاعی‌اش را با تغییراتی مواجه کند، این موضوع به ضرر هلند تمام شد. به هر صورت زمانی که جیو از تیم ملی خداحافظی کرد تا به امروز که مرحله مقدماتی یورو 2012 در حال برگزاری است خلأ یک مدافع چپ کلاسیک در تیم ملی هلند به وضوح دیده می‌شود.