تالاب گاوخونی :
عمق این تالاب به دلیل تغییرات اقلیمی، ورود حجم زیادی از فاضلاب‌های شهری و زه‌آب‌های کشاورزی، مصرف بی‌رویه برای بخش کشاورزی، احداث سدهای بالادست، عدم تامین حق آب و عبور جاده از کنار تالاب به 10 سانتیمتر رسیده و بشدت آسیب دیده است. حتی در سال گذشته طبق اخبار منتشر شده، یک معدن در کنار تالاب قصد شروع فعالیت داشته که تشکل‌های مردم‌نهاد منطقه فعالیت آن را متوقف کردند. با توجه به وضعیت فعلی و اعلام پیش‌بینی مسؤولان محیط زیست کشور، احتمالا این تالاب هم به فهرست مونترو (فهرست تالاب‌های در مرز قرمز) اضافه خواهد شد.
هامون
: 700 هزار آواره سیستانی، نابودی صنعت شیلات، کشاورزی و صنایع دستی و به‌تبع آن نابودی فرهنگ بومی و بیکاری 15 هزار صیاد محلی، متروکه‌شدن صدها روستا، افزایش شمار بیماران مبتلا به آسم و دیگر بیماری‌های ریوی و بیماری‌های چشمی در اثر وزش توفان‌های شن فقط بخش کوچکی از پیامدهای خشک شدن هامون بوده که مردم منطقه در حال دست و پنجه نرم کردن با آنها هستند.
تالاب بختگان:
به علت احداث سازه‌های آبی در بالادست و برداشت بی‌رویه کشاورزان در طول رودخانه‌های تغذیه کننده، این دریاچه خشک شده و متاسفانه تعداد زیادی از جوجه فلامینگوهای آن مردند.
تالاب استیل:
به دلیل کم‌آبی تابستان گذشته و استفاده بی‌رویه از آب این زیستگاه طبیعی برای آبیاری شالیزارهای منطقه آستارا این تالاب کاملا خشک شد اما به دلیل بارندگی‌های مداوم در فصل پاییز، فعلا وضعیت بهتری پیدا کرده است ولی سال آینده که سالی کم‌آب هم هست در صورت استفاده آب تالاب برای مصارف کشاورزی دوباره با کابوس خشک شدن تالاب استیل باید دست و پنجه نرم کرد؛ کابوسی که شاید این بار دیگر بیدار شدنی در پس آن در کار نباشد و به مرگ تالاب استیل منجر شود.
تالاب انزلی:
گفته می‌شود این تالاب جزو 10 تالاب ارزشمند کره زمین است. ورود 500 میلیون تن رسوب در سال، تخلیه سالانه 30 میلیون تن فاضلاب شهری، 15 هزار تن کود شیمیایی، 4 هزار لیتر سموم کشاورزی، فاضلاب حدود 50 کارخانه، ورود گونه غیربومی آزولا، تبدیل تالاب به زمین‌های کشاورزی، آلودگی صوتی و سوختی ناشی از قایق‌های گردشگران و در نهایت احداث جاده کمربندی بندرانزلی از داخل محدوده حفاظتی تالاب بشدت این تالاب را تحت فشار قرار داده است.