چند وقت پیش در آخر تعطیلات تابستان، به همراه دخترم، ویلایی گرفتیم که مثلاً چند روزی تعطیلات داشته باشیم! ویلا از بیرون ظاهری خیره‌کننده داشت اما از درون چه بگویم! از آن ویلاهای مازندران بود که روی شالی می‌سازند، یعنی در واقع زمین شالی را خشک می‌کنند که روی آن ویلا بسازند!... ویلا در درون همه چیز داشت اما در واقع هیچ‌چیز نداشت، آبگرمکن داشت اما آبگرمکنش لوله به بیرون نداشت، اجاق داشت اما گاز نداشت و بدتر از همه اینکه برق نداشت و وقتی که دیوانه‌وار به کوچه زدیم و گفتیم برق ویلا کجاست، عابران گفتند برقتان را باید از همسایه بگیريد و او هم، خانه نیست. حالا تصور کنید ظاهر من و یک دختربچه 12 ساله با کلی وسیله، خیس زیر رگبار تند شمال در غروبی که معلوم نبود همسایه کی می‌آید و با خود برق می‌آورد و تأسف‌بارتر اینکه همه با دیدن ما 2 نفر می‌پرسیدند «دوتایی آمدید؟ چرا؟» مثل اینکه باید معذرت‌خواهی می‌کردیم که 10 نفره نیامدیم، آن هم در آن ویلای پر از امکانات و باز هم همه می‌گفتند: «خانم دکتر ویلا را به شما داده؟» کدام خانم دکتر؟! خانمی که این ویلا را به من داده بود تا جایی که من می‌دانم دیپلم هم نداشت و چند سالی است که بساز بفروش شده است. بگذریم... همسایه آمد مثل یک معجزه در غروب نمناک، یاد نمایش‌های اکبر رادی افتادم «شب روی سنگفرش خیس» با همسایه مهربان، برق هم آمد، موقتا... اما چیزهای دیگر هرگز. به خاطر همان برق خدا را شکر کردیم و وسایل خیسمان را درون خانه بردیم، خانه‌ای پر از هزارپا و مارمولک و قورباغه که مرد بینایی هم فریاد کشید «مواظب باشید موش هم دارد، اگر بخواهید مرگ موش دارم» دلم می‌خواست گوش‌های دخترم را بگیرم که نشنود شاید برای همین بود که ناگهان به حیاط دویدم و زیر رگبار تند شروع به قدم زدن کردم و کم‌کم دویدن، دخترم از پشت پنجره مرا نگاه می‌کرد و می‌گفت: دیوانه شده‌ای، و من فریاد زدم که این خانه ماکت است، همه چیز ما، ماکت است، همه زندگی‌مان، توی آن هیچ چیز نیست مثل این خانم دکتر تقلبی... یا شاید برای همین بود که دعوت عروسی فامیل خانم همسایه را قبول کردم. من که از همه جشن‌ها گریزانم در آن منطقه روستایی وسط جنگل همراه زن‌هایی که نمی‌شناختم، وارد مجلسی شدم که حتی عروس را نمی‌شناختم، شاید آرزوی یک عروسی محلی به دلم مانده بود اما خانم‌ها همه لباس محلی مازندرانی نپوشیده بودند. اینجا هم بوی اصالتش را از دست داده بود. عروس کوچک 15 ساله آمد با لباس عروسی شهری،پف‌دار اما بنفش کم‌رنگ، چهره نوجوانش زیر آن همه پودر و اکلیل بزرگ‌تر به نظر می‌رسید اما کاملا معلوم بود که می‌‌لرزد، درست مثل همان ویلا که درونش یک چیزی بود و بیرونش چیزی دیگر. کفش‌های عروسی‌اش را مثل همه میهمانان جلوی اتاق پذیرایی خانه پدری درآورد، قدش کوتاه‌تر شده، حالا هم‌قد دختر من شده بود. بالای مجلس نشست با نگاهی خیره در افق و لبخندی گنگ شبیه همه عروس‌هایی که در عمرم دیده بودم، لبخندی ژورنالی و بی‌معنا، شاید به خاطر اینکه دوربینی مدام او را تعقیب می‌کرد و این لبخند باید ثبت می‌شد، لحظه‌ای دوربین خاموش شد، حس کردم به زمین خیره است با همان لبخند گنگ. به من گفتند عروس عاشق داماد است و به خاطر عشق ازدواج می‌کند، پس اجباری در کار نبود. پشت این نگاه خیره و آن لبخند نقاشی شده چه بود که حسی گنگ را در من بیدار کرد؟ نوستالژی عروسی، یعنی تولید یک زندگی نو، از من تا دخترم و زنان دیگر این لبخند مسری عروس می‌گذشت. گویی که همه عروس‌ها به یک چیز لبخند می‌زنند، به فردایی بهتر، واقعی‌تر، اصیل‌تر، نه مثل ماکت آن ویلا که فقط از دور زیباست. مثل لباس عروسی که فقط در یک شب به تن زیباست، اما آیا این عروس کوچک می‌تواند اصالت، عشق، آزادی، دانش و روشن‌بینی را به فرزندانش بیاموزد و اگر او نتواند آیا من توانسته‌ام؟ من که عمری با کلمات زیسته‌ام آیا فقط ماکت یک انسان، مادر، نویسنده نیستم؟! به دخترم نگاه می‌کنم، به عروس خیره است، چه رسالت سنگینی است بر دوش تک‌تک زنان این سرزمین، از شالیکار گرفته تا نویسنده برای ساختن فردایی بهتر و نسلی امیدوارتر و اهل بینش.