کارشناسان برجسته اندیشکده مؤسسه واشنگتن در نشستی به بررسی روند انتخابات ریاست‌جمهوری در مصر و رقابت نابرابر در آن پرداخته و چالش‌های پیش‌روی آمریکا را برای استقرار دموکراسی در این کشور بر‌شمردند. به‌زعم این کارشناسان، از آنجایی که واشنگتن نمی‌تواند به مصر دموکراتیک‌تری که باب میل او است، دست پیدا کند، باید در عوض روی مصری تمرکز کند که به آن نیاز دارد؛ مصری که به لحاظ استراتژیک با آمریکا اتحادی قوی دارد.
اریک بیورنیلاند
در هفته‌های منتهی به انتخابات ریاست جمهوری مصر، ناظران بین‌المللی پیرامون این کشور صف‌آرایی کرده بودند تا بدانند که مردم درباره روند انتخابات چه نظری دارند. در کل 86 ناظر به نمایندگی از تقریباً 17 کشور مختلف در 25 استان از 27 استان مصر حضور داشتند. به گزارش تسنیم، ناظران انتخاباتی نوعاً ملزم به بی‌طرف باقی ماندن و احترام به قوانین محلی بودند؛ حضور آنها را نباید به مثابه تایید انتخابات قلمداد کرد. در این انتخابات، ناظران از سیستم ابتکاری جمع‌آوری اطلاعات استفاده کردند؛ آنها جدول‌های کوچکی را در دست گرفته و اقدام به جمع‌آوری اطلاعات در زمان واقعی کردند. با توجه به این یافته‌های محلی که دلالت بر مشارکت قابل توجه نداشتند، اعداد و ارقام دولت مبنی بر مشارکت مردمی قابل اعتماد و معتبر به نظر نمی‌رسد. علاوه براین، نگرانی‌های جدی درباره فضای سیاسی موجود که این انتخابات را احاطه کرده است، نمایان شده است. هرچند قانون اساسی مصر از آزادی بیان و سایر حقوق حمایت می‌کند، اما سرکوبی مخالفان، بازداشت‌های گسترده و اجرای قانون ضد اعتراضات توسط دولت، برگزاری یک انتخابات واقعاً دموکراتیک را با مشکل مواجه می‌کند. ناظران شاهد حضور تعدادی افراد با لباس‌های هم‌شکل و غیر‌هم‌شکل در داخل مراکز رأی‌گیری بودند، که نقش بسیار محسوس‌تر از حد مطلوب را ایفا می‌کردند. دولت همچنین در دقایق آخر تصمیم گرفت رأی‌گیری را برای یک روز دیگر تمدید کند؛ در صورتی که ناظران هیچ دلیل قانع‌کننده‌ای برای این اقدام نمی‌دیدند.
اریک تراگر
کمپین ریاست‌جمهوری السیسی همان استراتژی سیاسی را به راه انداخت که حسنی مبارک، دیکتاتور سابق به آن متکی بود. نخست، این کمپین بر شبکه‌های طایفه‌ای و قبیله‌ای متکی بود که از مبارک حمایت می‌کردند. این طایفه‌ها در خارج از شهرهای بزرگ که تقریباً دوسوم جمعیت مصر را دربر می‌گیرد، بر زندگی سیاسی و اجتماعی تسلط دارند. دوم، سیسی که برای تأمین مخارج تبلیغات خود به تجار و بازرگانان وابسته بود، بر قدرت نا‌متمرکز در سراسر کشور تکیه کرد و این رویکرد بسیار شبیه به دوره مبارک بود. سوم، همچنان که لغو برنامه خبری طنزگونه باسم یوسف که اخیراً صورت گرفت، نشان می‌دهد خطوط قرمز قدیمی از نو برقرار شده‌اند و این کار در حال حاضر برای سیسی غیر‌قابل قبول است، همانطور که یک زمانی برای مبارک غیر‌قابل قبول بود. چهارم، رسانه‌های مصری فوق‌العاده ملی‌گرا شده‌اند؛ بسیاری از رسانه‌ها نگران هستند که دولت جدید رسانه دولتی را از نو راه‌اندازی کند، بنابراین آنها بشدت حامی سیسی هستند تا مانع ظهور رسانه‌های رقیب شوند. در حالی که مسیر دیکتاتوری مصر رو به گرفتاری پیش می‌رود، دوم، عموم مصری‌ها بشدت به واشنگتن بی‌اعتماد هستند. سوم، نزاع میان اخوان‌المسلمین و ارتش همچنان به قوت خود باقی است. سیسی و مردم حامی او نگران این هستند که اگر این گروه قادر به تجهیز خود باشد، به قدرت بازگشته و درصدد انتقام برمی‌آید. این یک نگرانی نظری صرف نیست، چرا که اخوانی‌ها مرتباً تقاضای اعدام سیسی را مطرح می‌کنند. بنابراین، دولت تقاضای آشتی و مصالحه با این گروه را به مثابه خودکشی قلمداد می‌کند؛ به همین دلیل هیچ چیزی وجود ندارد که آمریکا بتواند پیشنهاد دهد یا از آن مضایقه کند تا شاید قاهره را وادار کند اخوان‌المسلمین را در عرصه سیاسی به حساب آورد. از آنجایی که واشنگتن نمی‌تواند به مصر دموکراتیک‌تری که باب میل او است، دست پیدا کند، باید در عوض روی مصری تمرکز کند که به آن نیاز دارد؛ مصری که به لحاظ استراتژیک با آمریکا در یک ردیف قرار می‌گیرد. در حالی که بسیاری در واشنگتن نگران هستند که کمک نظامی به دولت فعلی ممکن است توسط مردم محلی به مثابه حمایت از دیکتاتوری قلمداد شود، اما مصری‌ها تمایل دارند که کمک نظامی را به عنوان تضمینی برای امنیت ملی خود در نظر بگیرند و نه به عنوان ابزاری برای نفوذ بر سیاست‌های داخلی‌شان. هرچند واشنگتن نباید مسیر مصر را به عنوان «گذار به سمت دموکراسی» نادیده بگیرد، اما باید درباره ظرفیت آمریکا برای سازمان‌دهی فوری این مسیر واقع‌بین بوده و در عوض، بر حفظ رابطه استراتژیک تمرکز کند.