پرسش از مرز واقعیت و خیال شاید مهم‌ترین سوال معرفت‌شناختی بوده است. چه چیزی واقعی و چه چیزی موهوم است؟ خود این سوال متضمن این پیش‌فرض است که مقولات یا موهومی‌اند یا واقعی، پس چیزی به نام موهومات یا تخیلات نیز واقعیت دارد. واقعیت هر آن چیزی است که کلمه یا دالی برای اشاره به آن وجود داشته باشد. مثلا سراب یک واقعیت است چون ما چیزی به نام سراب را می‌بینیم و کلمه‌ای هم به نام سراب وجود دارد. واقعیت هر آن چیزی است که راجع به آن گفت‌وگو می‌شود. شاید بگویید: «یمپلاها، هیمپلاها را خوردند» ولی سیمپلاها و هیمپلاها هیچ واقعیتی ندارند چون جایی در گفتمان‌ها ندارند و هیچ گفت‌وگویی درباره آنها انجام نمی‌شود. این تعریف از واقعیت تعریفی گفتمانی است و گفتمان‌ها مشخص می‌کنند که چه چیزی واقعی است و چه چیزی واقعی نیست. اما گاهی کلمه «واقعی» به معنای با اصالت استفاده می‌شود. مثلا وقتی می‌گوییم طعم واقعی نوشابه، یعنی نوشابه‌های قدیم و اصیل و اولیه هم‌چنین طعمی داشته‌اند و نوشابه‌های جدید دیگر آن طعم واقعی و اصیل گذشته را نمی‌دهند. وقتی سبزها شعار می‌دهند: بسیجی واقعی، همت بود و باکری، یعنی بسیجی‌های اولیه مثل همت و باکری بودند. خب! تا اینجا که حرف جدیدی گفته نشده و همه می‌دانیم که همت و باکری بسیجی واقعی بودند و با شهادت‌شان این را اثبات کردند. به واقع بسیجی واقعی و اصیل یعنی بسیجی‌ای که برای آرمان‌هایش تا سر حد شهادت مبارزه می‌کند. اما باید دید آنها با بیان اینکه بسیجی واقعی همت و باکری هستند چه منظوری را دنبال می‌کنند؟ در درجه اول تاکید بر اصالت اولیه هر چیزی ممکن است به معنای مخالفت با تغییر تلقی شود. شبیه آن دسته از اشراف و ثروتمندان با اصالت قدیمی که هنوز در منزل‌شان با گرامافون، شد خزان گلشن آشنایی گوش می‌کنند و با تغییرات جلو نیامده‌اند. جالب است که یکی از اتهامات قرتی‌ها به نظام و جماعت بسیجی و حزب‌اللهی همیشه این بوده که اینها عقب‌مانده‌اند و خود را با زمانه همراه نمی‌کنند. خب! اگر قرار است که همه چیز تغییر کند چرا مفهوم بسیجی تغییر نکند؟ چطور اینها که اینقدر به تغییر و تحول علاقه داشتند وقتی نوبت به بسیجی می‌رسد متحجر می‌شوند و با تغییر و تحول در مفهوم بسیج مخالفت می‌کنند؟ چرا بسیجی همواره باید مفهومی متعلق به دهه 60 باشد؟ اگر تغییر خوب است، بسیجی هم می‌تواند تغییر کند چنانکه صفحه‌های گرامافون نیز تبدیل به سی دی و دی وی دی می‌شوند و چنانکه طعم نوشابه‌ها نیز قرار نیست همیشه ثابت باقی بماند. پس با گفتن این شعار باز چیز جدیدی گفته نمی‌شود، چون واقعیت همواره در حال تغییر است. هم همت و باکری بسیجی واقعی بودند و هم بسیجیان فعلی که ممکن است تغییر کرده باشند واقعی هستند. گذشته از این مطابق با تعریفی که از واقعیت کردیم یعنی هر آنچه که جایگاهی در گفتمان داشته باشد، بسیجیان امروزی نیز موهومی نیستند و واقعی‌اند چون وجود دارند، دیده می‌شوند و درباره آنها گفت‌وگو می‌شود. اما نکته قابل استخراج دیگر از این شعار می‌تواند این باشد که بسیجی واقعی حتما باید شهید شده باشد تا یک بسیجی واقعی باشد. به عبارت دیگر یک بسیجی خوب، یک بسیجی شهید است. پس رزمندگان داوطلبی که شهید نشدند، بسیجی واقعی نیستند. جانبازها و شیمیایی‌های بازمانده از جنگ تنها در صورتی واقعی هستند که شهید شوند. سردار جانباز علی فضلی، بسیجی واقعی نیست چون هنوز زنده است و خود را سرباز ولی فقیه می‌داند. پیام نهفته در این شعار در واقع نابودی بسیج و بسیجی است. بسیجی واقعی نباید زنده باشد تا با آشوبگری و قانون‌شکنی قرتی‌ها مبارزه کند و این هم نشانه دیگری از افکار فاشیستی آنهاست که قصد نابودی بسیجی را دارند. بسیجی واقعی هر آن کسی است که در راستای حفظ نظام و انقلاب اسلامی عمل می‌کند.
ادامه در صفحه2