تا هست جهان، همدم دل‌های غریبست
حزنی که شکفته است در آواز نجیبت
تو بانگ خودت نیستی، این حنجره ماست
ای مرد مبادا که بخوانند غریبت!
تا هست جهان، بانگ خدایای تو جاری‌ست
وین مطربکان در پی هر رب و خدایی!
دل با غم عشقی که تو خواندی شده عاشق
ای آن که ز غم‌های دگر جمله جدایی
دیروز کبوترکشی، آوازه‌شان بود
امروز به آوازت اگر سنگ پراندند!
سیمرغی و برتر ز همه واهمه‌هایی
وین چند وزغ در کف پرواز تو ماندند!
سرو از خزه کی خرمنش آسیب پذیرد؟
بگذار بلغزند به هم چند خزنده!
بگذار زبان وزغ از حلق درآید
با غیظ فرو بردن پرواز پرنده
آوای تو داوودی و حلق تو حسینی است
در بتکده اهل هنر بت‌شکنی تو
پیوسته شنیدیمت و پیوسته شكفتی
چون چشمه جوشان سرود و سخنی تو
این زمره مشرک همه آواره خویشند
جز خویش ندانند و به جز خویش نخوانند
توحیدیه‌ای سرکن و فارغ ز جهان باش
کاین ساحرکان با نفست دیر نمانن