روزنامه
کیهان در ستون یادداشت روز شماره گذشته خود به قلم مهدی محمدی به بازشناسی مفهوم قدرت منطقه‌ای جمهوری اسلامی پس از سفر اخیر رئیس جمهور به لبنان پرداخت.
به نوشته این روزنامه، کشورهای غربی مدت‌های طولانی در همان حال که عملا تلاش مستمری برای تضعیف نفوذ و موقعیت ایران در منطقه داشته‌اند، به طور رسمی وجود چنین نفوذ و قدرتی را انکار می‌کردند. غرب عملا برتری منطقه‌ای ایران را پذیرفته ولی حاضر نیست با آن کنار بیاید و به همین دلیل هر روز ابزار جدیدی را امتحان می‌کند به این امید که یکی از آنها بالاخره کارگر بیفتد. اما در این زمینه
پروژه ایران‌هراسی به ضدخود بدل شده است. زمانی با شدت و حدت ادعا می‌کردند ایران یک تهدید برای تمام کشورهای منطقه است و اگر قدرت بگیرد همه را در منطقه به بردگی خویش وادار خواهد کرد. مردم و حتی دولت‌های منطقه هرچه تلاش کردند و دقیق شدند، علامتی از درستی این تحلیل ندیدند. ایران روز به روز قدرتمند‌تر می‌شد اما به جای آنکه خوی تجاوزگری و سلطه‌طلبی در پیش بگیرد هر روز با صدایی بلندتر از گذشته اعلام می‌کرد که هر چه دارد متعلق به همه مسلمین و مظلومان عالم است و توان و نیرویی هم اگر دارد آن را جز برای مقابله با کسانی که به ناحق منطقه را جولانگاه خود کرده‌اند مصرف نخواهد کرد. به این ترتیب منطقه دید بر خلاف پیامی که پی در پی از غرب دریافت می‌کند نه‌تنها دلیلی برای ترسیدن از ایران وجود ندارد بلکه می‌تواند روی ایران به عنوان تکیه‌گاهی مطمئن برای بازیابی هویت و استقلال خود حساب هم بکند. آنچه این موضوع را ملموس‌تر می‌کرد این بود که مردم و کشورهای منطقه می‌دیدند آنها که هر روز صبح تا شام می‌گویند باید از ایران ترسید، خود بیش از هر زمان دیگری مترصد خراب کردن خانه‌های مردم منطقه بر سرشان هستند. چگونه باید از ایران ترسید در حالی که اسرائیل هر روز وحشی‌تر و در اظهار خوی وحشی‌گری خود جری‌تر می‌شود و تنها مانعی که آن را از بلعیدن کل منطقه باز می‌دارد و به عقب‌نشینی وادار می‌کند ترس از قدرت ایران است؟ به این ترتیب و با شکل گرفتن این سوال‌ها بود که واقعیت، خود را بر عملیات روانی تحمیل کرد و منطقه خاورمیانه تصمیم گرفت آنچه را که با چشم خود می‌بیند به آنچه که سعی می‌کنند به زور در گوش و ذهنش فرو کنند، ترجیح بدهد. به نوشته کیهان، تاکتیک‌های جنگ، اشغال، مذاکره و ایران‌هراسی همه امتحان شده و نتیجه معکوس داده است. آمریکا باید علت تبدیل شدن ایران به قدرت اول منطقه را از این منظر راهبردی تحلیل کند؛ اگرنه همچنان حتی از نوشتن درست صورت مساله هم عاجز خواهد بود چه رسد به حل آن.
S
300 گروگان گرایش‌های صهیونیستی
روزنامه
جوان در گزارشی به علل و ریشه‌های فرافکنی روسیه در ماجرای قرارداد S300 پرداخت. به نوشته این روزنامه، مساله فروش این سامانه دفاعی به ایران، نه‌تنها یکی از متغیرها و عناصر تاثیرگذار در روابط ایران و روسیه محسوب می‌شد، بلکه عملا حساسیت سایر کشورهای جهان را نیز به خود جلب کرده بود. از این‌رو تلاش‌های زیادی جهت لغو قرارداد و عدم تحویل سامانه دفاعی S300 به ایران صورت گرفت که ظاهرا ثمربخش بوده‌اند. روسیه قبلا قرارداد فروش چند مدل از این نوع سیستم ضدموشکی را عملیاتی کرده است که از آن جمله می‌توان به تحویل آن به بلاروس و بلغارستان و همچنین عقد قرارداد درباره نوع پیشرفته این سیستم با آذربایجان، چین، هند و اوکراین اشاره کرد. علاوه بر این، هم‌اکنون نیز مذاکراتی برای فروش مدل‌های مختلف این سیستم پدافند موشکی میان روسیه و کشورهایی از قبیل عربستان، ترکیه، یونان، قبرس و... در حال انجام است. بنابراین در شرایطی که روسیه قبلا چند قرارداد فروش سیستم دفاعی S300 را با کشورهای مختلف عملیاتی کرده، برای تحویل این سامانه به ایران همواره مانع‌تراشی کرده و دست آخر از قطعی بودن عدم تحویل این موشک‌ها سخن به میان آورده است. به گزارش روزنامه جوان، قرارداد عرضه سیستم‌های S300 به ایران در ماه دسامبر 2005 به ارزش 8۰۰ میلیون دلار امضا شد. بر پایه این قرارداد روسیه متعهد شد که دست‌کم 5 سامانه پدافندی S300 را در سال ۲۰۰۷ به ایران تحویل دهد. اگرچه در ماه دسامبر 2008 خبرهایی مبنی بر اینکه روسیه عرضه قطعات سیستم دفاع ضدهوایی S300 به ایران را آغاز کرده منتشر شد، با این حال سازمان فدرال همکاری‌های فنی و نظامی روسیه، رسما اعلام کرد که خبر عرضه سیستم‌های ضدهوایی S300 به ایران صحت ندارد. از آن زمان به بعد، وعده تحویل سامانه S300 به ایران، بارها به دلایل مختلف به تاخیر افتاد و این سامانه به موضوعی پر سر و صدا در روابط ایران با روسیه تبدیل شد. بویژه که آمریکا و اسرائیل نیز بارها از مسکو خواسته بودند تا این قرارداد را اجرا نکند. چنانکه روس‌ها در مقاطعی آشکارا اعلام کردند که برای امکان ایجاد برقراری گفت‌وگو با آمریکا، سامانه پدافند S300 را فعلا به ایران عرضه نمی‌کنند. در آن زمان موضوع S300 با تصمیم آمریکا مبنی بر صرف نظر کردن از استقرار سامانه دفاع موشکی در شرق اروپا ارتباط پیدا کرد. علاوه بر این، مذاکرات مقامات صهیونیستی نیز تا حد زیادی در امتناع روس‌ها از تحویل سیستم S300 به ایران تاثیرگذار بوده است. در سفری که شیمون پرز، رئیس رژيم صهيونيستي در مرداد 1388 به روسیه داشت، اعلام کرد که همتای روس به وی قول داده است تا درباره فروش سیستم‌های دفاع موشکی S300 به ایران بازنگری کند. در آن دیدار مدودف با تاکید براینکه فروش چنین سیستم‌های موشکی به ایران می‌تواند بر وضعیت حساس و شکننده توازن قوا در خاورمیانه اثرات منفی بگذارد، قول تجدیدنظر در انجام این معامله را داد. حتی تل‌آویو به مسکو فشار آورده بود که اگر روسیه این سامانه دفاعی را به جمهوری اسلامی ایران تحویل دهد، هواپیماهای بدون سرنشین خود را به این کشور تحویل نخواهد داد. سرانجام پس از کش و قوس‌های بسیار، رئیس‌جمهور روسیه روز 22 سپتامبر 2010 در دستوری تحویل سامانه S300 و انتقال مستقیم یا غیرمستقیم 8 نوع سلاح سنگین از جمله تانک، خودروهای زرهی، هواپیماهای جنگی، هلیکوپترهای تهاجمی، کشتی‌های نظامی و سیستم‌های موشکی را به ایران ممنوع اعلام کرد. جوان نوشت: اما می‌توان لغو قرارداد سامانه دفاع موشکی S300 با ایران را نشان‌دهنده تصمیم جدی رهبران کرملین به افزایش سرعت و گسترش دامنه همکاری با غرب تلقی کرد.