بازیکنان در سنین مختلفی به بلوغ و اوج فوتبال خود می‌رسند و دیویس هم بازیکنی است که هر چه سنش بالاتر می‌رود کامل‌تر می‌شود، لذا عوامل زیادی می‌تواند بر این امر تاثیرگذار باشد اما هر چه هست بالا رفتن سن به نوعی دیگر به بازیکن کمک می‌کند. آفرین به کوین دیویس که در سن 33 سالگی نخستین بازی خود را برای تیم ملی انگلیس انجام داد. نتیجه بازی اصلا جالب توجه نبود و من هم ورزشگاه ومبلی را پیش از پایان مسابقه ترک کردم زیرا بازی چنگی به دل نمی‌زد اما به نظر فابیو کاپلو، مربی انگلیس به خاطر فرصت دادن به کوین دیویس برای حضور در میدان بسیار احترام می‌گذارم. کوین دیویس واقعا شایستگی حضور در تیم ملی را داشت.
اما ای‌کاش زمانی که من هم بازی می‌کردم سیستم انتخاب بازیکنان برای تیم ملی به همین اندازه منصفانه و خوب بود. دیویس از مدت‌ها قبل هم شایسته حضور در تیم ملی بود و امیدوارم کاپلو تصمیم نداشته باشد که تنها برای یک بازی از دیویس استفاده کند. اگر دیویس در برنامه‌های آتی کاپلو جایی ندارد، پس همان بهتر که کاپلو از هم‌اکنون از مهاجمان جوان و جویای نامی چون اندی کارول از نیوکاسل استفاده کند.
دیویس هم در لیگ برتر بازی‌های بسیار خوبی را برای بولتون انجام داده و هم اینکه از فرصت به وجود آمده برای او به دلیل مصدومیت بابی زامورا، جرمین دفو و دارن بنت و نیز خداحافظی امیل هسکی از بازی‌های ملی نهایت استفاده را برد. شرایط کوین دیویس مانند پیتر کراوچ و وین رونی، 2 مهاجم آماده و سرشناس نیست که نیازی به حضور در تورنمنت‌های مختلف و تجربه‌اندوزی داشته باشد.
دعوت کوین دیویس این امیدواری را در همه بازیکنان کهنه‌کار و پا به سن گذاشته زنده کرد که هنوز هم می‌توانند به حضور در تیم ملی امیدوار بوده و به رویای خود جامه عمل بپوشانند. بازیکنان در سنین مختلفی به بلوغ و اوج فوتبال خود می‌رسند و دیویس هم بازیکنی است که هر چه سنش بالاتر می‌رود کامل‌تر می‌شود. لذا عوامل زیادی می‌تواند بر این امر تاثیرگذار باشند اما هرچه هست بالا رفتن سن به نوعی دیگر به بازیکن کمک می‌کند.
مایکل اوون مهاجم منچستریونایتد حتما خودش هم تایید می‌کند که دیگر سرعت و آهنگ خیره‌کننده در بازی‌اش را از دست داده است؛ همان سرعتی که او را از تیم لیورپول به عنوان جوان اول فوتبال انگلیس معرفی کرد و نام خود را به عنوان جوان‌ترین بازیکن گلزن تیم ملی انگلیس در رقابت‌های جام‌جهانی معرفی کرد. اوون در بازی مقابل آرژانتین در جام‌جهانی 1998 فرانسه پس از جا گذاشتن 2 مدافع حریف، گل بسیار زیبا و خیره‌کننده‌ای را به ثمر رساند. به نظر من مصدومیت‌های پیاپی قطعا در افت مایکل اوون تاثیرگذار بوده است اما اوون تجربه بالایی در این زمینه دارد که کی و کجا بدود. در 30سالگی بازیکن بهتری نسبت به 18 سالگی‌ام بودم. با وجودی که سرعت از شاخصه‌های مهم در بازی من بود اما کیفیت‌های دیگری نیز در بازی‌ام داشتم. اوون در لیورپول در کنار رابی فاولر بازی می‌کرد؛ مهاجمی که او هم در سنین جوانی در عرصه میادین فوتبال نامی برای خودش دست و پا کرد. خودم یکی از طرفداران پر و پاقرص رابی فاولر بودم، هر چند که ابتدا از نزدیک او را ندیده و با او آشنا نشده بودم. در حقیقت زمانی که او در لیورپول بازی می‌کرد و من در منچستریونایتد بودم چشم دیدن همدیگر را نداشتیم اما وقتی در منچسترسیتی در کنار یکدیگر بازی می‌کردیم دوستان خوبی برای هم بودیم. فاولر تحرک زیادی داشت و یکی از بهترین تمام‌کننده‌های دوران ما بود تا اینکه مصدومیت شدید زانو او را مدتی از میادین دور کرد. در این مدت اندکی چاق شد و چابکی و هشیاری و همچنین اشتیاق خود برای بازی کردن را از دست داد، لذا او هرگز همان بازیکن سابق نشد. در سنین پایین‌تر، بسیاری از بچه‌هایی که در تیم آموزشگاه‌های انگلیس با آنها بازی می‌کردم دوران ورزشی خود را تا حد فوتبالیست حرفه‌ای ادامه ندادند. بسیاری تصور می‌کردند آنها پیش از آنکه ظرفیت لازم را داشته باشند، به این نقطه و جایگاه رسیده‌اند. در آن دوران پسربچه ویتنامی همسن و سال خودم در تیم تاتنهام هاتسپرز را به یاد می‌آورم. همه می‌گفتند او بازیکن خارق‌العاده‌ای خواهد شد اما چه اتفاقی افتاد؟ هیچ! بازیکنان بنا به دلایل گوناگون از جمله رشد، مصدومیت، اعتماد به نفس، آموزش و تمرین، اصول علمی و نگرش مربی در سنین مختلفی به بلوغ بازیگری خود می‌رسند. شما ممکن است در باشگاهی بهترین مهاجم باشید اما اگر مربی به نوع بازی شما علاقه نداشته باشد، آنگاه هیچ فایده‌ای ندارد. پسرم، دیوانته مهاجم تیم سیتی است. او بازیکنی خوب، بسیار باتجربه و با سرعت و آهنگ بسیار بالاست. دیوانته 6 فوت قد دارد و بسیار سریع رشد کرده است. کنترل و حفظ تعادل بدنش برای او دشوار است. او مانند اسب مسابقه‌ای بدون سوارکار است. وقتی هماهنگ و با ریتم خاصی می‌دود همه را شگفت‌زده می‌کند اما زمانی که چنین هماهنگی به چشم نمی‌خورد مشخص است که هنوز در حال رشد و تکامل است. من به او توصیه می‌کنم از چنین خصیصه‌هایی در بازی‌اش بهره‌مند شود و همه امیدواریم که این شیوه به نتیجه برسد.
اما در اینجا باید از بازیکنانی همچون هم‌تیمی سابقم تدی شرینگهام یاد کنم که بسیار باتداوم بوده و روز به روز پیشرفت می‌کردند. ما با هم دوست نبودیم اما باید به این حقیقت اشاره کنم که او تا سن 40 سالگی در لیگ برتر انگلیس و کلا تا 42 سالگی بازی می‌کرد. معمولا با بالا رفتن سن سرعت بازیکنان هم کم‌کم از دست می‌رود اما تدی شرینگهام چندان بازیکن سرعتی نبود و بازی او هم خیلی متکی به سرعت نبود.