ابتدا از علاقه‌تان به هنر بگویید و اینکه از کی به این وادی کشانده شدید؟
من از آن آدم‌هایی نیستم که بگویم از کودکی عاشق این کار بودم. من ابتدا در مرکز خبر صداوسیما فعالیت می‌کردم و یکسری برنامه مستند خبری می‌ساختم. پایه فیلمسازی در من از همان زمان گذاشته شد تا اینکه وارد دانشگاه صداوسیما شدم و در رشته کارگردانی تحصیل کردم و بعد به گروه حماسه و جنگ صداوسیما پیوستم. از این جهت هم بیشتر فعالیتم در حوزه دفاع مقدس بود و بعد از آن سراغ ساخت کارهای جنگی و داستانی رفتم که از آن جمله می‌توان به «عشق سال‌های جنگ» و «بهترین تابستان من» اشاره کرد. سپس یک دوره‌ای کارهای اجرایی کردم از جمله مسؤولیت دوبلاژ شبکه یک سیما و همین‌طور مدیریت گروه حماسه و دفاع مقدس که فکر می‌کنم در این زمان کارهای خوبی را به نمایش گذاشتیم. مثل مجموعه‌های «رقص پرواز» و «خوش‌رکاب» و همین‌طور « در چشم‌باد» به هرحال قسمت برای من این‌طور تا به امروز رقم خورده است.
آقای بهادر! هیچ‌گاه وسوسه ساخت کارهای ملودرام خانوادگی را نداشتید، منظورم کارهایی خارج از فضای دفاع مقدس است؟
من خیلی هم خودم را مقید نکرده‌ام که فقط در ژانر دفاع مقدس کار کنم. گرچه علاقه خاصی به این ژانر دارم و این جزو دغدغه‌های من است. من فکر می‌کنم ما به بچه‌های جنگ خیلی مدیون هستیم و درباره آنها هنوز حرف‌های ناگفته زیادی وجود دارد، اما اگر کار خوبی در ژانرهای دیگر هم پیشنهاد شود، می‌پذیرم.
فکر می‌کنید نسل جوان امروز پس از گذشت 20 سال می‌تواند با فضای جنگ و داستان‌های آن ارتباط برقرار کند؟
اگر قصه خوب وجود داشته باشد و موجب خلق یک اثر متفاوت شود حتماً این اتفاق خواهد افتاد، برای مثال وقتی سریال «ارتش سری» پخش می‌شد از طرف مخاطب ایرانی مورد استقبال قرار گرفت چون هم داستان خوبی داشت و هم ساختار درستی، بنابراین سوژه‌های جنگ هرگز خسته کننده نیستند و کیفیت پرداخت و خلق آنها مهم است.
از طرح اولیه «شب هزار و یکم» بگویید.
سال‌ها پیش در شورای طرح و برنامه گروه حماسه و دفاع مقدس طرحی تصویب شد که یکی از بخش‌های آن مربوط می‌شد به بحث پزشکی در جنگ. همین موضوع دستمایه سریال «رقص پرواز» هم قرار گرفت. بعد از اینها از دکتر هادی کریمی دعوت کردیم و با هم به طرح و قصه این سریال رسیدیم و پس از گذشت 5 سال وقتی قرار شد این کار ساخته شود دوباره یک بازنویسی روی آن صورت گرفت و از این نظر موضوعات به‌روزتر شدند. به هرحال من فکر می‌کنم مسائل جنگ همیشه قابل طرح بوده و هست.
انتخاب بازیگران بر چه اساسی بوده است؟
به نظرم یکی از سخت‌ترین مراحل هر کاری، انتخاب بازیگران آن است. ما خیلی تلاش کردیم تا یک گروه هماهنگ را کنار هم جمع کنیم، آن هم با توجه به اینکه کارهای زیادی در دست ساخت قرار دارد. بیشتر بازیگران مشغول به کار هستند. به هرحال دی‌ماه سال گذشته انتخاب بازیگران انجام شد و خوشبختانه توانستیم افراد قابلی را کنار هم جمع کنیم.
آیا درباره انتخاب بازیگران به نکته خاصی توجه داشتید؟
بسیار روی این موضوع تاکید داشتم که از بازیگرانی استفاده شود که کمتر در ژانر دفاع مقدس فعالیت داشته‌اند چون می‌خواستم در این زمینه بکر باشند.
برای همین هم از مهشید افشارزاده، آن هم پس از سال‌ها استفاده کردید؟
بله، همان طور که گفتم وسواس خاصی برای انتخاب بازیگران داشتم و سعی کردم از بازیگرانی استفاده کنم که باورپذیری بیشتری برای مخاطب داشته باشند و به نظرم حضور خانم افشارزاده کمک کرد که شخصیت لیلا برای مخاطب باورپذیرتر باشد و فکر می‌کنم تا حدود زیادی هم جواب داده است.
آقای بهادر! خیلی از منتقدان و حتی مخاطبان نسبت به ریتم کند سریال انتقاد دارند، شما این مساله را می‌پذیرید؟
خیر، قبول ندارم. چون ما یک جور تحلیل روانشناسانه نسبت به مسائل موجود داشتیم ضمن اینکه ما یک کار اکشن ساختیم و سعی کردیم پلان‌ها را خرد و سینمایی بگیریم تا هم قصه خوب روایت شود و هم مخاطب احساس کند بودن نکند.
فکر می‌کنید شخصیت دکتر موهبتی همان‌جور که می‌خواستید درآمده است؟ منظورم باورپذیری آن است.
بله، اتفاقاً وقتی با دکتر کریمی صحبت می‌کردیم ایشان هم معتقد بودند که این اتفاق افتاده است. به هرحال اینگونه افراد باید یک صلابت و استواری خاصی داشته باشند.
از ابتدا قرار بود این سریال به صورت 3 شب در هفته پخش شود؟
خیر، در ابتدا درباره چگونگی پخش این کار صحبتی نشده بود و به توافق قبلی نرسیده بودیم. البته این مساله درباره بیشتر مجموعه‌ها حاکم است.
شنیده‌ایم که شما بسیار مقید به فیلمنامه هستید. این ویژگی چقدر روی کار شما اثر گذاشته است؟
خیر، این جوری هم نیست. البته وفادار به فیلمنامه هستم اما در خیلی از موقعیت‌ها که قصه ایجاب می‌کرده دست بازیگرانم را باز گذاشته‌ام در عین حال چندان هم دوست ندارم بازیگر را در طول کار رها کنم که آزادانه رفتار کند.
فیلمنامه کامل نوشته شده بود یا حین کار نوشته می‌شد؟
خیر کامل بود و بدقت هم نوشته شده بود. برای همین هم جایی برای بداهه‌کاری وجود نداشت به استثنای بعضی از لحظات طنز سریال. فیلمنامه به گونه‌ای بود که هر قسمت از کار را که حذف می‌کردیم یک خلأیی ایجاد می‌شد و حرف اضافه‌ای در کار واقعاً وجود نداشت. ما در این سریال به اختلاف میان نسل‌ها، احترام به پدر و مادر و... پرداختیم و از این نظر فکر می‌کنم توانسته‌ایم مخاطب را به فکر وادار کنیم.
اسم سریال را بر چه اساسی انتخاب کردید؟
این اسم را خود آقای کریمی انتخاب کردند و حسم نسبت به آن این است که قصه‌های جنگ قصه‌های شب هزار و یکم است، مانند قصه‌هایی است که پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها می‌گفتند و باید آنقدر نقل شوند تا برای همگان جا بیفتد. به هرحال حس نوستالژیکی نسبت به این اسم دارم و به نظرم انتخاب خوبی برای این مجموعه بوده است.
در آینده شاهد ساخت سریال‌های طنز دیگری مانند بهترین تابستان من از شما خواهیم بود؟
بله، خودم هم علاقه زیادی به این کار دارم، البته طنزی که متانت و وقار خاصی داشته باشد. به هرحال به دنبالش هستم و بستگی به شرایط در آینده دارد.
آیا درباره سریال شب هزار و یکم به ایده‌آل خود رسیده‌اید؟
رسیدن به ایده‌آل خیلی آسان نیست و مشکلات برای ساخت هر کاری وجود دارد مثلاً ما برای تهیه تجهیزات نظامی بارها تصویر‌برداری‌هایمان عقب افتاد، اما در مجموع می‌توانم بگویم 60 تا 70 درصد به ایده‌آلم رسیدم.