حمله صهیونیستها به مسجدالاقصی در روز عید غفران انجام شد. عید غفران در فرهنگ یهودی و صهیونیستی روز منهدم شدن معبد سلیمان است. به همین دلیل هر ساله در چنین روزی مجموعه زیادی از صهیونیستها بر اساس این ادعای دروغین به مسجدالاقصی حمله میکنند و سعی دارند تا به هر نحو ممکن در آنجا حضوری داشته باشند.
فراموش نکنیم که در سال 2000، شارون، نخستوزیر معدوم اسرائیل به همراه 2000 نفر نیرو در چنین روزی وارد مسجدالاقصی شد که انتفاضه دوم فلسطینیان را به وجود آورد. این یکی از شگردها و شیوههای صهیونیستها به شمار میرود. در دهه 90 شاهد بودیم که صهیونیستها در 3ـ2 سال متوالی به حرم ابراهیمی «یعنی حضرت ابراهیم نبی (ع)» در شهر الخلیل رفته و کمکم حضور خود را در حرم عادی کردند. پس از مدتی فردی به نام «گلد اشتاین» یک روز صبح درماه مبارک رمضان نمازگزاران را به رگبار بست و اسرائیل به عنوان میانجی وارد معرکه شد و مسجد را تقسیم کرد. در این تقسیمبندی دوسوم مسجد به یهودیان و یکسوم حرم ابراهیمی که مسجد مقدسی است به فلسطینیها واگذار شد.
این نشان میدهد که این امر یکی از شیوههای یهودیهاست و مسلمانان نسبت به این رفتارهای صهیونیستها حساسیت پیدا کردهاند و هر سال که عید غفران فرا میرسد جوانان مؤمن، مسلمان و مجاهد فلسطینی در مسجدالاقصی کشیک میدهند. آنها حتی در گروههای هزار نفری در آنجا بیتوته کرده و به قصد قربت الیالله از این مسجد اسلامی و مقدس دفاع میکنند. اتفاقی که در چند روز پیش افتاد از این قرار است که در آستانه عید غفران چند هزار فلسطینی در قدس حضور یافتند.
این در حالی است که اسرائیل اساسا ممنوعیت ورود فلسطینیها به مسجدالاقصی را با وضع محدودیتهای مختلف افزایش داده است. مردها پیشتر تا 40 سالگی اجازه ورود نداشتند که این سن اکنون به 55 سالگی رسیده است و زن ها تا سن 40 سالگی اجازه ندارند که وارد مسجدالاقصی شوند. از سوی دیگر ساکنان کرانه باختری نیز تا حدود بسیار زیادی اجازه ورود به قدس را ندارند.
مسلمانانی که در سرزمینهای اشغالی 1948 هستند به صورت دورهای در 2 یا چند روز در این مسجد بیتوته میکردند تا از حیثیت این مسجد دفاع کنند که در روز عید غفران صهیونیستها با ورود به مسجد با واکنش شدید این جوانان روبهرو شدند و موفق به ورود و ماندن درمسجد نشدند. این امر نشان میدهد فلسطینیان در حال حاضر به نمایندگی از امت اسلامی و جهان اسلام از آبروی نخستین قبله مسلمانان دفاع کردهاند.
متأسفانه این حمله به صورت سالانه درآمده است و برای صهیونیستها با توجه به رفتارهای اخیری که داشتند شدت احساس خطر نسبت به قدس افزایش چشمگیری پیدا کرده است. صهیونیستها اخیرا در کنار دیوار ندبه ماکتی با اندازههای مسجدالاقصی از هیکل سلیمان گذاشتهاند که این خود تهدید مستقیم برای قدس به شمار میرود. آنها به صورت آشکار اعلام میکنند که میخواهند این بنا را منهدم کرده و به جای آن هیکل یا معبد سلیمان را برپا کنند که تمام اینها نشاندهنده شدت خطری است که مسجدالاقصی را تهدید میکند.
متأسفانه بهرغم جنگطلبی اسرائیل و قبول نکردن اصل توقف شهرکسازی که از طرف آمریکا تعریف شده است و اینکه عباس با نتانیاهو و اوباما دیدار کرده و امتیاز واگذار می کند، در بین فلسطینیها نوعی سرخوردگی به وجود میآورد و از سوی دیگر باعث میشود تا طرف مقابل گستاختر از قبل عمل کند. زمانی که یک رهبر فلسطینی این همه امتیاز به اسرائیل میدهد و بهرغم تمام محدودیتها و توسریخوردنها و جنگطلبیهای اسرائیل، میرود و با رهبر صهیونیستها دیدار میکند، بدین معناست که یهودیان در هدفهای جنگطلبانه و تجاوزکارانه خود گستاختر و مصممتر خواهند شد.
از سوی دیگر برخی از گروهها و رهبران فلسطینی خواستار وقوع انتفاضه سوم شدهاند اما باید گفت وقوع انتفاضه ملزوماتی دارد. انتفاضه حرکتی خودجوش و اجتماعی در واکنش به یک تهدید سیاسی است. این جنبش در سال 1987 شروع شد و به دلیل اینکه ساف در لبنان شکست خورده و از لبنان به تونس تبعید شده بود، خلأ رهبری در جامعه فلسطینی وجود داشت و خود جامعه دست به کار شده و این بنبست را از بین برد و با ایجاد انتفاضه موفق شد راهکار جدیدی را در عرصه فلسطین به وجود آورد.
در سال 2000 به دلیل شدت تهدیدات نسبت به اسرائیل طبیعی بود که جامعه فلسطینی،انتفاضه مسجدالاقصی و دوم را شروع کنند و در مقابل این تهدید بایستند. انتفاضه «به فرموده» نیست که یک نفر اعلام کند انتفاضه را شروع کنید و سپس مردم به خیابانها بریزند، انتفاضه یک باور جمعی است که مردم باید به آن برسند تا آن را انجام دهند و کارها و تهدیداتی که نسبت به مقدسات و باورهای فلسطینیها انجام میشود، میتواند زمینهساز بروز انتفاضه سوم شود اما اینکه آیا این حادثه مسجدالاقصی منجر به انتفاضه شود یا خیر، از اکنون نمیتوان حدس زد و شاید به شکلی دیگر جرقه آغاز انتفاضه سوم زده شود.
*کارشناس مسائل خاورمیانه