کامیابی و جنجال‌آفرینی در 16ماهی که از حکومت ژوزه مورینیو در جوزپه مه‌آتزا می‌گذرد 2 روی سکه سبک مربیگری بسیار خاص آقای خاص بوده است. چندین محرومیت از نشستن روی نیمکت، دعوای لفظی با داوران و جنگ همیشگی با روزنامه‌نگاران ورزشی ایتالیا اتفاقات مرسوم پیرامون نیمکت آبی و سیاه شهر میلان بوده در حالی که گرد نیمکت قرمز و سیاه همین شهر، جایی که لئوناردوی برزیلی روز به روز فشار بیشتری را حس می‌کند، کاملاً سوت و کور است. در این وضع و حال مربی پرتغالی اینتر بیش از پیش به چشم می‌آید و تیمش با همه نقطه ضعف‌هایی که دارد بر تارک سری A می‌درخشد. اما در فصلی که افتخار برای نرآتزوری نه فقط با اسکودتو بلکه با قهرمانی در لیگ قهرمانان معنا خواهد شد آیا قصه موفقیت مربی جاه‌طلبی که سومین نیمکت بزرگ اروپایی را در انحصار خود دارد، ادامه خواهد یافت؟
پس از پیروزی باشکوه در داربی ال‌مادونینا، نتایج نرآتزوری در این چند هفته ناامیدکننده بوده و مورینیو هم طبق معمول یک راه‌حل رسانه‌ای برای مواجهه با فشارها و انتقادات پیشه کرد؛ سکوت کردن در مقابل رسانه‌هایی که همیشه عادت داشتند از او بشنوند اما سکوت او هم سروصدایی به پا کرد و بالاخره به دنبال یک هفته پرانتقاد توأم با شکست در کالچو و تساوی در خانه یک حریف درجه 3 اروپایی، آقای خاص استراتژی‌اش را عوض کرد و روزه سکوتش را شکست اما آنچه بیش از مصاحبه مطبوعاتی مورینیو پس از 2 هفته سکوت عجیب می‌نمود ادعایی بود متناقض با کاراکتری که از ژوزه شهرت‌طلب سراغ داریم.
مورینیو که همیشه در کنار خط نقش یک شومن را بازی می‌کند حالا می‌گوید که از مورد توجه قرار گرفتن بیزار است. بسیاری از مربیان حتی خجالت می‌کشند مثل این مرد سرکش پرتغالی جلب توجه کنند و او را بویژه در مواقعی که از بالای برج عاج به دیگران می‌تازد به یک دلقک پانتومیم تشبیه می‌کنند.
انگار مربی 46 ساله اینتر به این نتیجه رسیده که باید بر خلاف جهت قبل حرکت یا دست کم افراط در نمایش‌های رسانه‌ای را کمی تعدیل کند. او می‌داند که نه‌تنها رئیس موراتی به خاطر تاثیر سوءجنجال‌آفرینی‌هایش بر برند اینترناتسیوناله نگران است بلکه این روند بر خانواده مورینیو که بدان عشق می‌ورزد نیز اثر گذاشته. با همه اینها باز هم ادعای مورینیو که از جایی که در آن ایستاده یعنی درست در نقطه کانون توجهات افکارعمومی، ابراز بیزاری می‌کند، غیرقابل باور است.
«من عاشق مربیگری هستم و سالی که پس از ترک چلسی بیرون از فوتبال بودم به من بسیار سخت گذشت، با این وجود بعضی از بخش‌های این شغل جالب نیست.» آقای خاص این جملات را پس از چندین روز سکوت متوالی و در بازگشت اینتر از مسکو با تنها یک امتیاز در حالی به زبان می‌آورد که او بازی دشوار مقابل اودینزه را درپیش دارد. «فوتبال بخش آسان این شغل است چون بعضی چیزهای خیلی دشوارتر هم وجود دارد. بیشتر از همه آنها اینکه دوست ندارم زندگی خصوصی‌ام را به عنوان یک مربی سطح بالا فدای فوتبال کنم. خانواده من دارند هزینه کارم را می‌دهند و همسر و بچه‌هایم تحت تاثیر آن قرار گرفته‌اند. بزرگ‌ترین وظیفه من آن است که اطمینان یابم بهترین پدر برای فرزندانم هستم ولی این کار وقتی شغل من را داشته باشید گاهی بسیار دشوار می‌شود. حتی با اینکه مردم می‌گویند من دوست دارم در رسانه‌ها و روزنامه‌ها باشم، خلاف این موضوع حقیقت دارد. یعنی اگر از همین لحظه می‌توانستم از حرف زدن با رسانه‌ها پرهیز کنم چنین می‌کردم. بازیکنان و مربیان طبق قراردادشان موظفند با رسانه‌ها صحبت کنند و ما به همین خاطر حرف می‌زنیم ولی من دلم نمی‌خواهد ستاره باشم. من این شغل را به خاطر شهرت پیشه نکرده‌ام یا اینکه تصویرم را در روزنامه‌ها چاپ کنند بلکه این بخشی از کاری است که باید انجام بدهم. برای من کنفرانس مطبوعاتی پیش از بازی، رفتن به پیشواز مسابقه‌ای است که در پیش داریم و باید بتوانم پیش از آنکه سوت آغاز توسط داور به صدا درآید امتیازاتی جمع کنم که در بازی به درد تیمم بخورد، شما باید از هر موقعیتی بهترین بهره را ببرید».
با وجود این اعترافات ماکیاولیستی ما هم باید اعتراف کنیم که مورینیو به ندرت جلوی دوربین‌های تلویزیونی قرار گرفته و تا آنجا که می‌دانیم در چلسی و انگلستان وقتی که چشم‌های الکترونیکی همه چیز بین خاموش بودند او شخصیتی متفاوت از حالا داشت.
مورینیوي روزگار چلسی تصویر مردی را داشت که همه چیز را به خود جذب می‌کرد ولی فراتر از حقیقت نبود. او ادامه می‌دهد: «مردم اغلب اعتماد‌به‌نفس مرا با غرور اشتباه می‌گیرند. من می‌توانم از خودم مطمئن باشم چون رکورد چشمگیری داشته‌ام و باور دارم که مربی خوبی هستم. لیگ قهرمانان را با پورتو برده‌ام و 2 بار در لیگ برتر و یک بار در جام اتحادیه با چلسی قهرمان شده‌ام. بعد با اینتر سری A را برده‌ام. هر جایی که بودم موفق بوده‌ام پس این رکورد رضایتبخش است اما آیا من آدمی خوب بوده‌ام که چنین کارهایی انجام داده‌ام؟ فکر می‌کنم بوده‌ام! دوست دارم ارتباط نزدیکی با مردم اطرافم داشته باشم و تا وقتی که شما سوژه داشته باشید و دوست داشته باشید درباره مسائل بحث کنید می‌توانید از بحث کردن با من لذت ببرید. بدترین زمان در روابط بشری وقتی است که شما تردید دارید و برای اطرافیانتان هم تردیدسازی می‌کنید. من آدمی هستم که از مخالفت و تفاوت آرا خوشم می‌آید چون ذاتاً قدرت ارتباط دارم و می‌دانم همیشه برای هر مشکلی راه‌حلی وجود دارد. همچنین اگر کسی ناراحتم کند خیلی زود فراموش می‌کنم چون باید در جریان زندگی‌ام در فوتبال چنین می‌کردم، بویژه در چلسی».
اما مورینیو به خاطر شروع نامطمئن در لیگ قهرمانان که خاطره تلخ وداع فصل گذشته با جام اروپایی در مقابل منچستریونایتد را یادآوری می‌کند، در وضعیتی قرار گرفته که خیلی‌ها می‌گویند موراتی درباره ادامه کارش در اینتر تجدیدنظر خواهد کرد، گرچه او چندان از این وضع نگران نیست: «من توسط اینتر استخدام شدم تا لیگ قهرمانان را ببرم و این هدف این فصل ما است. هرکسی در ایتالیا شاید تردید داشته باشد که چه تیم من و چه هر تیم ایتالیایی دیگري شانس قهرمانی در اروپا را داشته باشد ولی این آدم‌ها احمق‌هایی هستند که درباره فوتبال هیچ چیز نمی‌دانند. کسانی که انگار فقط از انتقادکردن لذت می‌برند و این تنها کاری است که خوب انجام می‌دهند ولی من حالشان را می‌گیرم. در پرتغال هم همین طور بود چون هیچ‌کس دیدگاه مثبتی نداشت حتی وقتی یک تیم عالی کار می‌کرد. انگار منتظر بودند تا تیمت ببازد. در ایتالیا هم چنین است ولی این کار بی‌خودی است. در اینتر ما هنوز تیمی تازه شکل گرفته داریم ولی احساس می‌کنم با داشتن اتوئو در جلوی زمین تعادل بیشتری پیدا کرده‌ایم. در ذهن من ما در حال پیشرفت هستیم ولی این را فقط باید در لیگ قهرمانان نشان بدهیم».
منبع:soccer.net