باز هم تساوی، باز هم یک بر یک و بازهم گله هواداران 2 تیم که با صدای بلند بر سر بازیکنان و مربیان خود فریاد می‌زدند؛ این هدیه تکراری داربی به خیل عظیم هواداران فوتبال ایرانی بود که بیهوده در انتظار آن بودند که شاید این‌بار قبای تیم برنده روی شانه‌های یکی از 2 تیم
جا‌خوش کند و هواداران یکی از آنها با افتخار بگویند طلسم تساوی را ما شکستیم، اما زهی خیال باطل. در روزی که موقعیت گل بیش از هر داربی دیگری خلق شد نوبت این مهاجمان موقعیت‌سوز بود كه سکوها را با بی‌هنری خود نیمه‌جان کنند.
شاهکار کرانچار!
این من هستم زلاتکو کرانچار؛ این نوایی بود که از ترکیب اولیه پرسپولیس به ذهن مخاطب متبادر می‌شد چرا که سرمربی کروات قرمزها وعده داده بود اجازه دخالت به احد‌الناسی را نمی‌دهم و این من هستم که باید ترکیب اصلی را تعیين کنم. از این‌رو سامان آقازمانی به یکباره در ترکیب اصلی روئید تا آغاز این مصاف توأم شود با انجماد هواداران پرسپولیس. اگرچه در نیمه نخست این بازیکن بی‌نام و نشان که حتی سابقه بازی در لیگ یک را هم ندارد نسبت به انتظار، خوب بازی کرد اما وقتی بدانید کسی مثل هوار ملا محمد (بهترین بازیکن عراق در جام ملت‌های پیشین) ذخیره آقازمانی بوده است آن وقت متوجه می‌شوید این کروات برای اثبات حرفه‌ای بودنش چه ریسک مرگباری را مرتکب شد. البته این تنها هوار ملامحمد نبود که قربانی کوچینگ سوال انگیز کرانچار شد چرا که کریم باقری که همه تصور می‌کردند کاپیتان قرمزها در داربی است به خبرنگاران حاضر در ورزشگاه می‌گفت؛ من آماده بازی بودم و هیچ مصدومیتی نداشتم بهتر است دلیل خط خوردنم از لیست 18 نفره را از سر مربی تیم بپرسید! خب وقتی موسیو زلاتکو با آسودگی هر چه تمام‌تر اینچنین تیم ارنج می‌کند آن وقت چگونه هواداران این تیم انتظار دارند پرسپولیس برنده چنین مصافی باشد؟ آنها که فریاد «تبانی تبانی» سر می‌دادند لابد خبر نداشتند با چنین پتانسيلی نمی‌توان بیهوده بزرگی کرد.
صمد شجاع اما بدشانس
استقلال برای فتح داربی آمده بود و به هیچ‌وجه نمی‌توان کادر فنی این تیم را متهم به ترس کرد چرا که صمد مرفاوی ارنج اولیه تیمش را با 3 مهاجم آرایش کرد که در این چیدمان اکبرپور بنا به جنگندگی‌اش عقب‌تر از عنایتی و مجیدی بازی می‌کرد. با این وجود کادر فنی آبی‌ها از یک حیث بسیار بد شانس بود چرا که غیبت آرش برهانی به بدترین شکل ممکن خودش را نمایان کرد، عنایتی به‌رغم آنکه چند ضربه ناگهانی را به توپ نواخت اما هیچ شباهتی به آقای گل چند فصل قبل فوتبال ایران نداشت. شاید اگر در این دیدار آرش برهانی حضور داشت او می‌توانست با سرعت بالایش از حفره ایجاد شده میان سپهر و رضایی عبور کند. پرسپولیس بارها این خلأ را به استقلال نشان داد اما حمله وران این تیم به غیر از سانتر و ضربه سر معتقد به نوع دیگری از هجوم نبودند که عاقبت یکی از همین سانترها منجر به ثمر رساندن گل تساوی شد.
نمای کلی نیمه نخست؛ پر‌موقعیت اما بی‌دقت
هیجان جز‌ءلا‌ینفک داربی است و فوتبال ما هنوز به آن مرحله از نبوغ نرسیده که بتواند براحتی از پس این هیجان عبور کند. این بار هم به‌رغم اینکه 2 تیم بارها تا فروپاشی دروازه هم پیش رفتند اما در زدن ضربات آخر آنقدر پر استرس و ضعیف بودند که شائبه‌هايي به وجود آمد. نیمه نخست با برتری محسوس قرمزها آغاز شد و چیزی نمانده بود در دقیقه 4 یکی از زود هنگام‌ترین گل‌های این چند سال اخیر به ثمر رسیده شود اما ضربه ایستگاهی که در موقعیتی فوق‌العاده نصیب پرسپولیسی‌ها شده بود با ضربه عجیب مهدی شیری همراه شد تا این ضربه مقدمه‌ای باشد برای نمایش نا امید‌کننده این بازیکن شیرازی. اگر به دنبال پاسخ این سوال بودید که چرا مهدی شیری در طول 10 سال گذشته هیچگاه نتوانسته به جایگاه شماره یک این فوتبال برسد بهترین مکان برای یافتنش، داربی روز گذشته بود. مهدی شیری بارها موقعیت این را داشت تا دروازه طالب‌لو را فتح کند اما حتی از انجام این کار از روی نقطه پنالتی هم عاجز ماند تا مشخص شود با این خرید چه‌گونی گشادی بر سر قرمزها رفته است. بعد از شروع خوب پرسپولیس که تا دقیقه 15 ادامه داشت
سرانجام هافبک‌های استقلال عنان اختیار را در دست گرفتند و به ترتیب در دقایق 18، 33 و 34 توسط عنایتی در 2 مرحله و منتظری این موقعیت را داشتند تا کار را تمام کنند. سرانجام 2 موقعیت هم در دقایق پایانی نیمه نخست نصیب مهدی شیری و سیاوش اکبرپور شد که در هر 2 مرحله بازیکنان فوق به بدترین شکل ممکن توپ را به فضای بیرونی دروازه فرستادند تا نتیجه این نیمه، صفر بر صفر باشد.
نیمه دوم؛ هر تیم تنها یک گل
وقتی دفاع استقلال توپ اشتباهی را به عقب فرستاد این هادی نوروزی بود که در میانه راه توپ را دزدید و با وحید طالب‌لو تک به تک شد. خطای دروازه‌بان آبی‌ها منجر به یک ضربه پنالتی به سود استقلال شد و در صورتی که بازیکنان پرسپولیس عقیده داشتند باید طالب‌لو اخراج شود ترکی تنها به یک تذکر بسنده کرد. اما حکایت پنالتی چنین بود؛ مهدي شیری که فصل قبل چند پنالتی را در برق شیراز از دست داده بود با اعتماد به نفس فراوانش پشت ضربه ایستاد و وحید طالب‌لو ضربه کم‌جان او ر ا مهار کرد اما عادل کلاه‌کج از راه رسید و با ضربه دقیقش به درون دروازه نگذاشت برای دومین‌بار در طول تاریخ داربی‌های بعد از انقلاب، یک پنالتی هدر برود. این می‌توانست یک اتفاق هنجار شکن باشد چرا که در طول 5 داربی گذشته همواره این آبی‌ها بودند که در ابتدا پیش افتادند و قرمزها کار را به تساوی کشاندند اما شادمانی ساکنان ضلع شمالی ورزشگاه 5 دقیقه بیشتر دوام نیاورد چرا که استقلال بعد از قبول گل آنقدر فشار آورد که سانتر فابیو جانواریو بعد از آنکه به عنایتی رسید این مهاجم ضربه تکضربی را برای حسین کاظمی فرستاد تا در غیاب مدافعان مرکزی پرسپولیس این شماره 4 استقلال باشد که نیمه دیگر ورزشگاه ر ابه وجد بیاورد.
اعتراض قرمزها به عدم انجام فیر پلی
درست ثانیه‌هایی قبل از اینکه جانواریو گل استقلال را پایه‌ریزی کند سامان آقازمانی به علت مصدومیت در میانه میدان به زمین افتاده بود اما آبی‌ها بی‌توجه به این موضوع به کار خود ادامه دادند و به گل رسیدند. درگیری لفظی میثم بائو و خسرو حیدری بعد از این گل دقایقی ادامه داشت اما تقصیر آبی‌ها چیست که پرسپولیس، بچه‌ای به زمین می‌فرستد که حتی زمان زمین خوردن را هم
بلد نیست؟
دقایق پایانی پر موقعیت
برخلاف هواداران حاضر در ورزشگاه که مثل همه طرفداران 2 تیم از یک تساوی یک بر یک دیگر خسته به نظر می‌رسیدند و شعار تبانی تبانی سر می‌دادند، سرخابی‌ها در دقایق پایانی تلاش زیادی را برای به ثمر رساندن گل انجام دادند که از مهم‌ترین آنها می‌توان به موقعیت عنایتی در دقیقه 64 و ضربه سر نوروزی 2 دقیقه بعد از آن اشاره کرد. حتی در دقایق تلف شده که 5 دقیقه اعلام شده بود 2 تیم موقعیت باطل کردن شائبه دستور تساوی را داشتند اما تعلل بیش از اندازه مهاجمان خسته‌ای که قصد داشتند یک‌تنه شنل «سوپر من» را بر تن کنند مانع از این مهم شد تا در نهایت داربی شصت و هفتم هم با نتیجه مشمئز‌کننده یک بر یک
به پایان برسد.