ماینتس درآسمان هفتم

«ماینتس 05» به آسمان هشتم نرسید اما این دلیل نمی‌شود که آنها به‌رغم نخستین شکست فصلشان باز هم در آسمان هفتم سیر نکنند. شنبه عصر در بروخ وگ اشتادیون بیش از 20 هزار نفر از اهالی شهر فرهنگی ماینتس در قلب منطقه کایزر در غرب آلمان آماده بودند تا کارناوالی پیش از موعد را با کسب رکورد تاریخی هشتمین پیروزی متوالی در بوندس‌لیگای یک به راه اندازند اما پس از آنکه طاقت آنها برای پیش افتادن سرخ‌های شهرشان مقابل هامبورگ طاق شد، گل دقیقه 89 پائولو گررو مهاجم هامبورگی‌ها نه تنها جشن را در «بروخ وگ» به هم زد که صدر جدول را هم از ماینتس گرفت. اگر ماینتس می‌توانست هامبورگ را هم مثل آخرین قربانی‌هایش، بایرن مونیخ و هوفنهایم از پا درآورد، نخستین تیم در تاریخ بوندس‌لیگای یک نام می‌گرفت که به رکورد 8 پیروزی بدون وقفه در ابتدای فصل دست می‌یافت اما با اینکه گل گررو شکست خانگی
یک – صفر شاگردان «توماس توشل» را رقم زد، شاید آنها هنوز خودشان هم متوجه نشده باشند که در 7 هفته پیشین چه کار بزرگی انجام داده‌اند. صدرنشین غیرمنتظره بوندس‌لیگا 3 هفته پیش بایرن را در آلیانس آرنا شکست داده بود اما قطع روند درخشان تیمی آنها به خاطر تعطیلات 10 روزه فوتبال باشگاهی به‌خاطر بازی‌های ملی باعث شد کیفیت فوتبالشان نسبت به قبل پایین‌تر بیاید. در حالی‌که در طول بازی ضعف ماینتس در موقعیت‌سازی آشکار بود، هامبورگ در معدود فرصت‌هایی که به واسطه ستاره‌هایی مثل زی‌روبرتو و فان نیستلروی به دست می‌آورد میزبان را آزار می‌داد. حتی گل نیمه دوم نیستلروی به‌خاطر خطای هل دادن پذیرفته نشد و پس از آنکه سرخ‌ها بهترین موقعیت‌شان را توسط «مارکو کالیگیوری» از دست دادند، زی روبرتو تیر دروازه آنها را به لرزه درآورد تا اینکه سرانجام خود او گل پیروزی‌بخش تیمش را از جناح چپ برای گررو پایه گذاشت و یک دقیقه به پایان، طاق دروازه سباستین ووگل همراه با قلب هزاران هوادار به لرزه درآمد. هواداران دای نولف اون فر (05ها) حتی تا آن لحظه هم دست از خواندن سرود معروف «نار هالا هارش» که ویژه کارناوال بزرگ ماینتس است برنداشته بودند اما دیگر گریزی از نخستین شکست نبود.

یک هوفنهایم دیگر؟ نه کاملاً!

این روزها تعقیب‌کنندگان بوندس‌لیگا در سراسر جهان از خود می‌پرسند آیا ماینتس یک هوفنهایم دیگر است؟ و در پاسخ آنها باید یادآوری کرد که داستان ماینتس بسیار پیچیده‌تر از داستان 2 فصل پیش هوفنهایم است چرا که اولا ماینتس باشگاه بسیار با‌سابقه‌تر و جاافتاده‌تری نسبت به آبی‌های دهکده هوفنهایم است که تنها 2 دهه از حیاتشان می‌گذرد. همانطور که از لقب «05‌ها» برمی‌آید تاسیس باشگاه «اون. اف.اس. فاو. ماینتس» به 105 سال پیش و سال 1905 باز می‌گردد. همچنین برخلاف هوفنهایم آنها 3 سالی می‌شود که در حال کسب تجربه در فضای سنگین بوندس‌لیگای یک هستند در حالی‌که تا پیش از نخستین صعودشان به بالاترین سطح فوتبال آلمان در سال 2005، ماینتس لقب بهترین و با‌ثبات‌ترین تیم بوندس‌لیگای 2 را در 2 دهه یدک می‌کشید و تنها بدبیاری‌های گاه و بیگاه در سال‌های 1997، 2002 و 2003 بود که در آخرین لحظات آنها را از صعود بازداشت. ولی سرانجام در سال 2004 با هدایت «یورگن کلاپ» جشن صعود در «بروخ وگ اشتادیون» برپا شد و حتی در نخستین فصل حضورش در بوندس‌لیگا با بردن جایزه بازی جوانمردانه یوفا جواز حضور در جام یوفای فصل 6-2005 را گرفت. عنوان با اخلاق‌ترین تیم اروپا افتخار بزرگی برای «هرالد اشتروتز»، «کریستین هایدی» و سایر مقامات عالی باشگاه بود چرا که شهر «ماینتس» خاستگاه این باشگاه از دیر‌باز یک شهر فرهنگی در کرانه‌های غربی راین شناخته می‌شد و امروز یکی از مهم‌ترین شهرهای دانشجویی آلمان است. حالا پشتوانه جمعیتی و فرهنگی و ارزش‌های حاکم بر ماینتس را مقایسه کنید با هوفنهایم که هوادارانش از روستاهای مجاور می‌آیند و تازه چند صباحی است وارد صحنه فوتبال شده‌اند. واقعیت دیگری که موجب تفاوت حرکت ماینتس و هوفنهایم خواهد شد ثبات نسبی آنها در فصل گذشته و پس از بازگشت مجدد به بوندس‌لیگای یک بوده است، به طوری که توماس توشل با کسب عنوان نهمی فصل 10-2009 گمنام‌ترین سرمربی نیمه بالایی جدول بوندس‌لیگا محسوب می‌شد. او برخلاف روش‌های تمام تهاجمی رالف رانگنيک در هوفنهایم 9-2008 که گاه به سبک پارتیزانی انتحاری تعبیر می‌شد، سبک بازی متعادل‌تری مبتنی بر بهره فیزیکی و برتری عددی نسبت به سایر رقبای بوندس‌لیگا اتخاذ کرده است.

پاجای پای کایزرسلاترن و رهاگل

با این حساب هوفنهایم که چون اخگری در آسمان فوتبال ژرمن‌ها درخشید و در یک نیم‌فصل صدر جدول را قبضه کرد اما بعد رفته‌رفته شعله‌اش فروکش کرد و به یک تیم متوسط تبدیل شد، نمونه کاملی برای مقایسه با ماینتس نیست بلکه این سرخ‌ها را باید با سرخ‌هایی ریشه‌دارتر در همسایگی خودشان مقایسه کرد نه با همسايگان جنوبی باواریا. منظور کایزرسلاترن است از شهر لاوترن در همان استانی که ماینتس در آن قرار گرفته و با سابقه تاریخی قهرمانی اعجاب‌انگیز بوندس‌لیگا در سال 1994 آن هم بلافاصله پس از صعود به آن. اوتو رهاگل درست یک دهه پیش از آنکه با قهرمان كردن یونان در یورو 2004 اروپایی‌ها را غافلگیر کند با قهرمان کردن کایزرسلاترن تازه صعود کرده، هموطنانش را متعجب کرده بود. توماس توشل هم چهره‌ای همان قدر سرسخت و غیرمتعارف به نظر می‌رسد که اوتو رهاگل اواسط دهه 90. البته او از پیشینه و شهرت سلفش در هنگام ورود به لاترن بهره‌مند نیست ولی وقتی به دنبال هفتمین پیروزی تیمش فارغ از کنفرانس خبری از فنس‌های ورزشگاه هوفنهایم بالا پرید تا برای اندک هواداران تیمش ابراز احساسات کند یا هنگامی‌که گفت به دنبال جام قهرمانی هستیم و نه فقط رکورد و سرانجام هفته پیش که هرالد اشتروتز رئیس «05ها» را قانع کرد قراردادی سفید و نامحدود جلویش بگذارد، می‌شد جلوه‌هایی از شخصیت بزرگ رهاگل را در وجود او هم یافت. بنابراین از نگاه طرفداران پرشور ماینتس قرار گرفتن پشت سر بورسیا دورتموند با وجود امتیاز برابر 21 و عقب افتادن در کورس قهرمانی نیم‌فصل که هوفنهایم 2 سال پیش به آن رسیده بود، موضوع چندان نگران‌کننده‌ای نیست چون حتی اگر ماینتس دست آخر نتواند سپر نقره فام بوندس‌لیگا را در پایان فصل بالای سر ببرد آنها دست‌کم یک یاغی دوست‌داشتنی برای پیشاهنگی کارناوال مشهورشان یافته‌اند که سومین کارناوال بزرگ سالانه آلمان پس از کلن و دوسلدورف است اما توشل از آرزوهای بزرگش کوتاه نمی‌آید. او می‌خواهد اهالی بروخ وگ اشتادیون که از فصل بعد به ورزشگاه جدید و بزرگ‌تر 33 هزار نفری کوفیس آر‌‌نا نقل‌مکان خواهد كرد، دست‌کم برای مدت یک دهه همانگونه به او اعتماد ورزند که پیش از این به یک توماس دیگر در بندر شمالی برمن اعتماد شده بود: «کافی است مثل توماس شاف (وردربرمن) به من یک دهه فرصت دهند، آن وقت می‌بینید که بایرن مونیخ تنها امید بوندس‌لیگا برای فتح لیگ قهرمانان نخواهد بود».