خبر اخراج شیث رضایی برای خیلی از هواداران فوتبال و روزنامه‌نگاران خبر شوکه کننده‌ای بود. بسیار مقاله‌ها در مذمت رفتار علی دایی با مدافع تیمش و تاریخچه مشکلاتی که این دو با هم داشتند نوشته شد اما هیچ کس به گلی که پرسپولیس در مقابل ملوان و استقلال خورد دقتی نکرد. شاید از این جهت که برای بسیاری از روزنامه‌نگاران وطنی پرداختن و باد زدن خرمن کهنه جذاب‌تر است از آنالیز بازی یا دیدن یک بار دیگر فیلم بازی‌ها. پرسپولیس فصل را با زوج سپهر حیدری و رضا نورمحمدی در قلب خط دفاعی آغاز کرد. نورمحمدی که باهوش بازی کردنش بسیاری از علاقه‌مندان به فوتبال را یاد یحیی گل‌محمدی می‌اندازد که به جای خشونت از قدرت پیش‌بینی و هوش خود استفاده می‌کرد. هفته‌های نخست پشت این دو مدافع میانی علیرضا حقیقی بود که تا قبل از هفته هشتم در مقابل پاس دروازه‌بان اصلی این تیم بود. این ترکیب خط دفاعی در 7 دیدار اول پرسپولیس 7 گل خورد و البته در 2 بازی دروازه خود را بسته دید اما بعد از دیدار مقابل راه‌آهن و دریافت 2 گل ساده از راه‌آهن علی دایی در فکر تغییر در خط دفاعی خود افتاد. ابتدا هافبک دفاعی تیم خود را عوض کرد، اما باز هم این مشکل سر جای خود بود. در برابر شاهین و فولاد یک بار دروازه پرسپولیس باز شد تا بالاخره به رحمان احمدی هم در تیم بازی برسد. ضمن اینکه از دیدار مقابل راه‌آهن شیث رضایی به ترکیب تیم بازگشت. نتایج ضعیف پرسپولیس از دیدار مقابل پاس همدان در تهران و از دست دادن 2 امتیاز در لحظات پایانی آغاز شد و همین سناریو در برابر شهرداری، ملوان و استقلال هم تکرار شد. باید دید چه مشکلی در تیم پرسپولیس وجود دارد که بعد از دقیقه 85 خط دفاعی تیم «وا» می‌دهد تا تیم‌های مقابل به راحتی به گل برسند. گل‌هایی که عموماً نه از روی کار تاکتیکی بلکه به خاطر عدم پوشش مناسب فضاها توسط پرسپولیس برای حریفان فراهم می‌شود. بسیاری در مقاله‌های قبلی به علی دایی ایراد گرفتند که قصد فرار رو به جلو دارد اما هیچ کس از این نویسندگان صبر نکردند تا علی دایی بابت این اخراج شیث از تمرینات پرسپولیس توضیح دهد یا اینکه خودشان فیلم گل‌های خورده پرسپولیس را بار دیگر نگاه کنند. یک بار دیگر فاصله 2 مدافع میانی پرسپولیس را روی گل سوم ملوان به پرسپولیس مشاهده کنید. پژمان نوری بدن خود را بین شیث و توپ حایل می‌کند و با حرکت بدن شیث رضایی را که ادعای پوشیدن پیراهن تیم ملی را دارد دور می‌زند و گل! پاس در عمق مجتبی جباری از بالای سر شیث رضایی به فرهاد مجیدی می‌رسد و این بازیکن در حالی که در دقیقه 90 مسابقه هستیم، پا به پای فرهاد مجیدی سریع در 34 سالگی می‌دود تا شاید به توپ برسد، در حالی که موقعیت این را داشت که با خطا روی فرهاد مجیدی در بدترین حالت اخراج را به جان بخرد اما موقعیت گل در اختیار حریف قرار ندهد ولی شیث ترجیح داد فرهاد مجیدی را اسکورت کند تا نورمحمدی اصل پوشش را رعایت بکند. کاری که هیچ کدام انجام ندادند و به همین راحتی دروازه پرسپولیس باز شد. عدم تمرکز روی این دو گل به خوبی نشان دهنده ضعف در قدرت تصمیم‌گیری شیث رضایی در لحظات حساس است. مدافعی که اگر هوش یحیی گل‌محمدی را ندارد، خشونت ذاتی علی انصاریان را هم در اختیار ندارد. آمار چند سطر بالاتر را یادتان هست؟ خط دفاعی پرسپولیس در 7 بازی اول 7 گل دریافت کرد اما خط دفاعی با حضور شیث رضایی در ترکیب در 4 بازی 6 گل دریافت کرده است. آیا علی دایی حق ندارد از سهل انگاری مدافع تیمش که ادعای پوشیدن پیراهن تیم ملی را هم دارد شاکی باشد و برای شوک دادن به او و تنبیهش به خاطر بازی ضعیف روی نیمکت بنشاند یا حتی به تیم دوم پرسپولیس تبعید کند؟ آیا این روند مقاله نوشتن که قصد تبرئه شیث رضایی از هر گونه ایرادی را دارد به پرسپولیس کمکی می‌کند؟