گروه ورزشي:
مالکان آمریکایی جدید شاهد مفتضحانه‌ترین داربی لیورپول در نیم‌قرن اخیر بودند. نبرد مرسی‌ساید این‌بار نه میان 2 تیم جاه‌طلب و صاحب رویاهای رنگارنگ بلکه میان تیم‌های هجدهم و نوزدهم لیگ برتر انجام شد. «جان دابلیو هنری» مالک آمریکایی باشگاه بیسبال «ردساکس» که یک‌شب قبل سایه‌اش را در خلال یک دعوای مالکیتی حقوقی بر سر لیورپول هم انداخته بود در کنار رئیس رقیب همشهری «بیل کن رایت» از جایگاه ویژه با نخستین داربی لیورپولي عمرش آشنا شد.
رئیس آبی‌های شهر لیورپول که نمی‌توانست لبخند حاکی از رضایتش نسبت به برتری اورتون بر لیورپول را پنهان کند نقش راهنمای «هنری» را ایفا می‌کرد. اورتون از ابتدای دویست و چهاردهمین داربی مرسی‌ساید اگر چه توپ را به لیورپول داده بود ولی کنترل جریان بازی را در دست داشت و در همان اواسط نیمه اول با گل قهرمان استرالیایی‌اش «تیم کاهیل» پیش افتاد تا اینکه در نیمه دوم هم رهبر میانه میدان آبی‌ها میکل آرتتای باسکی که حالا چند‌سالی است در انتظار تابعیت کامل بریتانیاست تیر خلاص را به شقیقه پرافتخارترین باشگاه جزیره در اروپا شلیک کرد. در همه این مدت «جان هنری» آمریکایی با آن عینک سبک «مایکل داگلاسی»اش مثل نابینایی بود که «بیل کن‌رایت» اورتونی با لبخندی مرموز از جایگاه ویژه به باکس ویژه مدیران و بعد رختکن‌ها و تاسیسات ورزشگاه گودیسون‌پارک هدایتش می‌کرد. شاید هم لبخند رئیس اورتون نشانه این بود که او از ثبات جایگاه خود و باشگاهش به‌رغم قرار گرفتن در انتهای جدول رضایت داشت. اورتون 2 بر صفر بر لیورپول پیروز شد و لیورپول را در جایگاه هجدهم تنها گذاشت و از منطقه سقوط فرار کرد. بدین‌ترتیب باشگاهی که نمونه‌ای از اداره فوتبال حرفه‌ای در بالاترین سطح به‌وسیله مردم و هواداران است یکی از غول‌های تجارت فوتبال را که کمی آن طرف‌تر در بندر لیورپول مدام بین سرمایه‌داران دست به دست می‌شود زیرپا گذاشت. فعالان قدیمی ورزش آمریکا و مالکان شرکت «نیوانگلند اسپورتز ونچرز» که پس از باشگاه بیسبال ردساکس حالا لیورپول را هم صاحب شده‌اند در جایگاه مدیران برای نخستین‌بار جلسه‌ای با مدیران اجرایی لیورپول برگزار کردند و البته فضای داربی مرسی‌ساید اجازه نمی‌داد که این جلسه به شکل خصوصی باشد چون به هر حال حضور مدیران اورتون هم در صندلی‌های اطراف آنها الزامی بود و این فضایی مضحک را پدید آورده بود. هنری و ورنر دیگر شریک آمریکایی‌اش آمده بودند تا از نزدیک شاهد باشند که برای چه چیز 300 میلیون پوند پرداخته‌اند و تا اینجای کار این پول هنگفت تنها صرف یک شکست حیثیتی، افزایش شانس سقوط لیورپول به لیگ قهرمانی (دسته یک انگلستان) و خریدن خشم هوادارانی شد که چندان برایشان فرق نمی‌کند با هیکس و ژیلت سقوط کنند یا اسلاف یانکی‌شان هنری و ورنر!
داستان‌های حاشیه‌ای این وصلت کاپیتالیستی هم خیلی برای شیفتگان سرخ‌ها جذاب نیست. چه فرق می‌کند تام‌هیکس منفور به معرض فروش گذاشته شدن لیورپول را حاصل توطئه‌ای اینترنتی و به خاطر ارتباط پنهان میان عوامل داخل باشگاه و کمپانی NESV بداند یا اینکه اوضاع لیورپول حتی ترحم هواداران اورتون را که باشگاه خودشان هم در انتهای جدول به‌سر می‌برد برانگیزد و موجب شود بنرهایی علیه هیکس و ژیلت در گودیسون پارک آویزان کنند: «هیکس و ژیلت، ماموریت‌تان را انجام دادید!» شعارهای مالکان جدید هم در وضعیت رقت‌انگیز فعلی خیلی موجب امیدواری نیست، حتی با اینکه در این شرایط امید تنها چیزی است که برای سرخ‌های مرسی‌ساید باقی مانده است. شعار اتحاد ردساکس (آمریکا) و رد من (Red men) یا مردان سرخ (بریتانیا) بیشتر به یک جوک شباهت دارد چون تفاوت‌های ذاتی و کیفیتی ورزش‌های آمریکایی با ورزش‌های اروپایی و بویژه فوتبال آنقدر آشکار است که حتی دستمایه نوول‌های پرفروش و فیلم‌های هالیوودی هم قرار گرفته است. فعلا ورنر «بهترین آرزوها و موفقیت‌ها» را برای تیم جدیدش می‌خواهد اما شاید روزی برسد که او مثل هیکس و ژیلت فقط به دنبال راه فرار باشد. فاصله ماساچوست تا لیورپول را هم باید در نظر گرفت. فاصله‌ای که فقط جغرافیایی نیست و بسیار فراخ‌تر از عرض اقیانوس اطلس است. ماساچوست یک منطقه نیمه‌نخبه و نیمه‌دانشجویی است که بزرگ‌ترین ویژگی‌اش آرامش و تعامل فرهنگی است که نه‌تنها در خود آمریکا بلکه در بسیاری از نقاط اروپا هم کم‌نظیر است اما لیورپول نمونه بارز یک شهر کارگری است با همه خصوصیات چنین مناطقی مثل غلیان‌های اجتماعی و واکنش‌های خشن سراسری و کاملا عریان در خیابان‌ها یا روی سکوهای معبد آنفیلد. هنری و ورنر هم مثل هیکس و ژیلت در آغاز کارشان به نفر اول نیمکت لیورپول ابراز وفاداری کرده‌اند و حتی اعلام کرده‌اند که امیدوارند برنامه‌هایشان برای خریدهای جدید و افزایش دستمزدها با خیرمقدم هواداران مواجه شود. آنها مثل دو مالک یانکی قبلی 4 ماه پیش در ابتدای فصل قول جایگاهی تضمین شده برای صعود به لیگ قهرمانان را داده‌اند ولی این خواب‌های طلایی این بار در اعماق تاریک لیگ برتر شايد هرگز تعبیر نشوند. تیم هاجسون به مراتب کندتر، کم‌تحرک‌تر و بی‌زهرتر از آخرین روزهای تیم بنیتس است. روزهایی که ناامیدکننده‌ترین روزهای لیورپول محسوب می‌شدند. کار به آنجا رسیده که حتی دیوید مویس سرمربی اورتون هم وسط جشن پیروزی در داربی 214 لیورپول اعتراف عجیبی می‌کند: «در گذشته‌ها شاید در قیاس با لیورپول کمبود کیفیت داشتم ولی فکر نمی‌کنم حالا چنین باشد. ما حالا بازیکنان باکیفیت حقیقی داریم که حتی می‌توانند در بزرگ‌ترین باشگاه‌های اروپا بازی کنند». اعتراف مویس چندان هم صادقانه نیست. اگر اورتون به خاطر بازیکنان بزرگش بود که لیورپول را شکست داده پس خود در رده هفدهم جدول لیگ برتر چه می‌کند؟ باید جمله او را تصحیح کرد: «این لیورپول بزرگ است که کوچک شده است».