شیرینی و حلاوت این پیروزی فقط به شاهکار بی‌مثال فرهاد مجیدی و جرات و جسارت پرویز مظلومی ختم نمی‌شود. لذت شکست دادن پیروزی از آن رو طعم دیگری دارد که استقلال، بهترین پرسپولیس 11 بازی اخیر این تیم را شکست داد. اذعان باید کرد که استقلال دشواری بسیاری را متحمل شد. قبول باید داشت که شهرآورد شصت‌ونهم یکی از سخت‌ترین مسابقه‌های تاریخ این 2 تیم بود. اقرار باید کرد که بازی پرسپولیس کامل‌ترین فوتبال این تیم از روزی بود که علی دایی را به عنوان مربی بالای سر خود دارد. استقلال یک تیم از هر حیث آماده نبرد را مغلوب کرد و این ممکن نمی‌شود کما اینکه ممکن نشد، مگر به لطف حسابگری تمام عیار و دقت موشکافانه در همه اجزای بازی. استقلال برای دو 10 دقیقه حساب ویژه باز کرد. مراقبت از خط حمله پرسپولیس در 10 دقیقه نخست، حمله هوشیارانه در 10 دقیقه پایانی به سازمان دفاعی حریف. من شاهد بودم که تیم همکاران مظلومی، کادر مربیان و آنالیزکنندگان با چه وسواسی روی هر ثانیه این دو 10 دقیقه برنامه‌ریزی کرده و هیچ نکته‌ای را به امان خودش رها نکردند. نتیجه دیدن پیچش مو همین شد که شد. استقلال مهم‌ترین بازی خود را برد و برای بازی‌های بعد که همه دشوارند و اصلی، جان دوباره‌ای گرفت. اگر پرسپولیس حریف دست و پا بسته‌ای بود که نبود غلبه‌کردن بر آن این همه لذت و این همه اهمیت و البته که بسیار آثار و برکات بعدی نداشت. با توجه به این حقایق روشن باید حرف آخر را روی کاغذ آورد: برنده شهرآورد شصت و نهم تمام فوتبال ایران؛ همه تماشاگران و نیز هواداران و طرفداران خونگرم، عاشق و فوتبال‌شناسی هستند که با این نظر موافقت کامل دارند.
*سرپرست موقت ستقلال