حسين قدياني :
با 2 تا از بچه‌ها جوری راه افتادیم از تهران که نماز صبح در قم باشیم. در راه کویر قم بودیم و یک دشت از ستاره‌ها که انگار داشتند گرد ماه طواف می‌کردند. دست بیعت با ولی‌الله بدهی، فرقی نمی‌کند؛ می‌شود غدیر خم. ما در راه کویر قم بودیم و مقصدمان غدیر خم بود. چه خوب که «خم» بر وزن «قم» است و چه خوب که خدا گاهی با تناسب میان واژه‌ها حرف می‌زند با آدمی. بزرگراه خلوت بود آن وقت شب اما تک و توک ماشینی هم که رد می‌شد، نشانی از ماه بر شیشه داشت. در «عوارضی» 300 تومان دادیم اما در
«72 تن» عوضش درآمد؛ نوجوانی بسیجی میهمان‌مان کرد با 3 آب معدنی به تعداد نفرات،ولی فقط 2 تا ساندیس مانده بود! من چون درباره ساندیس، برادری خود را اثبات کرده‌ام، حق ارثم به داد رسید و یک ساندیس را یک نفری خوردم و آن 2 دوست دیگر هر کدام به نیمی از ساندیس 7 میوه بسنده کردند. وارد شهر که شدیم انگار «سمفونی پوسترها» بود. ملت، قم را کرده بودند پر از پوسترهای حکومتی. دروغ نگفته باشم اما شهر، آرام بود و هنوز 3 ربع ساعت به نماز مانده بود. این سکوت زد توی ذوقم ناجور. فکر کردم هر ساعتی که به شهر برسم چه خبر است حالا. آمار دیشب را تا ساعت 2 بامداد امروز داشتم که چه غلغله‌ای بود. یکی، دو تا از دوستان زنگ زده بودند و گزارش شور و شعف را داده بودند. پس‌زمینه صدای‌شان اما خود به تنهایی گویای همه چیز بود. صدای بوق ممتد ماشین‌ها و نیز صدای نوستالژیک هوندا 125 بچه‌بسیجی‌ها. یک قم بود و یک دنیا صدای «قوم. قوم. قوم». از این صدا اما ما که چیزی نشنیدیم در گرگ و میش. لااقل در مسیر محل تردد ما خبری نبود. خبری نبود تا اینکه در قم‌رود با ماشین بدرود گفتیم و رهسپار حرم شدیم. خیابان‌های منتهی به حرم، آرام‌آرام داشت پر می‌شد از ستاره‌های حضرت ماه و آرام‌آرام ستاره‌های آسمان، جای خود را به بسیجی‌ها می‌دادند. از چند‌تایی اتوبوس، تعدادی دانشجو، از دختر گرفته تا پسر پیاده شدند. این صحنه کمی به وجد آورد مرا که؛ «نه، همچین هم سوت و کور نیست که فکر می‌کردی». نیم‌ساعت مانده به اذان صبح و چند ساعت مانده به مراسم استقبال از آقا، کدامین جاذبه شمع، خواب را حرام کرده بر چشم پروانه؟ دانشجویی که آن نیمه‌شبی مرا شناخت و با عنوان «داداش حسین» نواخت، بخوان که چه جالب همه حرف را زد؛ «آمده‌ایم به لج خفاشان شب‌پرست، برای رصد ماه، زنبیل بگذاریم. دیر بجنبی، کلاهت پس معرکه است» و چون نمی‌خواستیم کلاهمان پس معرکه باشد، رفتیم وارد حرم شویم برای وضو و نماز که راهمان ندادند. پاسداری درآمد؛ «تا نماز ظهر بسته است». پرسیدم؛ «چرا؟» گفت: «من هم مثل تو، نمی‌دانم». یعنی که یعنی! و یعنی که آن خدای بالای سر می‌شنود ذکرت را؛ چه نماز را در آستان حرم بخوانی و چه در خیابان اِرَم، به امامت آن سیدمعممی که از کهک آمده بود و می‌گفت: «قم همه‌اش رواق معصومه است». لابد به دلیلی موجه حرم را بسته بودند اما گمانم از خود آقا می‌پرسیدی، به این کار راضی نبود. بگذریم که امنیت ماه در چنین سفری حتی برای ما ستاره‌های بعضا نکته‌گیر، حرف اول را می‌زند و حرف دوم را قطعا میزان و اندازه حضور حماسی ما. هر چه هم که جسور باشی، باز زورت به ذهن تخمین‌گر نمی‌رسد. یعنی چقدر شلوغ می‌شود؟ چقدر موج می‌زند جمعیت؟ آیا بی‌سابقه می‌شود امروز در تاریخ قم... و در قمقمه ذهنم پر بود از این سوالات که ناگهان دوستم ندا داد بهتر است ماشین را از قم‌رود برداریم و جای بهتری بگذاریم؛ نه از خطر باران و سیل که از سرریز سیل جمعیت بعد از اتمام مراسم و شلوغی خیابان و ترافیکی از ماشین‌ها و قیامتی از ستاره‌های ماه‌دیده و چه و چه و اینگونه بود که حتی در اوج عاشقی هم عقل کردم و بردم ماشین را نزدیکای خیابان 19 دی، تقاطع پل فرهنگیان گذاشتم که خروجم از قم برای رساندن این گزارشی که می‌خوانید، والذاریاتی نشود برای خودش. ماشین را که پارک کردم هوا داشت روشن می‌شد اما هنوز ماه و ستاره‌ها به چشمان آدمی خوش می‌نشستند. این هم برای خودش بی‌حکمت نیست؛ خورشید که طلوع کند، این شب و شب‌پرستی است که می‌رود، نه ماه و ستاره‌ها. به قول «جلال» بس کنم. چند‌تایی کوچه پس‌کوچه را رد کردیم و رسیدیم به خیابان 19 دی که مسیر استقبال از آقا بود. با آنکه از قبل گفته شده بود زمان حضور رهبر در قم حول و حوش ساعت 9 است اما می‌دیدم که چه عجولانه گام برمی داشتند ملت. گویی مسابقه‌ای است که یک نفر هم از دیگری جلوتر و بالاتر باشی، موثر است در رده‌بندی نهایی و در 19 دی، می‌دیدم که مصداق «خیرٌ خیرِ عاجلا»، اغلب نسل 9 دی بودند و حتی یک نسل عقب‌تر که گویی می‌خواهند این بار قبل از فتنه و در خیابان 19 دی، «9 دی» دیگری خلق کنند. از این نسل، از این نسل بابصیرت، نوجوانی بود شاید 12 ساله؛ همین طورها که دفترچه‌ای دستش بود، از هر آنکه جلویش سبز می‌شد امضایی می‌گرفت. وقتی طرف من آمد، پرسیدم از حکمت کارش. درآمد: من 2 فردای دیگر دلم برای امروز تنگ می‌شود؛ نگاه کردن به این امضاها آرامم می‌کند. خوشم آمد ازش و از ابتکارش و حتی به سرم زد تقلید کنم از او در مناسبت‌های بعدی. نگاهی به ساعت انداختم و دیدم هنوز از 6 صبح چیزی نگذشته، جمعیت قابل ذکری شکل گرفته. یکی از ما 3 نفر قرار شد برود «خیابان آستانه» و گزارش دهد از میزان حضور؛ نه در محل استقبال که در مکان سخنرانی آقا. رفت و برگشتش نیم‌ساعت طول کشید و در این فاصله، تا او بیاید، بشدت خالی احساس کردم جای دوربین رسانه ملی را. باز هم دوربین صدا و سیما از مردم جا ماند و عمدتا همین‌طور است! و تا دوستم بازگردد، ما از اوایل خیابان 19 دی تا میدان جهاد را رفتیم و سرکی کشیدیم ببینیم چه خبر است. به سنت مألوف، خیابان پر بود از تصاویر شهدا و دیدم که انگار دارند با برق چشمان‌شان حرف می‌زنند با آدم. در طول این مسیر چه خانه‌های مسکونی، چه ساختمان‌های اداری و چه اماکن تجاری، همه و همه آماده بودند تا رهبر وارد قم شود. یکی اسپند آماده می‌کرد و دیگری گلاب می‌پاشید و از همه جالب‌تر آن پیرمرد دوچرخه‌سواری بود که فرت و فرت بوق دوچرخه‌اش را به صدا در‌می‌آورد. گفتم: بی‌قراری حاج آقا؟ گفت: «این دوچرخه تا پیش از این فقط یک‌بار اینچنین به شادی بوق می‌زد و آن روزی بود که خمینی برگشت به قم. امروز تکرار آن روز است برای من.» و اینگونه شد که دیدم قمی‌ها از همه بیشتر، بوی خمینی می‌شنوند از خامنه‌ای. از پیرمرد در میدان جهاد خداحافظی کردم و برگشتم سر همان کوچه‌ای که قرار داشتم با محمد. دیرتر از من آمد و چه هن‌هن‌کنان که «نیمی از محل سخنرانی آقا در خیابان آستانه پر شده و وقت برگشت، مگر می‌شد آن جمعیتی را که داشت مثل سیل می‌آمد، بشکنی»؟ خسته نباشیدی گفتم و طبق قرار قبلی‌مان 3تایی رفتیم آن سر خیابان 19 دی که با پل فرهنگیان، تقاطع دارد و نخستین جای تجمع ملت برای استقبال از رهبر است. با اینکه تقریبا نیمی از این راه را همین دقایق پیش رفته بودم اما این‌بار واقعا به سهولت نمی‌شد حرکت کرد. در میدان جهاد نگاه انداختم به ساعتم، دیدم از 7 تنها 24 دقیقه گذشته و راستش بی‌خوابی دیشب را بهانه کردم و از بچه‌ها خواستم از فرعی‌های موازات خیابان 19 دی برویم که بیش از این خسته نشویم. همین که خواستیم وارد یک کوچه فرعی شویم، نخستین دوربین سیما پیدایش شد و دیدم خانم گزارشگر، دختربچه‌ای؛ اگر اشتباه نکنم 9 ساله را دست گرفته که من الان از تو فلان سؤال را می‌پرسم و عجب کوبنده بود جواب این دخترک: «خانوم مجری! هر سوالی می‌خواهی بپرس. من خودم بلدم»! آنقدر خوش نشست حرف دخترک به ما 3 نفر که جملگی رفتیم جلو و با او و پدر و مادرش سلام و علیکی کردیم. یعنی نشد به سکوت بگذرانیم؛ یعنی که یعنی! دقایقی بعد رسیدیم پل فرهنگ. پاسدار ایستاده در ابتدای پل را راضی کردم تا وسطای پل بروم و از آن بالا جمعیت را ببینم. بدقلقی نکرد و گذاشت بروم. خدای من! نیم ساعت از 7 گذشته و 19 دی پر شده از خیل جمعیت. مردمانی که قطره‌قطره جمع شده‌اند و از این بالای پل گویی دریا شده‌اند. دریایی آرام که چند جایی هم از این دریا البته تُنُک است اما سر که می‌چرخانی، به طرفهًْ‌العینی پر می‌شود. آمدم پایین از پل با این امید که امروز بی‌شک، بی‌سابقه است استقبال. دیگر مطمئن شده بودم و شاید همین اطمینان باعث شد که در چمن پارک المهدی دراز بکشم و دراز نکشیده خوابم بِبَرد! شاید هیچ چیز، حتی اخم و تَخم دوستان نمی‌توانست مرا از خواب بیدار کند، الا اینکه یک دفعه توفانی شد این دریای آرام و ناگهان از خواب برخاستم و دیدم همه بنا گذاشته‌اند به دویدن و مدام تکرار این حرف که «آقا آمد». من هم همراه بچه‌ها و همراه ستاره‌های حضرت ماه بی اختیار دویدم تا مگر آقا را از نزدیک ببینم. خیلی زود خود را از تقاطع پل فرهنگیان، نجات دادم و دیدم که یک ردیف ماشین، میان جمعیت انبوه قفل شده و یارای حرکت ندارد. از توقف ماشین‌ها سوء‌استفاده کردم و به بچه‌ها گفتم: زود باشید برسیم به ماشین آقا و دیدم همه مثل من، شاید بدتر از من و البته بهتر از من به تکاپو افتاده‌اند برای زیارت ماه. این هیاهو چه کرد با دلم که بغضم شکست، نمی‌دانم و نمی‌دانم چه شد که وقتی روی پنجه پا ایستادم و برای لحظه‌ای دیدم آقا را، بارانی شد چشمانم... آفرین! به این دقیقا می‌گویند؛ ریا. دوست و دشمن باید ببیند اشک شوق ما را. راز ماندگاری جمهوری اسلامی را باید در همین گریه‌ها جست. یک سو رهبری است که دارد دست تکان می‌دهد برای ملتش و دیگر سو ملتی که دارند دست تکان می‌دهند برای رهبرشان و هر که را می‌بینی، شعاری دست گرفته اما شعاری که بیشتر شنیده می‌شود این است؛ «علمدار ولایت، بسیجیان فدایت» و می‌بینم که آقا طوری دست تکان می‌دهد برای مردم که هر کسی می‌تواند مطمئن شود رهبر او را دیده و شعارش را شنیده و همین‌طور شاخه‌گل است که پرت می‌شود به سوی ماشین و همین طور گلاب است که معطر کرده فضا را و همین‌طور اسپند است که دارد دود می‌شود. دود عود. «خامنه‌ای! دشمنت نابود». این را عاقله مردی می‌گفت که داشت مثل ابر بهاری زار می‌زد. چه بد می‌لرزید شانه هایش و چه دستی تکان می‌داد برای آقا. فشار جمعیت به حدی بود که اولین تلفات را دادم و تسبیحم را گم کردم اما «فدای یک تار موی رهبر»، آنجایی خوش‌تر و با معنی‌تر است که مرتضی گفت. این دوست ما نمی‌دانم چگونه شکافته بود آن همه ستاره به‌هم‌پیوسته را و خودش را به ماه رسانده بود. گریه می‌کرد و می‌گفت: «دستم را گذاشتم روی شیشه و آقا هم دستش را گذاشت روی شیشه و اگر بدانی چقدر زیبا بود ماه. آنقدر که وقتی به خود آمدم دیدم زیر دست و پای جمعیت دارم همین طور لگد می‌شوم». شلوارش را زدم بالا و دیدم چه خونی دارد می‌آید از پایش اما عین خیالش نیست. واقعا درد نداشت. داشت می‌خندید و همه‌اش می‌گفت: «چقدر زیبا بود ماه». بچه‌های هلال احمر اما باید کارشان را می‌کردند و سرپایی پانسمان کردند پای مرتضی را. این شد که از ماشین آقا جا ماندیم. بهتر آن دیدیم که کوچه فرعی‌های موازات 19 دی را برویم و طوری هم بدویم که در خیابان اصلی، جلوی ماشین آقا ظاهر شویم. وسطای یکی از این کوچه‌ها پیرمرد دوچرخه‌سوار را دیدم که گوشه‌ای نشسته. رفتم جلو. خودش بود. چه اشکی داشت می‌ریخت. گفتم: چه‌ت شده حاج آقا؟ گفت: «این مرد که من دیدم، خمینی است؛ خودِ خمینی است. شک نکنید. این نور را فقط خمینی داشت». بیش از این مجال صحبت با پیرمرد نبود الا همدلی مختصری که کردیم. شکر خدا وقتی در خیابان 19 دی وارد شدیم، از ماشین آقا جلوتر بودیم. خیلی جلوتر. بچه‌ها برایم قلاب گرفتند و رفتم بالای بلندی و دیدم هر انگشتری برای خودش نگین می‌خواهد و نگین بسیجی‌ها سیدعلی است و دیدم در بالکن خانه روبه‌رویی، پیرزنی با قدی خمیده ایستاده و دستش یک عکس دارد با تصویر 2 شهید. از همان جا داشت دست تکان می‌داد برای آقا و اشک می‌ریخت. از آن فاصله شاید آقا او را نمی‌دید ولی ماشین حامل ایشان که انصافا چقدر هم بدیع و زیباست، همین که نزدیک‌تر شد، دقت کردم ببینم آقا چه واکنشی نشان می‌دهد در قبال اشک‌های این مادر شهید که داشت عکس 2 پسر شهیدش را نشان می‌داد. خوب دقت کردم؛ خوبِ خوب. دیدم آقا دستشان را برای لحظاتی، به شکل ثابت، طرف این مادر شهید گرفتند و بعد... و بعد دیدم آقا عینک‌شان را درآوردند و دستی به گوشه چشم کشیدند...