آخرین بهانه، برای نوشتن... می‌گویند پوشیدن پیراهن ملی برای یک بازیکن، درست مصداق به تن کردن لباسی مقدس است که رابطه‌ای عاطفی را برمی‌انگیزد. درست مثل یک رابطه دوستانه باید تمام فاکتورهایش دو طرفه باشد. رکوردزدن آلکس دل‌پیرو در شمارش گل‌هایش بهانه‌ای است تا به این موضوع اشاره کنیم که آیا این عنوان‌ها می‌تواند بار دیگر او را به پیراهن لاجوردی ایتالیا برساند یا نه؟ اگر قرار باشد با اشعه «ایکس – ری» انتهایی‌ترین نقطه قلب او را نشانه برویم به این نکته می‌رسیم که تنها دغدغه تنهایی‌های او به تن کردن پیراهن آتزوری است ولی آیا پیراهن لاجوردی نیز می‌خواهد قواره‌اش را بار دیگر برای آله بدوزند؟ یا اینکه قواره شماره 7 به «سوم شخص» دیگری عادت کرده؟ آیا به این موضوع دقت کرده‌اید که چرا لوگوی پیراهن‌ها سمت چپ و درست روی قلب بازیکنان را نشانه رفته؟ حالا اگر آله به این موضوع پی ببرد که لوگوی پیراهن لاجوردی دیگر برای قلب او به تپش نمی‌افتد و قلب دیگری را جایگزین کرده تکلیف چه می‌شود؟ آله تمام تلاشش را در باشگاه مي‌كند تا بار دیگر چشمان مربیان از خواب بیدار شده و کهنه سرباز را در روزهای آخر دوران حرفه‌ای‌اش به تیم ملی دعوت کنند. او تمام تلاشش را کرده و رفاقت و تعصب به پیراهن را از صفر تا صد نشان داده ولی به نظر می‌رسد پیراهن خیلی وقت است که دیگر نمی‌خواهد بر تن آله قرار بگیرد. قبول کردن واقعیت برای هر کسی کمی سخت و بغض‌آلود به نظر می‌رسد و از آن بدتر وقتی به اصل ماجرا از زبان دیگران پی می‌برید! حالا خیلی‌ها با زبان بی‌زبانی به آلکس می‌رسانند که دیگر میراث پیراهن شماره 7 لاجوردی باید به جوان‌تر‌ها برسد و بهتر این است تا آلکس در سومین دهه زندگی حرفه‌ای‌اش دیگر به فکر پوشیدن پیراهن تیم ملی نباشد و هر چه زودتر این فکر را با دلیل یا بی‌دلیل از ذهنش خارج کند. اما آیا واقعا کاپیتان بیانکونری می‌تواند از دغدغه‌هایش دست بردارد؟ آیا تنها پوشیدن پیراهن یوونتوس
ارضا کننده است برای سربازی که عادت کرده به پوشیدن پیراهن لاجوردی؟ باز هم باید نوشت واقعیت تلخ است. این قطع رابطه پیراهن لاجوردی با دل‌پیرو از 2 سال پیش شروع شده و تا به امروز نیز ادامه داشته است. شاید آله باید از فردای همان روزی که بی‌دلیل از دار و دسته تیم ملی کنار گذاشته شد و پیراهنش خیلی راحت به شخص دیگری رسید می‌فهمید که لوگوی پیراهن دیگر برای قلب او نمی‌تپد و سوم شخصی دیگر را برای جایگزیني انتخاب کرده است. روزگار ظاهرا برای پسر بی‌سر و صدای تورین بر وفق مراد است ولی آیا کسی هست از انتهایی‌ترین نقطه قلب او خبر داشته باشد؟ آلکس رکورد می‌زند، پشت سر هم؛ هجدهمین سال حضور در یووه، 178 گل زده در کالچو و رسیدن به رکورد بونیپرتی افسانه‌ای... نشانه‌ها چیز دیگری را ثابت می‌کند، با اين حال باز پینتوریکیو به کارش ادامه می‌دهد درست مثل روزهای جوانی. آیا فکر می‌کنید ارزشش را دارد که آلکس بار دیگر به امید بازگشت روزهای خوش گذشته به انتظار پوشیدن دوباره پیراهن، لحظه‌شماری کند... به نظر می‌رسد که اینگونه نیست و آله با سکوتش دیگر پیراهن لاجوردی را به حال خودش واگذاشته و این بار تنها به کسب عنوان با پیراهن سیاه و سفید یوونتوس فکر می‌کند. درست از زمانی که آلکس و شماره 7 لاجوردی از هم جدا شده‌اند چیزی حدود 2سال می‌گذرد، البته باید اذعان کرد پیراهن او را ترک کرده، نه آلکس پیراهن را. چون در این مدت آلکس هر تلاشی را که می‌توانست بار دیگر این پیوند را برقرار سازد انجام داد ولی...! آیا غیر از این بود که پیراهن شماره 7 با آلکس به چهارمين افتخار بزرگ جهانی رسید که حالا چهارمين ستاره‌اش درست چند اینچ بالاتر از لوگو توسط فیفا ثبت شده است، گویی تمام این نوستالژی‌ها به دست فراموشی سپرده شده... . ولی این بار استراتژی آلکس تغییر می‌کند، او سکوت می‌کند و تنها به پیراهن بیانکونری می‌اندیشد، در این میان پیراهن آتزوری تنها خواهد ماند چون سوم شخصی که او را به تن کرده تا به حال نتوانسته جای خالی آلکس دل‌پیرو را پر کند. زمان و سکوت همه چیز را مشخص خواهد کرد، سکوتی که نشانی از رضایت ندارد ولی باید به سرانجام برسد و بی‌شک آله با همان روح بلند خود حتی اگر برای آخرین‌بار پیراهن لاجوردی را به تن نبیند باز هم برای آتزوری آرزوی موفقیت می‌کند.