1- هفته گذشته برای نوشتن یکی از مطالبم درباره سفر آقا به قم زنگ زدم به دوستی. هنوز آفتابی نشده بود ماه در شهر روح‌الله و چه منتظر بود این دوست ما، مثل همه قمی‌ها. انتظارش آمیخته با نوعی اضطراب بود و هزار و یک اما و اگر. اینکه از نزدیک می‌بیند مقتدای خود را یا نه و مهم‌تر از این؛ الان مولای بسیجی‌ها رضایت دارد از ما یا نه و همین چون و چراها و همین دغدغه‌های مقدس. از او خواستم نام چند محله از قم را برایم ردیف کند؛ چندتایی گفت و اغلب آنهایی را که خودم از قبل می‌شناختم. گفتم؛ باز هم بگو. این بار 2، 3 جا گفت که ناآشنا بود برایم. دست آخر هم گفت: همین جایی که ما زندگی می‌کنیم؛ نیروگاه. بعد گفت: ولش کن، ننویس. گفتم: چرا؟ گفت: به نسبت محله فقیرنشینی است. گفتم: یعنی سانسور اسلام پابرهنه‌ها؟ گفت: اصلا بنویس.
2- ماند در ذهنم این نیروگاه و گاه فکر می‌کردم که آیا ماه در نیروگاه هم آفتابی می‌شود؟ و از این جور سوالات و آیا این محله فقر مادی دارد یا فقر فرهنگی؟ و آیا ما بد تا نکرده‌ایم با اسلام پابرهنه‌ها و ایضا با مسلمین پابرهنه؟ و آیا کوچه‌های چند شهید داده در 2 دولت سازندگی و اصلاحات، چه بلایی بر سر جان‌شان آمده؟ و آیا اگر احمدی‌نژاد نبود چه می‌شد؟ و آیا اگر همین پابرهنه‌ها و فقرا نبودند، اصلا در عالم چیزی به نام انقلاب اسلامی وجود خارجی پیدا می‌کرد و آیا اصولا در نبود فقر پابرهنه‌ها، در نبود شرف و عزت و غیرت این جماعت، جمهوری اسلامی مستقر می‌شد و آیا کم کاری و کج‌کاری کارگزاران و آنها که مسؤولیت دارند در قبال پابرهنه‌ها، باعث نشده خدای نکرده در محلاتی از این دست معضلاتی از قبیل بیکاری و اعتیاد و چه و چه به وجود بیاید و آیا و آیا و...؟ باز هم تکرار سوال اول؛ آیا ماه در نیروگاه هم آفتابی می‌شود؟ آیا در این محله چند پدر و مادر وجود دارد که والدین چند شهید داده‌اند؟ آیا مادر شهیدی هست که غم نان داشته باشد؟ آیا پدر شهیدی هست که هر شب با آه و بغض سر بر بالین بگذارد؟ آیا فرزند شهیدی هست که محبت ندیده باشد، به آن اندازه‌ای که باید؟ و آیا اگر این مهر و محبت از او دریغ شده، الان دارد چکار می‌کند در پیچ و خم روزگار؟ آیا زبانم لال، درس و کار را رها نکرده؟ آیا به مشکل بر نخورده؟ آیا رابطه‌اش با حاکمیت چطور است؟ آیا با دولت چطور؟ آیا او هم مثل بعضی‌ها خوشی زیر دل‌شان زده که با نظام احساس بیگانگی می‌کنند یا از نظام از دولت و اصلا از خود حاکمیت بی مهری‌ها دیده؟ آیا اگر سایه پدر هم بالای سر این بچه بود، الان این بود حال و روز زندگی‌اش؟ آیا مادرش به توصیه شرع بعد از شهادت همسر، ازدواج کرده با دیگری؟ نتیجه این ازدواج؟ و آیا توانسته این فرزند شهید درک کند موقعیت مادر را؟ و این مادر، شرایط فرزند را؟ و آیا این بچه نسبت به اصل ولایت فقیه چه می‌اندیشد؟ آیا خدای نکرده اشتباهات این و آن را به حساب دیگران ننوشته؟ آیا دچار کمبود محبت نیست؟ آیا کوچه‌ای ولو بن بست و نه بزرگراهی عریض و طویل، به نام پدرش هست؟ و اگر نیست، قم چقدر کوچه دارد با نام پرستو و گلایل و نسترن و کاکتوس؟ و اگر هست، آیا کوچه‌ای که نام پدر شهید آدمی بر آن زده‌اند، چیزی از غم و غصه آدم کم می‌کند؟ آیا برای یک یتیم، حکم پدر می‌شود؟ و آیا فرزند شهید، فقط یعنی فرزند سرداران شهید؟ آیا زبانم لال بیکاری و معضلات اجتماعی در محله‌هایی چون نیروگاه، از خانواده‌های شهدا هم قربانی گرفته؟ اگر گرفته، چند نفر؟ آیا بنیاد شهید خبر دارد؟ آیا کمکی می‌کند؟ آیا به فکر هست؟ اگر هست، نتیجه چه بوده و اگر نیست، چرا؟ و آیا بعد از شهدای محله‌های مربوط به اسلام پابرهنه‌ها، چه کرده‌ایم ما؟ آیا حتی همایشی مختصر در مسجدی کوچک؟ آیا فقط چاپ یک پوستر؟ زدن یک بَنِر؟ آیا هست فرزند شهیدی که نداند پدرش کجا و کی و یعنی در کدام عملیات به شهادت رسیده؟ آیا این نادانی، گناهش گردن کیست؟ فقط خانواده شهید مقصر است؟ آیا حکومت بی تقصیر نیست؟ آیا مسؤولان هنوز هم به خانواده شهدا سر می‌زنند؟ آیا چند درصد پدران و مادران شهدا هنوز در قید حیات هستند؟ آیا محله نیروگاه چند جانباز شیمیایی دارد؟ آیا چند تایشان پر‌کشیده‌اند؟ آیا این توصیه از کیست؛ نگذارید پیشکسوتان جهاد و شهادت در پیچ و خم زندگی روزمره‌شان فراموش شوند؟... مثل خوره دارد می‌خورد مخم را این سوالات. سرم درد می‌کند؛ قصه‌ای کوتاه ندیده‌ام که غصه‌اش چنین دور و دراز باشد. حالیا؛ همان بهتر آه کشیدن!
3- از آن روز تا دیروز غروب که یکی از ده‌ها دوستی که با پیامک کار 100 تا خبرگزاری را می‌کند، به من فهماند که آقا برای دیدار با خانواده شهدا رفته منزل تعدادی از ایشان، کجا؟... آن‌هم محله نیروگاه! آرام شدم به طرفهًْ‌العینی که چه بامعرفت است خامنه‌ای. نه فقط رفته دیدار با خانواده شهدا که این دیدار را انتخاب کرده از محله اسلام پابرهنه‌ها و چقدر این کار آقا معنا‌دار است و چه حرف‌ها دارد این اقدام رهبر با مسؤولان، با دولت، با مجلس، با دوست، با دشمن. نرفته هم منزل فلان سردار شهید در بهمان منطقه قم که به نسبت وضع خوبی دارند مردم آن محله؛ رفته نیروگاه. همین معرفت است که اشک جاری می‌کند از چشم آدمی وقتی آقا را می‌بیند و چه اشک مقدسی. لابد از روی شوق ولی شوقی آمیخته با ولایت و همه چیز در همین ولایت معنا پیدا می‌کند که تو می‌بینی الگوی سیدعلی در رهبری، علی است و الحق که امام خوبی‌هاست. در «قم نامه» نوشتم سفرنامه‌ای مختصر که ناتمام ماند. نزدیکای میدان جهاد دیدم دخترکی، نقاشی به دست نشسته روی شانه پدرش و از آن بالا دارد دست تکان می‌دهد برای رهبر و حیف که در آن ازدحام ستاره‌ها، نتوانستم ماه را ببینم. لابد 2 سویه بود این عشق و ماه هم داشت دست تکان می‌داد برای این ستاره کوچک و دیدم دخترک از پدر خواست پایینش بیاورد و همین کار را کرد پدرش و دخترک چه عجولانه دوید گوشه پیاده رو و گرفت به گریه. از آن اشک‌ها که کباب می‌کند دل آدم را و من نفهمیدم چرا یاد رقیه بنت‌الحسین(ع) افتادم و کربلا و شام غریبان و... و دیدم که پدر رفت آرام کند دخترک را و این پرسش که چرا همچین می‌کنی؟ و چرا این همه بی‌تاب؟ و مگر چه شده؟ که گریه نمی‌گذاشت و امان نمی‌داد به دخترک برای حرف زدن. تا اینکه دقایقی گذشت و آرام شد و من به گوش ایستاده بودم برای شنیدن حرف‌های دخترک و به راستی دلیل گریه‌اش. از زبان خودش که بعید می‌دانم 8 سال بیشتر داشت. دستِ پرش را گفتم و مگر بچه‌ها هم می‌فهمند اینها را و اینکه ولایت چیست. غدیرخم چیست. غدیر قم چیست و از این جور حرف‌ها که دخترک خود به حرف آمد؛ به قرآن آقا برای خودم دست تکان داد. به قرآن دروغ نمی‌گویم؛ خوب مرا دید و از این جور حرف‌ها و بعد سوال من از این پدر که چیست این عشق و جواب پدر که پر معنی بود؛ خامنه‌ای طرفدار ماهاست. پرسیدم بچه کجایی؟ گفت: قم. گفتم: کجای قم؟ گفت: نمی‌شناسی‌اش، نیروگاه.
4- برای این جمله که: «خامنه‌ای طرفدار ماهاست» می‌شود ده‌ها کتاب نوشت. اصلا تو باید طرفدار خامنه‌ای باشی یا خامنه‌ای طرفدار تو؟! و آیا این نوعی گستاخی از جنس «من مستاجر نیستم؛ خانه‌ام بیت رهبری است» نیست؟! و آیا این جسوری در بیان چنین جمله‌ای ریشه در چه دارد که تو نگذاری و برداری و خامنه‌ای را طرفدار خود بدانی؟! و مگر به نمایندگی از کدام قشر سخن می‌گویی که به جای «من» می‌گویی «ما» و تازه از این هم بالاتر، به جای «ما» می‌گویی «ماها»؟! و آیا تو این حق را داری یا نه؟ و این حق از کجا آمده؟ و چطور آمده؟ و چرا؟ و می‌بینی که؛ «خامنه‌ای طرفدار ماهاست» این «ماها» اغلب مستاجر هستند و نیستند؛ هستند، چون سر برج با سیلی صورت خود را سرخ نگه می‌دارند و نیستند، چراکه خانه‌شان بیت رهبری است و این فقط نمایندگان اسلام پابرهنه‌ها هستند که چنین حقی را برای خود روا می‌دارند که از طرفی خود را مجنون لیلای ولایت فقیه و البته مصداق آن خامنه‌ای عزیز بدانند و از دیگر سو بی هیچ هراسی، بدون ذره‌ای تکلف، بردارند و بگویند؛ «خامنه‌ای طرفدار ماهاست». این جمله مصادره رهبری برای قشر خاصی نیست و اصلا این گونه دیدن ماجرا به بیراهه رفتن است. قصه این است که خامنه‌ای رهبر همه ما است، همه ما. و انگار باران رحمتی است که اگر تو چتر فتنه بر سرت نگذاری و خود را با دست خود محروم نکنی از نعمت ولایت، نوازش می‌کند سر و صورتت را اما این فقط نمایندگان اسلام پابرهنه‌ها هستند که شهامت دارند برای این ادعای بزرگ که بگویند؛ «خامنه‌ای طرفدار ماهاست» و مگر کسی جلوی زبان مرفهین بادرد و مرفهین بی درد و مرفهین نامرد را گرفته؟! شمع را پروانه‌های عاشق که بالی سوخته دارند و سینه‌ای زخم خورده، یارای این ادعاست که شمع طرفدار ماهاست و الا خفاش هم گرد شب نمی‌تواند بگردد، اگر که در غیبت خورشید، نور ماه نباشد و این یعنی مثل باران است خامنه‌ای. برای ملت، برای دولت، برای آحاد ملت، برای توده‌های پابرهنه برای همه و همه نعمت است و کافی است اراده کند این باران که برای فتنه‌گران، سیل شود؛ آن وقت الگویش باز هم می‌شود «علی» که گفت: «ما نمی‌باریم الا به سیل» و قطعا بر سر آنکه باید و همین طورهاست که چند باری گفته‌ام؛ سران فتنه زنده ماندن‌شان را، همین جان‌شان را مدیون مقتدای ما هستند؛ امر کند، ما مسلمین پابرهنه، به درک واصل‌شان می‌کنیم؛ دقیقا به جهنم!
5- در دیدار با خانواده شهدا، خامنه‌ای همه را می‌پرسد. اینکه چند شهید دارد این خانواده و اینکه همسری هم احیانا داشته و بچه‌ای هم آیا و آیا الان دارند چه می‌کنند و اوضاع شان؟ و بویژه و با دقت حال مادر و حال پدر که آیا در قید حیاتند یا نه؟ و آیا گرفتاری هم هست یا نه، و آیا اوضاع روبه راه هست یا نه؟ و اگر نه، مشکل چیست؟ و چرا؟ و دیگر نکته این است که اغلب این دیدارها سرزده است؛ یعنی که نیاز به قرار قبلی به آن معنی نیست و بابای آدم مگر برای آمدن به خانه آدم، از قبل هماهنگ می‌کند قرار را؟ و می‌بینی که؛ خامنه‌ای مختصر پرسشی طرح می‌کند و اغلب دوست دارد بشنود در چنین جمعی که عمدتا اشک مانع از سخن گفتن است و گریه، زبان دل آدمی است و تجلی عشق و نهایت شوق و دلبری. و دیدیم در «سیما» که خانواده «شهیدان گلستانی» در کنار آن همه ذوق و شوق و اشک و عشق، در عین حال خیلی هم عادی بود برخوردشان که عادت دارد پروانه به نور شمع و این عاشقی‌ها مسبوق به سابقه است دیری و چه جای تعجب و بهت که؛ سرکشی از خانواده شهدا مرسوم‌ترین کار خامنه‌ای بوده.عمری است.
6- باقی مانده یکی، دو نکته. یکی اینکه؛ دیدم در خیابان 19 دی روز تجلی 9 دی در این خیابان که چه بسیار جمله از بزرگان و بعضا این و آن زده‌اند که؛ «خامنه‌ای از نظر ما چنین است و چنان و دارای چه خصائلی است» و راستش را بخواهی، حجم این قبیل پلاکاردها و ایضا پیامک‌هایی از این دست در این روزها، مرا اصلا قابل فهم نیست. نمی‌فهمم دلیلش را. باورم چنین است که این خود تضعیف رهبری است. اینکه حالا بزرگی، مرجع تقلیدی، عالمی ربانی، دانشمندی فاضل، عارفی حتی چیزی در توصیف رهبری گفته و وصف به نیکی کرده مصداق آن را، نه آنقدر اتفاق مهمی است که در چنین حجمی بوق و کرنا کنیم. خامنه‌ای نایب امام زمان(عج) است و این من و شما و دیگران – چه مرحوم شده و چه در قید حیات- هستیم که به رضایت رهبر از خود نیاز داریم، نه برعکس. هر آنکسي و با هر مقام و رتبه‌ای که از خامنه‌ای سخنی به خوبی و وصفی به مدح بگوید، اول خودش را برده بالا و دیگر اینکه کار مهمی نکرده. اتفاق مهمی رخ نداده. ماه را به خودی خود چه نیازی هست که ستاره‌ای ولو نورانی‌ترین ستاره، از او تعریف کند؟ و چه نیازی است که این تعریف، اینقدر خوشحال کند ما را که جار بزنیم؟ بر عکس، این رخداد مهم است. آن زمان وقت بوق و کرنا کردن است که خامنه‌ای از ما، از من و شما، از بزرگ و کوچک، از طلبه و از دانشجو، از مرجع تقلید و از مقلد، از کارگر و از کارمند، از مدیر و از زیردست، از خواص گرفته تا عوام، از رئیس‌جمهور و از سرباز جمهور راضی باشد و البته این رضایت، نه از سر مصلحت که از عمق دل رهبر نشأت گرفته باشد. باید دید که آقا نظرشان نسبت به ما چیست. بر عکسش آنقدرها مهم نیست؛ لااقل برای چنین انعکاس انبوهی اصلا اهمیت ندارد. ما – از خرد گرفته تا کلان- اصلا که باشیم که آقا را قبول داشته یا نداشته باشیم؟! این نایب امام زمان(عج) است که باید ما را قبول داشته باشد. این رضایت را اگر حاصل شد، این را، آری؛ این را باید در بوق و کرنا کرد.
7- آخرای مراسم استقبال مردمی از حضرت ماه، به نکته‌ای رسیدم؛ در طول این مسیر طولانی، 5-4 جایی و هر یک برای لحظاتی کوتاه، یکی، دو بار که در حد یک آن، آقا را دیدم و هر بار دیدم که ایشان، این عباس نگهدار ما، این آخرین سفیر یوسف زهرا(س) این علمدار نهضت خمینی، این جانباز کوچه بنی انقلاب که پاره‌ای از نور ماه بنی‌هاشم است، پاره تن «نافذ البصیره» است، دست چپ را بی هیچ استراحتی تکان می‌دهد برای خیل ستاره‌ها به گونه‌ای که همه مطمئن شوند آقا، دیده ایشان را و دقیقا هم ایشان را دیده. ظرافتی دارد این کار که به بیان نمی‌آید. باید بود و دید. حرفم این است؛ از ساعت 9 تا نیم ساعت قبل از اذان، یعنی بیش از 2 ساعت، آقا دست‌شان بالا بود برای ما ستاره‌ها؛ بی وقفه. جسم و جان آقا زیاد برای ما زخم چشیده. درد کشیده. سِنی از امامِ ما گذشته است. پیرجوان زخم چشیده بود که قبول کرد رهبری ما را اما الان پیرِ جمع شده است و نورِ شمع شده است و اگر چه چون سرو بلند بالاست اما که خبر دارد از دل خامنه‌ای؟ از تکلیف سخت رهبری؟ از «این عمار» و از کینه‌های بدری و عقده‌های خیبری؟ از رسول نبودن و پیامبری؟ از امام بودن برای پیام شهدا؟ از خمینی شدن بعد از امام؟ از فتنه‌های ناتمام؟ از جمل از صفین از نهروان؟ از یک سو کوفه و از دیگر سو دوکوهه؟ از سویی جیفه دنیا پرستان و از سویی چفیه خداپرستان؟ به راستی که خبر دارد از دل ماه؟... آه! دو صد افسوس و آه که ما بعد از خمینی، آیا امت خوبی برای حضرت ماه بوده‌ایم؟ آیا آقا از ما راضی است؟ آیا این رضایت از عمق وجود است؟ آیا ما خوب ستاره‌ای بوده‌ایم برای ماه؟ و خوب پروانه‌ای برای شمع؟ کجا بال مان سوخته؟ کجا پهلوی‌مان شکسته؟ کجا سیلی خورده‌ایم؟ کجا خبر داریم از دل ماه؟... جمع کن این دغدغه را در دل خویش و پاسخی برای آن پیدا کن.