این از وهم هیپنوتیک ناشی از وو‌وو‌زلاهاست یا به‌خاطر بکر بودن شعف نخستین قهرمانی اسپانیا، معلوم نیست. هرچه هست «وی‌دی» رئیس جدید اتحادیه فوتبال چین با حضور در جام‌جهانی آفریقای‌جنوبی از بیخ و بن متحول شده. اینکه چگونه رویداد مزبور آفریقای‌جنوبی را متحد کرده و باعث بهتر بازی‌کردن تیم فوتبال این کشور شده، در نگاه او جلوه‌ای عجیب داشته است، طوری‌که «وی» پايش را در يك كفش کرده که اگر چین به‌واسطه شایستگی خودش نمی‌تواند به جام‌جهانی صعود کند در عوض شایستگی میزبانی این تورنمنت را دارد: «بحث‌های زیادی در این باره وجود دارد که چین چگونه باید جام‌جهانی را میزبانی کند یا چه وقت نوبتش فرا می‌رسد.» اینها را آقای «وی» پس از اینکه از جام‌جهانی برگشت به «بیجینگ یوث‌دیلی» گفته و بعد هم اعترافی جالب کرده است: «پس از موفقیت تورنمنت در آفریقای‌جنوبی باید اعتراف کنم که هیچ دلیلی نمی‌بینم چین این کار را نکند و حالا وقتش فرا رسیده است». اگر دقیق‌تر محاسبه کنیم 2026 وقتش فرا خواهد رسید. چین فرصت پیشنهاد میزبانی برای جام‌جهانی 2018 و 2022 را از دست داده است و ماه دسامبر (آخر پاییز) میزبان هر 2 تورنمنت اعلام خواهد شد، بنابر این زودترین موعدی که چینی‌ها می‌توانند امیدوار به برگزاری جام‌جهانی باشند 16 سال دیگر در سال 2026 خواهد بود. اما در حالی‌که از نگاه ما بازکردن باب گفت‌وگو برای چنین زمان بعیدی خیلی زود به نظر می‌رسد، اظهار نظر «وی» می‌تواند تاثیری آنی حتی بر نحوه انتخاب میزبانان 2018 و 2022 بگذارد. چگونه؟ خب، فیفا دلش می‌خواهد وظیفه میزبانی جام را به صورت گردشی به قاره‌های مختلف محول کند. از آنجایی که برزیل تورنمنت بعدی را در سال 2014 میزبانی می‌کند، انتظار می‌رود فیفا جام 2018 را به یک کشور اروپایی (که انگلستان از یک‌طرف و اسپانیا و پرتغال به طور مشترک از طرف دیگر بیشترین بخت را دارند) واگذار کند و آنوقت جام 2022 سهم آسیایی‌هایی مثل ژاپن، کره‌جنوبی، قطر یا استرالیا خواهد شد. اما اگر چینی‌ها به‌طور جدی چشم به میزبانی جام 2026 بدوزند آنوقت شاید فیفا برای جام 2022 اولویت را به آمريكاي شمالی (با تنها یک پیشنهاد دهنده یعنی ایلات متحده) بدهد و چین را همراه رقیبان آسیایی نامبرده نامزد جام 2026 کند.
در این بین یک چیز قطعی است: فیفا، تشکیلاتی که جام‌جهانی را برگزار می‌کند و میزبان‌ها را بر می‌گزیند از ورود چین به میدان رقابت استقبال می‌کند تا بلکه به بزرگ‌ترین بازار کشف نشده فوتبال در جهان دری بگشاید، البته به شرطی که چینی‌ها خودشان هم قدمی بردارند. «وی» یک ماه جلوتر در یک مصاحبه دیگر با تیتان اسپورتز، روزنامه ورزشی اول این اجتماع 5/1 میلیارد نفری به همین نکته اشاره کرده و گفته سپ بلاتر به خودش را نقل کرده بود که افزایش نفوذ چین در جهان، عامل اجتناب‌ناپذیری برای میزبانی جام‌جهانی توسط این کشور خواهد بود.
البته بلاتر که قبلا هم سابقه شهامت دادن به چینی‌ها برای ارائه پیشنهاد میزبانی را داشته است، حالا با شدت و حدت پشت سر پروژه قطر 2022 قرار گرفته و حتی بهار امسال گفته بود: «دنیای عرب استحقاق برگزاری جام‌جهانی را دارد».نشانه دیگر عزم جدی چینی‌ها برای میزبانی، به دست گرفتن ابتکار عمل توسط «وی» و همراهانش است. آنها می‌خواهند با اثر‌گذاری بر انتخاب میزبان 2022 کاری کنند که نوبت قاره آسیا 4 سال به عقب بیفتد و در این راه طی یک اتفاق نادر در سیاست ورزش، چینی‌ها همه امکاناتشان را برای حمایت از میزبانی ایالات‌متحده در جام جهانی 2022 بسیج کرده‌اند. «وی» همچنین جنگ روانی رسانه‌ای را علیه قطری‌ها راه انداخته است: «قطر؟ خیلی داغ است و بعد درباره جمعیت این کشور چه کار می‌کنید؟ چگونه مردمشان می‌خواهند ورزشگاه‌ها را پر کنند؟»
رئیس اتحادیه فوتبال چین هیچ دلیلی نمی‌بیند که کشورش بیش از این برای طرح موضوع میزبانی صبر کند ولی بسیاری از تحلیلگران فوتبال نظر دیگری دارند. این درست که منابع و اراده قدرتمند چین، تردیدی در تضمین موفقیت‌آمیز یک رویداد ورزشی جهانی دیگر مثل المپیک 2008 باقی نمی‌گذارد، این درست که این کشور خود را به عنوان یک ابرقدرت ورزشی هم معرفی کرده و در المپیک پکن 51 مدال طلا یعنی بیش از هر کشور دیگری درو کرده است اما فراموش نکنیم که این مدال‌ها از رشته‌هایی مثل تنیس روی میز، بدمینتون، ژیمناستیک یا شیرجه به دست آمده‌اند که چینی‌ها در سطح جهانی بر این رشته‌ها مسلط هستند که این هم به خاطر سیستم حمایت دولتی گسترده‌ای است که کودکان را در خانه‌هایشان و از سنین پایین استعدادیابی می‌کند و آنها را به‌طور مستمر تمرین می‌دهد تا تبدیل به قهرمانان آینده جهان شوند.
اما در فوتبال ماجرا کاملا فرق می‌کند. تیم ملی فوتبال چین درست در تقابل با ورزش‌های دیگر مایه شرمساری ورزش چین است.این تیم در حال حاضر در رتبه هفتاد
و هشتم رنکینگ فیفا قرار گرفته، حتی پایین‌تر از تیم‌های ملی بنین و مونته‌نگرو که به تازگی تشکیل شده‌اند. کشورهایی که جمعیت‌شان به اندازه یکی از محلات پکن هم نیست. چین فقط یک بار به جام جهانی (2002) راه یافته که آن یک بار هم هر 3 بازی مرحله گروهی‌اش را بدون حتی یک گل زده باخت. بدتر از آن فروغ فوتبال همسایه‌های چشم‌بادامی‌شان است. ژاپن، کره‌جنوبی و حتی کره‌شمالی که نظام سیاسی کمونیستی‌اش کارآمدی چین را هم ندارد به جام‌جهانی 2010 صعود کردند و هر کدام به اندازه خودشان موفق بودند. در مقابل چینی‌ها در دور اول مرحله مقدماتی جام 2010 به قطر و عراق باخته و حذف شده بودند. البته یک کشور حتماً نباید قدرت فوتبال باشد تا جام‌جهانی را میزبانی کند. آفریقای‌جنوبی 2010، ژاپن و کره 2002 و آمریکای 94 بزرگ‌ترین نمونه‌ها در این زمینه هستند. اما خیلی‌ها نگرانند که در صورت بازی‌های ضعیف چین در جام جهانی خانگی یک ملت بزرگ از این مساله آزرده‌خاطر خواهند شد و تصور بدی نسبت به فوتبال در میان چینی‌ها به وجود خواهد آمد. اینترنت‌باز‌های چینی هم با این موضوع کاملا موافق هستند. طی نظرسنجی اخیر بزرگ‌ترین سایت ورزشی چین با آدرس
Sports
163.com 51 درصد بازدیدکنندگان مخالف پیشنهاد میزبانی چین برای 2026 هستند چرا که می‌ترسند تیم کشورشان آبروریزی کند. تحلیلگران فوتبال به دولت این کشور توصیه می‌کنند که انرژی‌اش را به جای میزبانی جام روی بهبود وضعیت تاسف‌بار فوتبال دولتی داخلی متمرکز و از این طریق بازیکنان و مربیانی مستعدتر تربیت کند یا بساط سوءاستفاده‌های مالی را از لیگ سراسری چین جمع کند. آنها می‌گویند در چنین شرایطی میزبانی جام‌جهانی که بیشتر وابسته به پرستیژ دولت و معادلات تجاری است، یک نوع وقت تلف کردن است.«یانگ کیانگ» معاون رئیس‌گروه رسانه‌ای تیتان که روزنامه ورزشی پرتیراژ تیتان اسپورتز را منتشر می‌کند، می‌گوید: «ته ماجرا این است که فوتبال در چین هیچ‌چیز به حساب نمی‌آید.»او که در گذشته گزارشگر فوتبال اروپا در رسانه‌های چین بوده است از دیده‌هایش در فوتبال سایر نقاط جهان می‌گوید: «در ایالات‌متحده میلیون‌ها کودک زیر 16 سال مسابقات هفتگی فوتبال برگزار می‌کنند ولی در چین وضعیت خراب و خراب‌تر می‌شود. دولت همیشه سرگرم این بحث است که چرا ما نمی‌توانیم اتفاقی بزرگ را در چین رقم بزنیم؟ ما پرجمعیت‌ترین ملت جهان هستیم ولی با این جمعیت انبوه، کاری نمی‌کنیم.» اما تنها چیزی که در این باره صدق می‌کند حجمی از جمعیت است که به فوتبال می‌پردازند که در چین آمار آن بسیار بسیار اندک است.
دلایل این اقبال اندک چینی‌ها به فوتبال بسیار است، از فقدان فضا و زمین‌های چمن در شهرهای بشدت در حال کلانشهر شدن این کشور تا زد و بندها و شرط‌بندی‌های غیرقانونی در لیگ داخلی که چهره بزرگ‌ترین سیستم ورزش جهان را مخدوش کرده است. کار حتی به جایی رسید که 6 سال پیش در نشست رسمی به مناسبت افتتاح جام ملت‌های فوتبال آسیا در پکن، سپ‌بلاتر در برابر چشم تمام مردم دنیا پشت تریبون رفت و نسبت به فساد روز‌افزون فوتبال چین هشدار داد و بعد به حالت قهر این کشور را ترک کرد تا از آن روز چین سقوطی وحشتناک را در مستطیل سبز سپری کند. با همه اینها «وی» فکر می‌کند بتواند تا 2026 همه‌چیز را برای نخستین جام‌جهانی چینی آماده کند. اوایل امسال او از معیارهای نوینی در فوتبال چین پرده برداشت که هدفشان مستقیما اعتلای ورزش بود، از جمله اعزام سالانه 100 نوجوان فوتبالیست برای تمرین در اروپا.
برای «رووان سیمونز»، یک بریتانیایی که از سال 2001 باشگاهداری آماتور را در پکن آغاز کرده و حالا 100 تیم بزرگسال آماتور و 2هزار کودک در شبکه‌های آموزش فوتبالش دارد، این تاکتیک رئیس فدراسیون از یک نظر اشکال دارد.او هم مثل «یانگ» روزنامه‌نگار چینی باور دارد که چین برای رشد یافتن تا سطح یک ابر قدرت فوتبال نیاز دارد این ورزش را در سطوح پایه در سراسر مملکت توسعه دهد، از باشگاه‌هایی با سازماندهی اجتماعی گرفته تا برنامه‌های مدون در مدارس.سیمونز می‌گوید: «این کار آنها نوعی سرمایه‌گذاری عظیم در میان شماری اندک از کودکان است اما این پول باعث نمی‌شود هزاران کودک چینی در اقصی نقاط کشور تشویق به فوتبال بازی کردن شوند. فرماندهی این حرکت باید بسیاری از کودکان را تا هر زمان که می‌تواند به رقابت در فوتبال وا دارد تا استعدادها رو بیایند». سیمونز البته یکی از حامیان پیشنهاد میزبانی چین برای جام‌جهانی است اما نه در حال حاضر. او دوست دارد اول عشق چینی‌ها به بازی زیبا را با انگیزه‌هایی حقیقی شاهد باشد و بعد حرف از توسعه فوتبال در چین بزند: «هدف این است که میلیون‌ها نفر از مردم از فوتبال لذت ببرند نه اینکه یک باره بخواهند قهرمان جام‌جهانی شوند».
منبع: تایم