حسین قدیانی:
«قم‌نامه» ادامه دارد تا ماه در شهر روح‌الله می‌درخشد و می‌بینی که حیف باشد قلم را جایی جز شعاع نور ماه بچرخانی. جلال گفت: «اگر می‌خواهی بفروشی، همان به که بازویت را، قلم را هرگز». مدت‌هاست که وقف نور کرده‌ام قلمم را و چون زنده شد یاد جلال در ذهنم، از او بگذار وام بگیرم در تفسیر منشور روحانیت امام و در شرح وصیتنامه امام، آنجا که خمینی را می‌بینی دلگیر است از دست جماعت روحانی‌نما و می‌بینی که خشم مقدسی دارد برای آنان که لباس پیامبر را پوشیده‌اند اما خصلت پیامبر از تن کنده‌اند و می‌توان وام از جلال گرفت و «در خدمت روحانیان و در خیانت روحانی‌نماها» نوشت و حتی متاسف بود که سران فتنه هم عمدتا لباس تبلیغ دین خدا را به یغما برده‌اند و این لباس مقدس را پس نمی‌دهند. خمینی را می‌توان مظهر جلال خدا دانست و خامنه‌ای را مظهر جمال خدا و این هر 2 صفت از اوصاف باری‌تعالی است که به ارث رسیده به بندگان صالحش. آنجا که خامنه‌ای منشور روحانیت را، مانیفست حوزه را و رابطه حجره طلاب را با نهادهای برآمده از انقلاب و نیز نحوه و چگونگی پیوند حکومت و روحانیت و معنای استقلال حوزه از حاکمیت از سویی و در عین حال دلبستگی حوزه به حکومت را ترسیم می‌کند، این بار به جای جلال، باید یادی از استاد شهید مرتضی مطهری کرد و «خدمات متقابل فیضیه و جمهوری اسلامی» را نوشت یا با این عنوان؛ «خدمات متقابل روحانیت و حکومت» یا با این تیتر؛ «خدمات متقابل مرجعیت و ولایت». خلاصه کنم سخنان آقا را در جمع طلاب، همین 3 عنوانی می‌شود که گفتم. شرحش را علمایی باید بدهند که این‌کاره‌اند. به هر حال سخن گفتن آقا در جمع علما و طلاب یعنی سخن گفتن رهبری با کسانی که هم‌لباس‌شانند و این لباس، خود قصه‌ها دارد شنیدنی. لباسی که طلبه بر تن می‌کند، یعنی که او فرورفته در جلد مبلغ دین خدا و این تبلیغ باید بلیغ باشد که خوش بنشیند بر دل توده‌های تشنه معرفت. آقا که فرمودند؛ این لباس امتیازی به کسی نمی‌دهد، از همین روست و می‌بینی که بیشتر تکلیف روی دوش آدمی سوار می‌کند، تا اینکه او را محق به حقوقی گرداند. یکی این لباس را می‌پوشد تا قرآن ناطق را، نهج‌البلاغه را، علی را تبلیغ کند و یکی هم با همین لباس فتوا می‌دهد به قتل پسر پیامبر و مبلغ قرآنی می‌شود که روی نیزه خوارج است، نه در سینه پر سکینه مولای متقیان. شکر، خدای را که روحانیان ما، مراجع ما، علمای ما به برکت انقلاب اسلامی و به یمن ولایت‌فقیه، اغلب مبلغ قرآن ناطقند و نه بعضا مثل دیگر بلاد، از این لباس فقط به حفظ ظاهری بسنده کرده‌اند و چرخاندن الفاظی بر زبان و ادای درست کلمات از حلق و شیره مالیدن بر سر خلق. فاصله‌هاست میان روحانیت ما با روحانیت مجروح که منادی اسلام آمریکایی و مبشر دین ابوسفیانی و عقده‌های آخرالزمانی دجال و سفیانی است. نگاه کردم هنگام سخنرانی آقا از دریچه دوربین سیما به سیمای علمایی که تنگاتنگ هم نشسته بودند و نگاه کردم به چهره طلابی که لابد مسرور بودند که رهبرشان را هم‌لباس با خود می‌دیدند و دیدم که دشمن چه نقشه‌ها کشیده تا فاصله‌ها بیندازد میان حوزه و نظام و چه حکیمانه سخن راند مقتدای ما و گفت، هر آنچه را که باید و چه کامل؛ با آن وقت کم و حجم انبوه دغدغه‌ها، بهتر از هر خطیبی. بهره از وقت و شرح خطبه و دم به دم نکته و گله به گله گوش که داشت نور می‌شنید؛ همان بهتر که آن دسته از طلابی که مجال داشتند در آن خیل جمعیت به هم فشرده و یارای‌شان بود، داشتند نت برمی‌داشتند از سخنان آقا که قطعا از هر جزوه‌ای و از هر رسائلی و مکاسبی، بیشتر به کارشان می‌آید و دیدم چه حکیمانه تبیین کردند معنای استقلال حوزه را از حکومت و اگر این حکومت، طاغوت باشد، این استقلال، چگونه باید باشد و اگر حکومت، جمهوری اسلامی، چطور. و اما جدای از نوع حکومت، استقلال حوزه از حاکمیت، امری صواب و سنتی ممدوح و شایسته است. با این همه آیا استقلال حوزه از حاکمیت را می‌توان تعبیر به بی‌تفاوتی کرد؟ و آیا تفسیر به سکوت و انزوا؟ به بهانه مردمی بودن؟ و آلوده نشدن؟ و از این جور پزهای روشنفکرانه؟ آنهم با لباس پیامبرانه؟ و قرائت واتیکانی از فیضیه؟ و عرش‌نشینی؟ و خلسه در هپروت؟ و خلاصه کردن رسالت خود در بیان شکیات نماز؟ و خواب مادربزرگ؟ از آن سو؛ نقشه‌های شوم دیگر. تعابیر خطرناک‌تر از استقلال حوزه داشتن. عَلَم مبارزه برداشتن علیه حکومت حق؟ فتوا صادر کردن به نفع دشمن؟ مرجع تقلید دشمنانی شدن که کار میمون می‌دانند تقلید را؟ و غلط‌ترین تفسیر از استقلال حوزه؛ مستقل بودن از حکومت حق به بهانه وابستگی به اجانب و رساله نوشتن به خوش‌آیند آمریکا. طوری که در جوار حوزه نشسته باشی اما فریادت از حلقوم بی‌بی‌سی بیرون بیاید و آیا این است معنای استقلال روحانی از حکومت؟ و حوزه از حاکمیت؟ و طلبه از فیش‌حقوق دولت؟ و از نایب مهدی(عج) با قرائتی نادرست از مستقل بودن حوزه، خود را جدا کردن و در عین حال با دشمن فالوده خوردن؛ استقلال از نور به معنای چسبیدن به تاریکی. حالا این وسط چیست رسالت؟ و چه مرز باریکی است. گویی اندازه یک مو، بلکه نازکتر. وجبی پا کج بگذاری یا به افراط افتاده‌ای یا به تفریط. یا به سکوت و انزوا یا به غلط فهمیدن مبارزه یا آلوده شدن به دنیا و نه فقط به حکومت که به دولت به ثروت و خصوصی‌سازی حتی در عافیت‌طلبی؟ و در کنارش رانت‌خواری؟ دولت‌خواری؟ حکميت‌خواری؟ و حالا این وسط چیست رسالت؟ مستقل بودن از منافع حکومت و استقلال از بهره‌های حاکمیت و در عین حال سهیم بودن برای حل مشکلات حکومتی و حتی دغدغه‌های دولتی و حتی تبیین طرح هدفمند کردن یارانه‌ها بالای منبر در کنار گفتن واجبات و مستحبات. یعنی در کنار مردم بودن و از غم و درد دولت برخاسته از رای ایشان و حکومت برآمده از خون شهدای ایشان، احساس استقلال نکردن. پزهای متفرعنانه ندادن و با این همه رعایت اصل استقلال و جمع این 2 با هم و چه سنگین است رسالتی که روی دوش روحانی است و می‌بینی که روحانیت آگاه ما عمدتا در شعاع روشنگری‌های ماه، تنفس می‌کنند و عطر بلاغت می‌دهد، منهاج بیان‌شان و می‌بینی که انقلابی که بزرگ‌ترین و بهترین رسانه‌اش منبر بود، هنوز هم رها نکرده این رسانه موثر سنتی را، این رساناترین رسانه خود را. این رساترین رساله خود را و می‌بینی هنوز هم بهترین حنجره‌ای که می‌تواند فریاد ملت را پژواک دهد، منبر روحانیت است و طلبه‌هایی که خار در اشک و استخوان در فریاد، مظلومانه ترسیم می‌کنند اهداف انقلاب اسلامی را.