برخی می‌گویند اینکه پله 3 جام‌جهانی ربوده و مارادونا تنها یکی، موجب می‌شود پله بهترین باشد. مارادونا اما تیم کاملا متوسط آرژانتین را یک‌تنه به قهرمانی دنیا در سال 1986 رساند، بهترین گل تمام تاریخ را مقابل انگلیس در مرحله یک‌چهارم نهایی آن جام زد و گلی در حد و اندازه‌های آن گل مقابل بلژیک در نیمه‌نهایی به ثمر رساند. برزیل چه با پله و چه بدون پله قهرمان جام 1970 می‌شد. 16 سال بعد، آرژانتین نمی‌توانست در دور دوم جام بدون مارادونا بر اروگوئه فاتح کوپا آمه‌ریکا با انزو فرانچسکولی پیروز شود. این لزوما موجب نمی‌شود مارادونا بازیکن بهتری شود. هرچند این را باید از خود پرسید که اگر پله در آرژانتین 1986 بازی می‌کرد، آیا آنها می‌توانستند قهرمان شوند؟
اینجا قلبی وجود دارد؛ قلبی که به عشق ناپولی می‌تپد، قلبی که در 30 اکتبر سال 2010 می‌خواهد 50 سالگی زندگی اسطوره‌ای را با شور و هیجان وصف‌ناپذیری جشن بگیرد، قلبی که سال‌ها در خود خاطرات یک توپ و استادیومی به نام سن‌پائولو را در خود محفوظ نگه داشته و حالا می‌خواهد یک بار دیگر هیجان این مرد 50 ساله را نشان دهد و آن قلب، قلب دیه‌گو آرماندو مارادوناست؛ قلبی که می‌خواهد در آن روز بزرگ و مهم خاطرات و صحنه‌های زیبا و عجیب دیگری را به او و دوستدارانش هدیه دهد.
از بوئنوس‌آیرس به مرکز ناپولی خبر می‌رسد که اسطوره آرژانتینی‌ها که در شهر جنوبی ایتالیا، بندر ناپولی عاشقان بسیار زیادی دارد ابراز تمایل کرده تا 50 سالگی خود را در استادیوم سن‌پائولوی این شهر و در کنار هم‌تیمی‌های سابقش که در آن سال‌ها همانند او برای ناپولی بازی می‌کردند در یک دیدار دوستانه جشن بگیرد؛ جشنی بزرگ و خاطره‌انگیز که نه‌تنها برای او بی‌نظیر خواهد بود بلکه برای همه دوستدارانش در این شهر که همواره نام دیه‌گو را بر زبان می‌آوردند زیبا و باورنکردنی است. مارادونا که همراه ناپولی 2 اسکودتو و یک جام یوفا را فتح کرده پس از کنار گذاشتن پست مربیگری تیم ملی فوتبال کشورش در نظر گرفت پس از 19 سال خود پا به توپ شود و این بار شهر و استادیوم دوست‌داشتنی‌اش در جنوب ایتالیا را برگزید تا روزهای باشکوه گذشته را در کنار هوادارانی که شاید همچنان در قید حیات باشند و برخی هم‌تیمی‌هایی که هنوز رویای سالیان گذشته را بر ذهن می‌پرورانند زنده کند. به این ترتیب دیه‌گو با ارسال پیامی به مسؤولان تیم ناپولی علاقه خود را به بازگشت و حضور در میدان در این استادیوم پس از 19 سال اعلام کرد که مطمئنا با پاسخ مثبت مسؤولان این تیم همراه شد. (ناپولی در تاریخ 31 اکتبر به مصاف برشا در رقابت‌های سری A می‌رود و در روز 31 اکتبر استادیوم برای دیدار جشن تولد 50 سالگی مارادونا آماده است.) آخرین باری که مارادونا در این ورزشگاه به میدان رفت به تاریخ 17 مارس سال 1991 بازمی‌گردد که در آن روز، ناپولی به مصاف باری رفت و این آرژانتینی با نمایشی درخشان و زیبا همه را مبهوت خود کرد. البته مارادونا در 9 ژوئن سال 2005 به منظور دیدن دیدار خداحافظی چیرو فرارا به ناپل سفر کرد اما کسی او را در میدان ندید بلکه سکوی‌های ویژه ورزشگاه میزبان این اسطوره فراموش‌نشدنی دنیای فوتبال بود. در 6 ژوئن سال 2006 تقریبا یک سال پس از بازی خداحافظی چیرو فرارا، مارادونا یک بار دیگر به این شهر سفر کرد و همراه دوستانش میزبان یک دیدار خیریه شد. دیه‌گو که نزد بسیاری از فوتبال‌دوستان محبوب و بزرگ است در میان شهروندان بندر ناپل از محبوبیت ویژه‌ای برخوردار است. سال‌هاست که او را سمبل و بت فوتبال شهرشان می‌دانند، هنوز قدم به هر رستورانی که می‌گذارید عکسی از مارادونا می‌بینید و هنوز پوسترفروشی‌های این شهر پوسترها و عکس‌های این فوتبالیست خوش‌تکنیک را برای فروش به شما نشان می‌دهند و هستند کسانی که با چهره‌ای که چروک برداشته با چشمانی کمسو اما پرامید به شما می‌گویند که دیه‌گو دوست آنان بوده، دیه‌گو با آنان حرف زده، دیه‌گو در کنار آنان نشسته و قهوه‌ای نوشیده و در نهایت با آنان عکسی به یادگار گرفته و آن عکس همچنان در گوشه اتاقشان با دقت بسیار نگهداری می‌شود. بنابراین دیه‌گو محبوب اهالی ناپولی است، او اسطوره‌ای نزد آنان است که هرگز نمی‌میرد و حالا مارادونا با انتخاب این شهر و استادیوم سن‌پائولو به عنوان میزبان جشن 50 سالگی‌اش ثابت کرد که او نیز این مردمان و این شهر بندری را فراموش نکرده و همچنان قلبش به عشق ناپولی می‌تپد.
5 فاكتور اصلي مارادونا
مارادونا، یک جام‌جهانی را فتح کرده، قهرمان چند دوره لیگ در آرژانتین و ایتالیا شده، در اسپانیا و ایتالیا فاتح جام حذفی شده و انبوهی از افتخارات انفرادی مانند عناوین بهترین بازیکن جام‌جهانی 1986، بهترین گل قرن از دید فیفا و بازیکن قرن فیفا (به انتخاب مردم) را از آن خود کرده است.
دریبل‌زنی:
او بهترین دریبل‌زن تمام تاریخ است.
تنها کافی است گل او در جام 86
مقابل انگلیس را ببینید.
پای چپ:
دیه‌گو هر کاری می‌توانست با آن انجام دهد: شوت، پاس یا تردستی با پرتقال!
نفوذ و اثرگذاری:
هیچ بازیکنی نمی‌توانست مانند دیه‌گو الهام‌بخش هم‌تیمی‌ها باشد. از بازیکنان ناپولی یا آرژانتین 86 بپرسید.
ضربات ایستگاهی:
او از فواصل نزدیک، متوسط و دور ضربات کات‌دار، شوت‌های محکم و چیپ می‌زد.
بازی‌های بزرگ:
پله هرگز در اروپا بازی نکرد و به نحوی همیشه در منطقه آرام خود قرار داشت. از سوی دیگر، در اوایل دهه 1960 سانتوس بهترین باشگاه دنیا بود و پله همیشه مقابل تیم‌های انگلیسی عالی بود، نه تنها در دیدارهای دوستانه و نمایشی که در بازی‌های رفت و برگشت جام بین‌قاره‌ای در سال‌های 1962 و 1963 هم عالی بود.