فرانسه، روزهای پرالتهابی را سپری می‌کند. توفان اعتصاب، سراسر کشور گُل‌ها را درنوردیده و مردم خواهان پایان بحران اقتصادی و اجتماعی و لغو قانون جدید بازنشستگی که از سوی نیکلا سارکوزی مطرح شده است، هستند. کارشناسان و ناظران معتقدند، دلیل اصلی بحران‌های پیاپی در دولت سارکوزی، عدم سنخیت شخصیت ویژه وی با پست حساس و مهمی چون ریاست‌جمهوری است. ازدواج سارکوزی با مانکنی ایتالیایی که به خود می‌بالد که همزمان می‌تواند با چندین مرد مرتبط بوده و آن را جزو توانایی‌های خود برمی‌شمارد[!] و اینک بانوی نخست کشور فرانسه با آن همه پز کلاس و شخصیت است؛ برخورد خشن با مهاجران خارجی که موجب لطمه جدی به اعتبار این کشور شده؛ زیر سوال بردن استقلال نظامی فرانسه با پیوستن به پیمان آتلانتیک شمالی(ناتو)؛ قتل‌های مکرر و پی‌درپی مهاجران مسلمان و اتباع فرانسوی دارای تبار اروپای شرقی توسط پلیس فرانسه؛ دستور شبه‌صهیونیستی سارکوزی مبنی بر تخریب آلونک‌های کولی‌های اهل رومانی بر سر آنها و اخراج 300 کولی از فرانسه؛ اخراج 10 هزار مهاجر رومانیایی و بلغار از خاک فرانسه؛ بستن مرز این کشور با کشورهای چک، بلغارستان و رومانی که موجب علنی شدن فوران نژادپرستی سران پاریس شده است؛ کتک زدن «زنان سیاهپوست نوزاد به بغل» در برابر دوربین‌های تلویزیونی از سوی پلیس فرانسه؛ و این اواخر، تصویب قوانین ضدمردمی بویژه به ضرر اقشار فرودست جامعه؛ همه و همه زمینه‌های طغیان خشم مردم یکی از مهم‌ترین کشورهای قاره سبز را رقم زده است، به‌طوری که اینک روزی نیست که کمتر از 3 میلیون اعتصاب‌کننده که رقمی باور‌نکردنی است در خیابان‌های پاریس گرد هم نیایند.
آخرین موردی هم که مردم را از کارهای سارکوزی ذلّه کرد، دستور وی به پلیس برای اعمال خشونت نسبت به اعتصاب‌کنندگانی بود که شهروند و «تبعه فرانسوی‌الاصل فرانسه» هستند، نه مهاجر. این موضوعات موجب شده است، محبوبیت رئیس‌جمهوری فرانسه به پایین‌ترین سطح خود در «جمهوری پنجم» این کشور برسد و حضور اقشار مختلف فرانسه در خیابان‌ها در اعتراض به سیاست‌های سارکوزی، اعم از نخبگان، دانشگاهیان، دانش‌آموزان، افراد مسن و جوانان، کارگران بخش‌های مختلف صنعتی، حمل‌ونقل، نفت و پالایشگاه‌ها، پزشکان و ... زنگ خطر را برای رئیس‌جمهور خودمحور و مبتلا به کیش شخصیت به صدا درآورده است، زیرا تنها یک سال و نیم به انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه در ماه مه 2012 میلادی (اردیبهشت 1391 هجری خورشیدی) باقی است و با توجه به تنفر بی‌نظیر مردمی از وی، احتمال تکرار واقعه دهه 1980 این کشور یعنی حضور یک دوره‌ای نماینده جناح راست فرانسه در مسند ریاست‌جمهوری و خروج زودهنگام وی از کاخ الیزه، بسیار بالاست. سارکوزی در سطح اتحادیه اروپایی نیز چهره‌ای نچسب است؛ وی که درباره خود دچار این توهم است که «ناپلئون بناپارت» قرن 21 است، با اعضای بلندپایه اتحادیه چون آلمان، ایتالیا، انگلستان و اسپانیا به نوعی برخورد می‌کند که گویی رئیس‌جمهوری اروپاست! از این رو، این کشورها را رفتار وی، خوش نمی‌آید. از سوی دیگر، سارکوزی با کشورهای کوچک‌تر این اتحادیه با قلدرمآبی و دیکتاتوری برخورد می‌کند و فراموش کرده فرانسه هم تنها یکی از کشورهای 27گانه اتحادیه اروپایی است. شیوه برخورد سارکوزی با موضوعات مختلف نیز یکی از مواردی است که موجب نفرت عمومی از وی شده است. او دچار «توهم توطئه» است و با فرافکنی، همواره ریشه مشکلات را در جایی غیر از الیزه جست‌وجو می‌کند. سارکوزی، علاوه بر این، در برابر همه مسائلی که برایش به وجود می‌آید، از همان ابتدا به جای چاره‌جویی برای رفع مشکلات، با شدت عمل با کسانی که در برابرش قرار دارند رفتار کرده و آنان را سرکوب می‌کند. اینک رفتارهای سارکوزی، به قدری برای
UNP (حزب حاکم) گران تمام شده که اخباری از داخل این حزب درز کرده است مبنی بر اینکه راستگرایان نیز با توجه به روش و منشی که وی در پیش گرفته، نسبت به شکست سارکوزی در انتخابات پیش روی ریاست جمهوری فرانسه به قطعیت رسیده‌اند و از این رو ممکن است وی را از کاندیداتوری انتخابات 2012 از سوی «حزب اتحاد مردمی»(جناح حاکم) محروم کنند. ظاهرا «رؤیاهای بناپارتی» بچه ولگرد جمهوری پنجم فرانسه، با عملکرد عجیب و سخیفش در حال رنگ باختن است و وی روزهای زیادی را میهمان «الیزه» نیست. اگرچه ممکن است سارکوزی در سال 2012 از ریاست جمهوری کنار رود اما لطماتی که وی به پاریس وارد و اعتبار آن را خدشه‌دار کرد، سال‌های سال در ذهن رای‌دهندگان فرانسوی خواهد ماند.