ریور؛ رودخانه منتهی به آبشار

سم کلی:

در هیات مدیره «ریورپلات» همه چیز تقریبا آرام است. دانیل پاسارلا اواخر سال 2009 رئیس باشگاه شد و اخیرا مجمع مدیران هم از یک برنامه اقتصادی جاه‌طلبانه و جدید رونمایی کرده‌اند. هوادارانی که به خاطر فساد و بی‌حساب و کتابی دوران زمامداری رئیس پیشین، خوسه ماریا آگیلار، به خشم آمده و برانگیخته شده بودند حالا تقریبا نقش خنثای هیات مدیره در آن ماجراها را به فراموشی سپرده‌اند. موضوع غمگینانه برای آنها این است که مدیران چراغ سبز اعلام خاتمه دوران بحرانی را از جایگاه ویژه خود مشرف بر زمین بازی از همین هواداران دریافت کرده‌اند در حالی که پس از یک آغاز تابناک در فصل جاری که آنها را برای 4 هفته در صدر جدول آپرتورا (نیم فصل آغازین) قرار داد، حالا ریور در اواسط جدول جا خوش کرده است. جدی‌تر آنکه در سیستم غریب لیگ آرژانتین آنها حتی از اینکه در نبرد برای در امان ماندن از سقوط به کارشان شتاب بیشتری بدهند عاجز هستند. در آرژانتین هیچ تیمی صرفا بنا به جدول فصل جاری سقوط نمی‌کند. بدین ترتیب که هر فصل به 2 نیم‌فصل مجزای آپرتورا (آغازین) و کلاسورا (پایانی) تقسیم می‌شود که قهرمان‌هایی مجزا دارند ولی تکلیف تیم‌های صعودکننده به رقابت‌های قاره‌ای و تیم‌های سقوط‌کننده به لیگ پایین‌تر با محاسبات پیچیده‌ای روشن می‌شود که طی آن میانگین امتیازهایی که هر تیم در 2 فصل پیش از آن کسب کرده به اضافه میانگین امتیازات فصل جاری را محاسبه می‌کنند و صعود و سقوط‌کننده‌ها در این جدول مشخص می‌شوند. باشگاه‌های بزرگ (یا در حقیقت هر باشگاهی که در این فصل عملکردی عالی داشته است) به خاطر یک فصل بد تنبیه نمی‌شود. اما ریورپلات که در جدول مجموع آپرتورا و کلاسورای فصل گذشته در مکان پانزدهم قرار گرفته بود نسبت به فصل‌هایی که بر سر عنوان مبارزه می‌کردند تنها می‌تواند در جمع سهمیه‌های صعود به «کوپا سود آمه‌ریکانا» معادل جام‌یوفا یا لیگ اروپا در منطقه آمریکای‌جنوبی حضور داشته باشد و این به‌خاطر عملکردشان در 2 فصل گذشته 9-2008 و 10-2009 است. این سیستم باعث افت میانگین امتیازات ریورپلات شد و آنها با آغاز فصل فعلی که دیگر در آن امتیازات فصل 8-2007 به حساب نمی‌آمد کار سختی پیش رو داشتند. در آن فصل ریور، کلاسورای 2008 را برده بود و آن قهرمانی فصل گذشته مانع سقوط‌شان شد ولی حالا هیچ چیز جز یک قهرمانی دیگر در یکی از نیم فصل‌های آپرتورا یا کلاسورای 11-2010 نمی‌تواند ریور را در حاشیه امنیت قرار دهد. پس از آغاز چشمگیر در فصل حاضر که به «آنخل کاپا» سرمربی روی کار آمده از ماه آوریل (بهار گذشته) و نتایج خوبش در آغاز کار مربوط می‌شد، آنها به طور مرتب دچار افول شدند. «روخلیو فونس‌موری» سانترفوروارد جوانی که بخشی از کودکی‌اش را در ایالات‌متحده سپری کرده و حتی از طریق یک شوی تلویزیونی آمریکایی وارد سلسله مراتب تیم‌های پایه اف‌سی دالاس شده بود در بازگشت به سرزمین مادری‌اش با گل‌های فراوانی که در ابتدای کار به ثمر رساند توجه امثال منچستر یونایتد، رئال مادرید و اینتر ناتزیوناله را برانگیخته بود ولی در هفته‌های اخیر او به همان وضعیت افتضاح قبلی‌اش بازگشت و در 7 هفته اخیر فقط یک بار گلزنی کرده است.

«فونس موری» چهارشنبه معترف بود که بازیکن بااعتماد به نفسی است و کاپا بعد از هر تمرین او را به کناری می‌کشد تا با او تمرین تمام‌کنندگی انجام دهد و واقعا هم در کنار تمامقابلیت‌های فنی دیگر، این جوان در تمام‌کنندگی ضعف دارد. بازیکن دیگری که ریور باید بیش از اینها به او توجه کند «دیه‌گو بونانوته» است. 2 سال پیش وقتی او تازه به تیم اصلی ریور راه یافته بود درباره او نوشتم و حالا به نظر می‌رسد آینده‌اش به اروپا گره خورد باشد. البته کریسمس سال قبل او اختیار ماشین پدرش را از دست داد و 3 تن از بهترین دوستانش را کشت که در کنار او داخل ماشین نشسته بودند و خودش که تنها فردی بود که کمربندش را بسته بود با اینکه نجات یافت یک ماه تمام تحت مراقبت‌های ویژه قرار داشت. آزمایش خونی که همان موقع از او گرفته شد مصرف الکل را به عنوان عامل احتمالی تصادف منتفی می‌کرد ولی در ماه سپتامبر، یک قاضی در زادگاهش ایالت سانتافه، جایی که تصادف رخ داده بود، اعلام کرد «بونانوته» باید برای دادگاه‌های سه‌گانه قتل نفس دوستانش آماده شود. اما به جای آنکه او تحت فشار قرار گیرد فعلا مشغول بازی کردن است. جدا از اینکه به خاطر این تصادف اتلتیکو مادرید نتوانست انتقال بونانوته را کامل کند و در عوض با ادواردو سالویو از لانوس امضا کرد، این جوان قاعدتا نباید برای ریورپلات هم بازی کند و حالا هر وقت در یک مسابقه از نیمکت برمی‌خیزد تا به عنوان یار ذخیره به میدان بیاید، چهره‌اش کاملا از درگیری ذهنی او حکایت دارد. آخرین بار در تساوی بدون گل هفته گذشته مقابل یکی از رقبای تنازع بقای ریور در انتهای جدول یعنی «خیمناسیا لاپلاتا» بود که بونانوته جنایت دیگری در حق دفاع حریف مرتکب شد. یک بخش خلاقه ضعیف و مهاجم نوکی که فقر گلزنی دارد، عناصر خوبی برای تیم شما نیستند بویژه وقتی فقط و فقط به مبارزه برای عنوان نیاز داشته باشید تا بتوانید در نبرد بقا سرتان را بالای آب نگاه دارید. ریور با کسب تنها 3 امتیاز از 4 مسابقه اخیر حالا در جدول سرنوشت‌ساز میانگین امتیازات که پیش‌تر وصفش رفت و آرژانتینی‌ها نام «پرومدیو» را به آن داده‌اند در بین 20 تیم در مکان هفدهم قرار گرفته است که اگر در همین موقعیت هم فصل را به پایان ببرند و از این پایین‌تر نروند باز هم باید در بازی پلی‌آف بقا مقابل یکی از تیم‌های دسته پایین‌تر شرکت کنند. در آغاز فصل به نظر می‌رسید که تحت هدایت «کاپا» آنها آنقدر توان داشته باشند که خودشان را از منطقه خطر دور نگاه دارند ولی حالا که یک‌چهارم فصل سپری شده است، آنها 3 یا 4 امتیاز پایین‌تر از حداقل امتیازاتی دارند که برای دور ماندن از خطر سقوط به آنها نیاز دارند. طعنه‌آمیز است که ریور در شرایطی به این وضع بغرنج گرفتار شده که نه‌تنها در ثبات ساختاری به سر می‌برد بلکه سیستم کهن پایه سازی‌اش سرانجام از خواب برخاسته است. در یک دهه گذشته ریور به‌راحتی اجازه می‌داد استعدادهای جوان متولد شده در آکادمی جوانانش توسط رقیب بزرگش «بوکاجونیورز» مصادره شوند ولی حالا چندتایی از آنها را خود به بازی گرفته است. علاوه بر امثال اریک لاملا (که بارسلونا وقتی فقط 12 ساله بود به او علاقه نشان می‌داد) و مانوئل لانسینی که به تیم اصلی نزدیک شده‌ است، 2 تن از مهم‌ترین بازیکنان ریور هر دو از پسران قدیمی خود باشگاه هستند یعنی آریل اورتگا و ماتیاس آلمیدا که فصل گذشته از بازنشستگی بازگشتند تا خط میانی تیم را تقویت کنند و حالا که آلمیدا مصدوم است تیم به خوبی قبل بازی نمی‌کند. اعتبار کاپا در آرژانتین که به خاطر ارائه فوتبالی جذاب است در حال ضربه خوردن است و اگرچه او تاکید دارد که به خودش اجازه نخواهد داد فقط نتیجه‌گرا باشد ولی باید این حقیقت را هم بپذیرد که امتیازات جدول فعلا مهم‌تر از فوتبال زیباست. مدیران پیشین ریور به اندازه کافی با آزمون و خطای تصمیمات احمقانه، هواداران ریور را آزرده‌اند و اگر کاپا نتواند بازیکنانش را با تمام سیلندرهای ممکن به حرکت روبه‌جلو وادارد، مطمئنا بزودی خواهد فهمید که این هواداران چه کارها که نمی‌توانند بکنند.