طناز احدی‌مقدم:
زمانی ایتالیا ابرقدرت فوتبال دنیا بود، ثروتمند‌ترین لیگ دنیا که گرانقیمت‌ترین و بهترین بازیکن دنیا را مجذوب خود می‌کرد و بالاترین و بهترین سطح فوتبال اروپا را تشکیل می‌داد. بهترین و موفق‌ترین بازیکنان در کنار ستاره‌های دوست داشتنی برای رسیدن به خواسته و آرزوهای زیبای‌شان از دیگر لیگ‌های اروپایی رهسپار سرزمین چکمه‌ای می‌شدند تا دستیابی به رویاهای‌شان هموارتر و نزدیک‌تر باشد، به این ترتیب سریA تبدیل به پرمهره‌ترین و تکنیکی‌ترین لیگ فوتبال قاره سبز شده بود و نگاه‌ها معطوف این کشور اما به مرور دیگر کشورها نیز به این فکر فرو رفتند که خودی نشان دهند و جایگاهی در لیگ‌های اروپایی کسب کنند و در ادامه مشکلاتی که برای تیم‌های مطرح ایتالیا پس از قهرمانی در جام‌جهانی 2006 روی داد راه را برای فروپاشی سری A و سلطه لیگ جزیره و لالیگا هموار کرد و فوتبال سرزمین چکمه‌ای ایتالیا با چند درجه سقوط مواجه شد و محبوبیت و جذابیت خود را از دست داد و به اینجا رسید که حالا کمتر ستاره‌ای را در فوتبال ایتالیا می‌بینیم و سران باشگاه‌های ایتالیایی برای جذب حتی یک ستاره بر خلاف سابق با مشکلات زیادی روبه‌رو می‌شوند و در سوی دیگر تیم‌های حاضر در لیگ انگلیس و اسپانیا برای خرید بازیکنان بزرگ بی‌توجه به حضور لیگی به نام
سریA با یکدیگر رقابت می‌کنند. اما این مساله تنها مشکل این روزهای فوتبال سرزمین چکمه‌ای نیست، این کشور از جهات دیگری نیز با مشکلات زیادی مواجه شده، کشوری که همیشه بزرگ‌ترین مربیان دنیای فوتبال را داشته حالا با کمبود مربیان کارآمد و بزرگ روبه‌رو است. مربیان بزرگ و قابل احترامی که هر یک سبک و روشی خاص را به دنیای توپ گرد هدیه دادند و هر یک برای موفقیت خود و شاگردانشان تلاشی چشمگیر داشتند و در نهایت نام‌شان برای فوتبال کشورشان و دنیا ابدی شد. مربیانی نظیر مارچلو لیپی، فابیو کاپلو و جووانی تراپاتونی. در کنار این گروه خوشنام و موفق که بارها در عرصه رقابت‌های مختلف اروپایی و جهانی به پیروزی‌های ارزشمندی دست یافتند مربیان دیگری مانند کارلو آنچلوتی، روبرتو مانچینی و لوچانو اسپالتی دیده می‌شوند که نه همانند گروه نخست اما موفقیت‌های کسب شده این گروه نیز قابل تامل و تمجید است و همه این مربیان با تلاش و هوش ذاتی خود موجب شدند ایتالیا در سطح بین‌الملل و جهانی مقام شایسته‌ای کسب كرده و در کنار قدرتمند بودن لیگ خود از مربیان باتدبیر و کارآمدی بهره ببرد که فوتبال جهان را تحت سلطه و شعاع خود قرار دهند و رقبا را تا جایی که امکان داشت به عقب برانند اما حالا شما فکر می‌کنید تنها وجه مشترک میان این مربیان بزرگ و موفق ایتالیایی چیست؟ اینکه دیگر هیچ‌کدام از این مربیان نامی و مشهور در ایتالیا نیستند و روی هیچ تیم ایتالیایی مربی نامی و بزرگی که بارها طعم لحظات شیرین و تلخ دنیای فوتبال را در عرصه‌های بزرگ چشیده باشد دیده نمی‌شود و این نکته به مرگ و سیاهی فوتبال ایتالیا کمک شایانی می‌کند تا ایتالیا بیش از پیش به انزوا و تنهایی مرگباری که در سال‌های اخیر و پس از کسب قهرمانی جام‌جهانی 2006 آلمان آغاز شده فرو رود و این به معنای فروپاشی فوتبال کشوری است که روزی بزرگ‌ترین و معتبرین لیگ فوتبال اروپا را تشکیل می‌داد و حالا با مشکل کمبود مربی مواجه شده و در صورتی که امروز با این معضل نیز برخورد دقیق و درستی نکند خیلی زود با برخورد ضربه این مشکل اساسی بر پیکره وجودی‌اش از هم خواهد پاشید و دیگر توان برخاستن را به این زودی‌ها نخواهد داشت.
به لیست مربیان تیم‌های ایتالیایی که می‌نگریم نامی از مربیان بزرگی که ملیت ایتالیایی داشته باشند نمی‌بینیم. اثری از سن مارچلو، دن فابیو، تراپ خرافاتی، کارلتویی که او را به دلیل زیرکی‌اش خرگوش می‌نامند، مانچوی جوان که در اینتر پیر شد و با مربیگری من سیتی بار دیگر چهره جوان به خود گرفت و حتی اسپالتی تاس با آن ژست دست به چانه بودنش نیست. تنها یک مربی موفق و باتدبیر وجود دارد که ایتالیایی‌ها امیدوارند او آنها را به سال‌های بزرگ و فراموش نشدنی‌شان بازگرداند که آن هم چزاره پراندلی است که روی نیمکت آتزوری نشسته تا شاید افتضاح لاجوردی پوشان را پس از حذف زودهنگام از رقابت‌های جهانی 2010 آفریقای‌جنوبی با کسب نتایج درخشان و حضور موثر و دیدنی در رقابت‌های یورو 2012 پاک کند. بنابر این، ایتالیا از مربی بزرگ و موفق خالی شده و این یعنی قحطی مربی در سرزمین چکمه‌ای.
سریA در حالی فصل جدید را طی هفته‌های گذشته آغاز کرد که روی نیمکت هدایت 20 تیم حاضر در رقابت‌های این فصل هیچ مربی‌ای که پیش از این با تیمی قهرمانی سریA را به دست آورده وجود ندارد! ماسیمیلیانو آلگری در حالی مربی قرمز و سیاه‌های شهر میلان شد که بزرگ‌ترین افتخارش رساندن کالیاری به بازی‌های اروپایی است. دل نری که با سر و صدای زیادی هدایت بیانکونری را پس از یک سال سیاه بر عهده گرفت بزرگ‌ترین موفقیتش کسب مقام چهارمی با سمپدوریا است. به پایتخت نیز اگر سر بزنیم اوضاع بهتری را نمی‌یابیم، در دوران مربیگری رنگارنگ رانیه‌ری با تیم‌های مختلف هم هر چه جست‌وجو کنیم جام‌های زیادی پیدا نمی‌کنیم، تنها 2 جام حذفی مربوط به سال‌های دور وقتی که در فیو و والنسیا بود. تنها مربی‌ای که در ایتالیا هدایت تیمی را بر عهده گرفته و پیش از این جامی را برده رافائل بنیتس است که تمام موفقیت‌های او نیز در لیگ کشورهای اسپانیا و انگلیس به دست آمده و حالا در این شرایط اسفناک فوتبال ایتالیا در لیگ این کشور مربی بزرگی محسوب می‌شود و در برابر مربیانی که پیش از این موفقیت بزرگ و موثری کسب نکرده‌اند یکه تازی می‌کند. به نوعی در حال حاضر هیچ باشگاهی نمی‌تواند مدعی شود که روی نیمکت هدایت تیم خود مربی‌ای دارد که می‌داند «چطور باید قهرمان سریA شد و راه قهرمانی را از پیش بلد است». با این اوصاف شاید اینتر مدعی اصلی قهرمانی باشد و شاید باز باید منتظر پایان فصل و بالا بردن اسکودتو توسط نرآتزوری باشیم زیرا این تیم تنها تیم در میان تیم‌های ایتالیایی است که مربی‌اش کسی است که حداقل می‌داند چطور می‌شود قهرمان شد! بنیتس کارنامه موفقی را به نام خود ثبت کرده، در 5 سال قهرمانی در لیگ قهرمانان، یک جام یوفا، 2 لیگ اسپانیا و یک جام حذفی انگلیس و این کارنامه می‌تواند او را در حال حاضر موفق‌ترین مربی حاضر در سریA معرفی کند، لیگی که پیش از این ابرقدرت فوتبال اروپا بود و حالا نه تنها در جذب ستاره‌های فوتبال با مشکل مواجه است بلکه مربیان حاضر در آن نیز کارنامه و نتایج درخشان و بین‌المللی ندارند و به جایی رسیده که بنیتس نیز چون دیگر آن بزرگی و درخشش گذشته در لیگ جزیره را ندارد راهی سرزمین چکمه‌ای می‌شود و جانشین مربی پرحاشیه اما موفقی نظیر ژوزه مورینیو می‌شود تا لقب موفق‌ترین مربی را در نبود مربیان بزرگ ایتالیایی در لیگ این کشور از آن خود کند. داستان غم‌انگیزی است یا شاید افسانه نگران کننده و غمانگیزتر برای ایتالیایی‌ها و دوستداران فوتبال این کشور. به هر حال دوره‌ای که ایتالیا در حال حاضر در حال سپری کردن آن است دوره خوشایند و زیبایی نیست، لیگی که به مرور نتایجش در هر زمینه ضعیف‌تر می‌شود و با عدم تمایل بازیکنان بزرگ و ستاره‌های دوست داشتنی برای حضور در آن سلطه‌اش کمرنگ‌تر شد و در ادامه مربیان مشهور و صاحب سبکی مانند لیپی، تراپاتونی، کاپلو، آنچلوتی، اسپالتی، مانچینی و حتی مورینیو نیز حاضر به ادامه کار در ایتالیا نشدند و سرزمین چکمه‌ای را ترک کردند و چهره سریA را به سیاهی کشاندند و در صورتی که کوچ مربیان نیز همانند جدایی ستاره‌هایی نظیر کاکا و حتی بالوتلی جوان از لیگ ایتالیا مورد بررسی دقیق قرار نگیرد دیگر با قدرت و استحکام لازم نامی از لیگی به نام سریA نخواهیم شنید و این بار شاید شاهد نوشتن افسانه‌ای غمانگیزتر برای فوتبال این کشور باشیم که صدها برابر ناخوشایندتر از این جمله باشد که خیلی ساده است؛ ایتالیا آن پرستیژ سابق را در هیچ زمینه‌ای ندارد و روزگارش به جایی رسیده که باید بگویيم در ایتالیا قحطی مربی است!