دوربین از نمایی نزدیک دیه‌گو را نشان می‌دهد، او در ICU خوابیده و قلبش دیگر جواب نمی‌دهد. ملت آرژانتین بیرون بیمارستان جمع شده‌اند. همه انتظار دارند که او جوانمرگ شود. قهرمانان آرژانتین اینگونه می‌روند؛ طبق سنت کاتولیک‌ها قهرمانان می‌میرند تا گناهان کشور پاک شود. مارادونا هم مثل اویتا یک جورهایی قدیس آرژانتینی‌هاست اما دیه‌گو زنده می‌ماند و خیلی‌ها اعتقاد دارند او سمبل کاتولیک‌های آرژانتین است، یک قدیس مانند چگوآرا، اوا پرون و کارلوس گاردل. تنها چیزی که سبب می‌شود پس از نیم‌قرن هنوز او را ستایش کنیم این است که دیه‌گو با القابی مانند «دن» یا «سانتا مارادونا » بیگانه است و مردم خیلی راحت می‌توانند او را «ال‌دیه‌گو» خطاب کنند. یک نام کاملا عامیانه از مردی که توانست در بدترین شرایط اقتصادی و سیاسی کشور آرژانتین در مکزیکوی 86 قلب‌ها را با فتح جام جهانی تسخیر کند. دیروز 30 اکتبر مصادف بود با پنجاهمین سالروز تولد اسطوره‌ای که نمایش خیره‌کننده‌اش را می‌توان با شاهکارهای «خورخه لوئیس بورخس» ادیب معاصر آرژانتینی، با شعرهای حماسی «خورخه هرناندس» یا شجاعت‌های ارنستو چگوآرا قیاس کرد و اگر قرار باشد از میان سیاهه برترین بازیکنان جهان یک نام را انتخاب کنيم بدون هیچ توضيحی او «دیه‌گو آرماندو مارادونا» است. این درست است که دیه‌گو در زندگی شخصی آنقدر گرفتار حاشیه شد که کوکائین، آن اغواگر سفید او را تا ورطه نابودی کشاند ولی هنوز از محبوبیت او ذره‌ای کاسته نشده زیرا یک عشق توانست او را بار دیگر غسل تعمید دهد، عشق به بازگشت، چیزی که خودش آن را اینگونه توصیف می‌کند: «اگر من به کوکائین معتاد نشده بودم، پله حتی شماره 2دنیای فوتبال هم به حساب نمی‌آمد! تنها به خاطر خواست خداوند من در کما بودم و مرده بودم. ولی خداوند به من گفت نه، هنوز نه! باید به مبارزه ادامه دهی. برای همین زنده ماندم. من لحظه‌های سختی در زندگی‌ام داشتم ولی می‌توانم همه آنها را برای دیگران تعریف کرده و متفاوت با گذشته زندگی کنم.» و حالا بد نیست در ستایش مارادونا از جمله معروف پائولو کوئیلو وام بگیریم «زمانی که عاشق می‌شویم، می‌کوشیم تا انسان بهتری بشویم، دنیای اطرافمان هم بهتر می‌شود» و عشق توانست برای ال‌دیه‌گو معجزه کند، دقیقا همان چیزی که هوادارانش به آن اعتقاد دارند. دیه‌گو یک سمبل مردمی است و اگر بخواهیم به لایه‌های زیرین این محبوبیت پی ببریم بد نیست تا به فصل شاهکار فیلم راه سن‌دیه‌گو اشاره کنیم، در این فیلم یک چوب‌بر بی‌سواد، تصمیم می‌گیرد درختی بریده شده را در جنگل سمبل مارادونایی خوشحال بنامد. او آن درخت را می‌تراشد تا مجسمه‌ای از مارادونا درست کند و آن را در سطح آرژانتین بچرخاند. بعضی از مردمی که او را می‌بینند مسخره‌اش می‌کنند و به او می‌خندند. خنده آنها اشاره به این دارد که مجسمه هیچ شباهتی به مارادونا ندارد اما خیلی‌ها هم جذب فضای معنوی آن می‌شوند. بله، دیه‌گو مارادونا به این دلیل در فوتبال جهان اسطوره شد که حتی عقاید سیاسی‌اش منطبق بر جماعتی است که سال‌هاست انزجارشان را از ایالات متحده و همپیمانانش به تصویر کشیده‌اند. دیه‌گو آنقدر ساده و دوست‌داشتنی است که بدون شک تا قرن‌ها هیچ ستاره‌ای نمی‌تواند جایگزین او باشد.