هفته گذشته فاينورد روتردام، یکی از 3 قطب سنتی فوتبال هلند که از سابقه 14 قهرمانی آری ديویزیه (لیگ برتر) و عناوین اروپایی برخوردار است با 10 گل مغلوب رقیب حیثیتی‌اش پی‌اس‌وی آیندهوون شد. اگرچه شاید این نتیجه 10 بر صفر یکطرفهترین نتیجه‌ای است که میان 2 تیم مدعی در هلند رقم خورده ولی در تاریخ یک قرن و نیمی مستطیل سبز، شکست خوردگان و در هم شکستگان زیادی بودند که فاینوردی‌ها پیش آنها روسفید هستند.
در اینجا یکطرفهترین نتایج تاریخ فوتبال را مرور می‌کنیم.
آربرواث 36- بون آکورد صفر (1885)
یک اشتباه اداری باعث شد که باشگاه کریکت اوریون از شهر آبردین اسکاتلند به جام حذفی فوتبال اسکاتلند دعوت شود که این اشتباه به یکجانبه‌ترین بازی تاریخ فوتبال جزیره منجر شد.
اشتباه مزبور از آنجا ناشی شد که باشگاه‌های بسیاری در چند رشته ورزشی فعالیت داشتند اما مردان خفاشی کریکت‌باز «اوریون» تا آن زمان پایشان به توپ نخورده بود و خود را با نامی جدید، تیم فوتبال «بون آکورد» جا زدند تا در نخستين تجربه فوتبالی‌شان افتضاح بکارند، طوری که گزارش داوری مسابقه حاکی از آن است که «بون آکورد»ی‌ها حتی یک شوت هم روانه دروازه آربرواث نکردند. «جان پتری» بازیکن 18 ساله آربرواث در آن روز به رکورد 13 گل در یک مسابقه دست یافت در حالی‌که دروازه‌بانشان «جیم میلنه سنيور» هم از یکی از دوستانش در میان جمعیت تماشاگران دور زمین چتری قرض کرد تا خیس نشود. تازه داور بازی «دیو استورمونت» 7 گل سالم آربرواث را به‌خاطر آفساید مردود دانسته بود. 2 سال بعد در سپتامبر 1887 باشگاه فوتبال اوریون که دیگر از آن کریکت‌باز‌های قبلی تشکیل نمی‌شد دوباره در مرحله نخست جام اسکاتلند روبه‌روی آربرواث قرار گرفت و این بار فقط 18 گل خورد!
داندی هارپ 35- آبردین روورز صفر (1885)
روز 12 سپتامبر 1885 در حالی‌که آربرواث 36 گل به بون آکورد می‌زد، 36 کیلومتر آنطرف‌تر «داندی هارپ»، یک تیم اسکاتلندی دیگر، به رکورد آربرواث بسیار نزدیک شد و در حقیقت در عمل با 37 گله کردن یک تیم دیگر از شهر آبردین رکورددار شد اما به‌رغم گزارش داور مبنی بر پیروزی صفر – 37 داندی هارپ بر آبردین روورز، معاون باشگاه میزبان تنها 35 گل را در تاریخ ثبت کرد و در واقع حساب گل‌ها از دستش در رفت.
تام اوکین بازیکن ایرلندی داندی که سابقه بازی برای آربرواث را هم داشت ماموریت یافت تا بلافاصله از طرف باشگاه جدیدش تلگرامی به هم‌تیمی‌های قبلی بفرستد و تاکید کند که رکورد گلزنی در آن روز در دست آنهاست.
سپس نوبت پیغام پسغام فرستادن‌های آربرواث شد. خلاصه هر 2 تیم با اینکه سی و چند گل زده بودند باور نمی‌کردند در همان نزدیکی نتیجه‌ای مشابه رقم خورده باشد تا اینکه «اوکین» سوار قطار شد و به آربرواث رفت و تایید کرد که چنین اتفاقی در آنجا افتاده است.
پرستون 26-هاید صفر (1887)
رکوردهای فوتبال بریتانیا آب رفتند اما هنوز ادامه داشتند چنانکه در خاک اصلی انگلستان، پرستون تیمی به نام هاید را که تازه 2 سال بود شکل گرفته بود در نخستین مرحله جام اتحادیه 26 بر صفر شکست داد. تیم پرستون همه چیزش را مدیون «ویلیام سادل» بزرگ بود که به‌عنوان مدیر یک کتان‌‌بافی آسیابی (که با آب کار می‌کرد) آنها را حمایت می‌کرد. او وقتی نوجوان بود در سال 1867 عضو باشگاه شد و در روز رکوردشکنی به ریاست باشگاه رسیده بود.
او با استخدام چند بازیکن اسکاتلندی انقلابی در تیم پرستون به وجود آورد. فوتبال انگلیس از زمانی که در 1863 نخستین قوانین فوتبال در آن به وجود آمده بود، عقب مانده بود و چیدمان‌های 8-1-1 و 7-2-1 حکایت از آن داشتند که انگلیسی‌ها صرفا به مهارت‌های فردی باور دارند. اما اسکاتلندی‌ها روش محافظه‌کارانه‌تر 6-2-2 را در نخستین بازی ملی‌شان مقابل انگلستان در سال 1872 اتخاذ کردند و از ایده رد و بدل کردن پاس در میان بازیکنانشان سود می‌بردند، تاکتیکی که از نظر انگلیسی‌ها مغایر اخلاق ورزشکاری شمرده می‌شد!
اما سادل این تابو را در انگلستان شکست و بازیکنان اسکاتلندی را با قول دادن کار به آنها در آسیا
بش در پرستون به جنوب کشاند (آن موقع فوتبال هنوز کار محسوب نمی‌شد) و حتی حاضر بود در اقدامی بی‌سابقه برای بازی هم به آنها پول بدهد.
اتحادیه فوتبال انگلستان اما دشمن سرسخت حرفه‌ای‌گری بود و تیم سادل پس از پیروزی بر آپتون پارک به خاطر اعتراض لندنی‌ها به پرداخت حقوق به بازیکنان پرستون از جام اتحادیه 1884 کنار گذاشته شد.
در سال 1885 اتحادیه بر سر قضیه پرداخت حقوق به بازیکنان کوتاه آمد و سادل مشعوف شد. او آن تیم توانمندش را با آرایش جدید 5-3-2 چید و از یک تخته سیاه برای تشریح تاکتیک‌های تیم استفاده کرد و برخلاف 2 نتیجه یکطرفه قبلی، پیروزی 26 بر صفر پرستون بر هاید در 1887 نشانگر چیرگی مطلق آنها بر سایر تیم‌های جزیره بود. البته آنها در فینال همان جام سرانجام به زانو درآمدند و در زمین بازی کینگتون اوال 1-3 به وست‌بروم باختند. اما فصل بعد آنها با فتح لیگ و جام با فاصله‌ای مطلق برای خود نامی در تاریخ فوتبال جزیره دست و پا کردند و برای نخستین بار عنوان «دور از دسترس» به پرستون اطلاق شد.
رئال مادرید 11- بارسلونا یک (1943)
جنگ داخلی اسپانیا تنش میان 2 شهر مادرید و بارسلونا را به اوج رسانده بود و حتی نماینده بارسلونا در میدان فوتبال، لقب «مس که اون کلوب» یا «فراتر از یک باشگاه» به خود گرفته بود و به عنوان سمبل «کاتالانیسم» و جدایی از حاکمیت پایتخت‌نشینان شناخته می‌شد. جنگ موجب شد بازی‌ها از 1936 تا 1939 تعطیل شود و پس از جنگ با اینکه همه می‌دانستند بارسا تیمی قدرتمندتر از رئال دارد اما آنها 4 مسابقه از 5 رویارویی‌شان با مادریدی‌ها را در سال‌های پس از جنگ باخته بودند تا اینکه در جام پادشاهی 1943 که آن موقع «جام ژنرالی» خوانده می‌شد 2 دشمن مقابل هم قرار گرفتند. بارسا بازی رفت را در ورزشگاه خانگی آن زمانش با نام «لس کورتس» پیروز شد در حالی که هواداران کاتالان مدام بر سر بازیکنان مادریدی سوت می‌کشیدند. گفته می‌شود ژنرال «فرانکو» دیکتاتور بزرگ اسپانیا از اتفاقات آن روز به خشم آمد و در نتیجه اتفاقاتی را در پس پرده رقم زد که به یکطرفهترین ال‌کلاسیکو انجامید.
پیش از بازی برگشت، مدیر اداره امنیت اسپانیا به بازیکنان بارسا به خاطر وطن‌پرستی اندکشان هشدار داد و به آنها گفت: «اگر حالا دارید فوتبال بازی می‌کنید این از لطف رژیم است». اشاره او به سوابق مبارزاتی بازیکنان بارسا طی جنگ داخلی بود.
روی سکوها هم هواداران مادریدی به سلاح سوت مجهز شده بودند تا شهامت میهمانانشان را بیش از پیش تضعیف کنند. در نتیجه رئال مادرید در همان نیمه اول 8 بر صفر جلو افتاد و در مجموع با پیروزی 11 بر یک یکطرفهترین پیروزی را در تاریخ ال‌کلاسیکو به نام حکومت ژنرال «فرانکو» ثبت کرد.
مجارستان 7ـ انگلستان یک (1954)
در 1953 وقتی مجارهای جادویی با سرکردگی چهره نخستشان فرانس پوشکاش افسانه‌ای وارد ورزشگاه ومبلی لندن می‌شدند یکی از بازیکنان گمنام انگلستان گفت: «آن مردک خپل را نگاه کنید، ما سر آنها را خواهیم برید».
این احمقانه‌ترین حرفی بود که می‌شد درباره مجارها به زبان آورد، که در آن زمان اعتبار و آوازه‌شان در سراسر قاره پیچیده بود.
سزای این حرف شکست 3-6 انگلستان در ومبلی در پایان همان مسابقه بود که طلسم 90 سال شکست‌ناپذیری میزبان در خاک خود مقابل تیمی خارج از مجموعه بریتانیا را شکست. ماه مه سال بعد، انگلیسی‌های زخم‌خورده به بوداپست سفر کردند تا بلکه انتقام آن شکست را بگیرند اما باخت 7 بر یک آنها به مجارهای جادویی، حتی شکست تاریخی 2-7 مقابل اسکاتلند در 1878 را هم به سایه برد و کماکان تا امروز سنگین‌ترین باخت تاریخ فوتبال ملی انگلستان محسوب می‌شود. «گوستا‌و سبس» سرمربی مهربان مجارستان پس از بازی گفت: «ما به روح تیمی انگلستان احترام می‌گذاریم» و در همان حال والتر وینتر‌باتم سرمربی انگلستان معترف بود که نتیجه عجیب حک شده بر تابلوی نتایج کاملا عادلانه بوده است.
منچستر یونایتد
10ـ اندرلخت صفر (1956)
چلسی قهرمان فصل
55- 1954 لیگ انگستان به سفارش «آلن هارداکر» منشی لیگ فوتبال انگلستان از رقابت‌های غیررسمی باشگاه‌های قهرمان اروپا کنار کشید. مشکل او با این رقابت‌ها از موضع نژاد‌پرستانه‌اش نسبت به اروپایی‌ها نشأت می‌گرفت. او حتی به «برایان گلانویل» روزنامه‌نگار معروف (سردبیر حال حاضر مجله ورلد ساکر) گفته بود: «با آن همه سیاه سوخته‌ها‌یشان!» او در واقع هدفش از به رسمیت نشناختن رقابت‌های باشگاهی اروپا این بود که لیگ فوتبال انگلیس مهم‌ترین رقابت برای باشگاه‌های کشورش باقی‌بماند. اما سال بعد وقتی منچستریونایتد فصل (56-1955) را فتح کرد «مت بازبی» عزمش را جزم کرد تا هر طور شده در رقابت‌های جدید اروپایی شرکت کند و تلاش «هارداکر» برای مانع‌تراشیدن سر راه حضور یونایتد در اروپا را بی‌اثر کرد. بچه‌های «بازبی» هم واقعا مشتاق این حضور بودند. 12 ستامبر 1956، یونایتد به اندرلخت، قهرمان بلژیک رسید. در بازی رفت دور مقدماتی جام باشگاه‌های قهرمانی اروپا، آنها به لطف نمایش عالی «ری وود» درون دروازه در پایان یک بازی دشوار در بروکسل 2 بر صفر پیروز شدند.
بازی برگشت در ورزشگاه «سیتی مین رود» برگزار شد چون اولدترافورد نور کافی نداشت. در آن بازی «دنیس وایولت» 4 گل زد و «تامی تایلور» 3 گل تا یونایتد 10 بر صفر پیروز شود. بازبی آن شب گفت: «من هرگز نمی‌توانم چیزی فراتر از این را انتظار داشته باشم. این بهترین فوتبالی بود که تاکنون دیده‌ام. آنها همان‌طور بازی کردند که همیشه آرزویم بود». بازبی حتی منچستر یونایتد خود را بهترین تیم جهان خواند ولی در نیمه‌نهایی همان جام آنها مقابل مدافع عنوان قهرمانی، رئال‌مادرید 3-5 شکست خوردند تا نوار حاکمیت 5 ساله مادریدی‌ها بر اروپا قطع نشود.
مجارستان 10- السالوادور یک (1982)
مجارها در جام 1982 اسپانیا دیگر جادویی نبودند اما آنها در برپایی نتایج یکطرفه در فوتبال ملی ید طولایی داشتند. آنها نخستین تیمی بودند که در تاریخ جام‌جهانی تعداد گل‌هایشان 2 رقمی می‌شد. مجارستان در نخستین بازی‌اش در اسپانیای 82، موفق شد السالوادور را 10 بر یک شکست دهد.
البته السالوادور که در جام 1970 مکزیک نتوانسته بود به گل برسد همین قدر که توانسته نخستین گل کشورش در جام‌جهانی را جشن بگیرد راضی بود. به همین دلیل «مائوریسیو پیپو رودریگس»، سرمربی السالوادور پس از باخت 10 بر یک گفت: «من هم شادم هم غمگین. شاد هستم چون ما نخستین گلمان در جام‌جهانی را زدیم و نارحت از اینکه متحمل چنین شکست سنگینی شده‌ایم».
اسپانیا 12- مالت یک (1983)
شکست 2 بر یک اسپانیایی‌ها مقابل هلند در بازی ماقبل آخر مقدماتی یورو1984 امیدهای آنها برای رفتن به فرانسه را به حداقل رسانده بود. هر 2 تیم هلند و اسپانیا باید در آخرین بازی‌هایشان مقابل مالت بازی می‌کردند. پس از آنکه هلند در 17 دسامبر 5 بر صفر جزیره‌نشین‌های کوچک را برد 4 روز بعد نوبت اسپانیایی‌ها بود که برای صعود به افزایش 11 گله تفاضل‌شان نیاز داشتند. با نتیجه 3بر یک نیمه اول صعود آنها بسیار بعید به نظر می‌رسید اما ماتادورها 9 گل دیگر زدند و از آنجا تا فینال یورو 84 مستقیما به پیش رفتند.
«جان بونلو»، دروازه‌بان مالتی در اسپانیا تبدیل به چهره‌ای محبوب شد، طوری که در سال 2006 او یک بیزنس موفق را در اسپانیا با عنوان «ال آمیگو پرفکتو» یا «دوست بی‌نظیر» آغاز کرد.
منچستر یونایتد 9- ایپسویچ صفر (1995)
یونایتد با وجود غیبت مرد کلیدی‌اش، اریک کانتونا به باشکوه‌ترین پیروزی تاریخ لیگ برتر دست یافت و در اولدترافورد، پسران تراکتور (لقب ایپسویچ) را خرد و خاکشیر کرد. 5 گل از اندی کول و 2 گل از مارک هیوز برای هواداران کافی بود تا در اواخر مسابقه فریاد بزنند: «ما یکی دیگر می‌خواهیم». البته بلکبرن آن موقع هنوز صدرنشین لیگ برتر بود و آلن شیرر گلزن بزرگ آنها اصلا با این برد بزرگ رقیب، نگرانی به دل راه نداد: «بازی‌های لیگ برتر آسان نیستند مگر آنکه با ایپسویچ در خانه‌ات بازی کنی!»
و در نهایت حق با شیرر بود چون یونایتد با یک امتیاز کمتر از بلکبرن نایب‌قهرمان شد و ایسپویچ با 93 گل خورده در قعر جدول جای گرفت.
استرالیا 31- ساموآی آمریکا صفر (2001)
ساموآی آمریکا جزیره‌ای پرت‌افتاده در اقیانوس آرام بود که تنها پیروزی ملی‌اش به سال 1983 مقابل جزیره پرت‌افتاده‌تر «والیس فوتونا» بازمی‌گشت و البته سابقه شکست‌های 13- صفر و 9-صفر مقابل فیجی و ساموآی اصلی در مقدماتی جام جهانی 2002 را هم داشت تا اینکه سرانجام گذار ساموآهای آمریکایی به استرالیا افتاد.
سرمربی‌شان «تونوآ لویی» قبل از سفر گفت: «ترس فقط یک کلمه است. ما باید برای کمک چشم به آسمان داشته باشیم و از خدا بخواهیم که گل‌های کمی بخوریم».
اما دعای آنها افاقه نکرد و استرالیایی‌ها که از پیروزی 22- صفر مقابل «تونگاه» می‌آمدند، با اینکه در 14 دقیقه ابتدايي 4 گل زدند در پایان به رکورد 31- صفر رسیدند. البته «فرانک فارینا» پس از آنکه تیمش با 53 گل زده به مرحله بعدی مقدماتی اقیانوسیه صعود کرد اصلا راضی نبود: «این بازی‌ها هیچ برنده‌ای نداشت. اینها نتایجی آزاردهنده بودند».
همین نتایج یک طرفه بود که زمینه حضور استرالیا در چارچوب کنفدراسیون فوتبال آسیا را فراهم کرد.
آ.اس.آدما 149 – استاد المپیک امیرنه صفر (2002)
این یکطرفهترین نتیجه حتی در مقایسه با سایر ورزش‌های تیمی بود به‌طوری که در بسکتبال هم نمی‌توان موردی مشابه پیدا کرد.
جریان از این قرار بود که در جریان یک مسابقه لیگ ماداگاسکار، بازیکنان «اس.او.امیرنه» در اعتراض به تصمیمات داوری از همان ابتدای مسابقه شروع کردند به گل زدن به خودشان. حرکتی که موجب شد مقامات فوتبال ماداگاسکار چند بازیکن و مربیان «المپیک امیرنه» را محروم کنند. «المپیک امیرنه» که مدافع عنوان قهرمانی جزیره ماداگاسکار بود در بازی پیش از آن به خاطر پنالتی بحث‌برانگیز دقایق آخر مقابل «دومونیا سوآوینا آتسیموندرانو» از کورس قهرمانی عقب ماند در نتیجه بازیکنان «المپیک امیرنه» قرار گذاشتند در بازی آخر مقابل «آدما» که قهرمانی‌اش قطعی شده بود دست به یک اقدام اعتراضی بزنند و در نتیجه حتی نگذاشتند زحمت یکی از 149 گل این بازی را بازیکنان حریف بکشند و با پای خود تیم حریف را به افتخار بزرگ‌ترین پیروزی تاریخ فوتبال رساندند.