افشین قطبی، سرمربی تیم ملی فوتبال در بیانیه‌ای کناره‌گیری قطعی خویش از تیم ملی فوتبال ایران در پایان جام ملت‌های آسیا صرفنظر از هر نتیجه‌ای را اعلام رسمی کرد. در این باره نکاتی به نظر نگارنده رسید.
2:
به نظر می‌رسد این حرکت عجولانه قطبی نوعی فرار به جلوست تا در صورتی که تیم ملی در قطر نتایج درخور توجهی نگرفت، سرمربی تیم ملی با فرافکنی تمام تقصیرات را به گردن دیگران اعم از فدراسیون، رسانه‌ها، مربیان باشگاهی، سازمان لیگ و کمیته فنی تیم‌های ملی بیندازد. اگر هم تیم در جام ملت‌های آسیا نتایج مطلوبی گرفت آن را به سود خود مصادره به مطلوب کند.
2:
نگارنده پس از حذف از مسابقات مقدماتی جام‌جهانی آفریقای‌جنوبی و شنیده شدن زمزمه‌هایی مبنی بر رضایت از عملکرد قطبی در 3 بازی آخری که سرمربی تیم ملی شده بود- برد خفیف یک بر صفر در ورزشگاه آزادی برابر امارات و 2 تساوی خارج از خانه برابر 2 کره!- در یادداشتی در «وطن امروز» خواستار دعوت از یک سرمربی کارنامه‌دار و بزرگ خارجی برای در دست گرفتن سکان هدایت تیم ملی برای جام ملت‌های آسیا با توجه به مهلت 18 ماهه تا آغاز مسابقات این جام که 35 سال از آخرین قهرمانی‌مان در آن می‌گذرد، شد. دلیل نخست این خواسته این بود که قطبی هنری هم نکرده بود و چه‌بسا اگر علی دایی خلع نمی‌شد نیز این 5 امتیاز ناکافی برای صعود را می‌گرفت. آیا برد برابر امارات با یک گل از تیم نیم‌بند ما هم برنمی‌آمد؟ آیا تیمی که دیگر چاره‌ای جز پیروزی برابر کره‌جنوبی و شمالی ندارد و سراپا انگیزه است، کار بزرگی کرده که از این 2 تیم ولو در خانه‌شان 2 امتیاز گرفته است؟ آیا این 2 تیم از استرالیا و ایرلندجنوبی هم قوی‌تر بودند؟ ما در خاک استرالیا برای صعود به جام‌جهانی به آب و آتش زدیم و شکست 2 بر صفر را به تساوی 2 بر 2 بدل کرده و 8 دقیقه وقت اضافه بازی را با صبر و تحمل بسیار به پایان بردیم. مگر این تیم ملی ما نبود که در آخرین شانس صعود به جام‌جهانی 2002 ایرلندجنوبی که جزو تیم‌های چغر اروپاست 90 دقیقه در ورزشگاه آزادی عذاب داد و در آخر هم یک بر صفر که نتیجه‌ای ناکافی برای صعود بود، این تیم را برد؟ نتیجه آنکه ضمن اینکه منکر زحمات و تلاش‌های قطبی برای کسب حداکثر امتیاز از آن 3 بازی نمی‌شویم، نباید از انگیزه بالای بازیکنان و بسیج همه امکانات جهت صعود به جام جهانی 2010 نیز غافل شد که البته ثمری هم نداد. اگر در همان زمان یک سال و نیمه تا جام ملت‌ها، تصمیمی درست گرفته می‌شد و با مربی‌ای که با یک غوره سردی می‌کند و یک مویز گرمی، قرارداد جدیدی نمی‌بستیم و سراغ مربیان بزرگ خارجی می‌رفتیم، امروز یک مربی مدعی اینقدر برایمان تاقچه بالا نمی‌گذاشت.
3:
می‌توان از هم اینک بر اساس تجارب گذشته تیم ملی کشورمان و دیگر تیم‌های دنیا، متاسفانه کسب نتایج ضعیف را در جام ملت‌ها پیش‌بینی کرد. با توجه به کناره‌گیری قطعی قطبی پس از جام ملت‌ها و روحیه مسؤولیت‌پذیر بازیکنان فوتبال کشورمان(!) که فقط به فکر شاد کردن دل مردم فوتبال‌دوست ایران هستند و در این راه از شب‌زنده‌داری، قلیان‌کشی، موبایل‌بازی و... خود در زمان حضور در قطر چشم می‌پوشند! می‌توان نتایج فاجعه‌بار تیم ملی را حدس زد. وقتی بازیکنی می‌داند چه بد بازی کند و تیم ملی حذف شود و چه خوب باشد و تیم نتیجه بگیرد، سرمربی تیم ملی پس از جام ملت‌ها، دیگر قطبی نیست، آیا دلیلی می‌بیند که هر کاری دلش می‌خواهد انجام ندهد و حاشیه‌سازی نکند؟ بسیاری از کارشناسان دلیل نتایج ضعیف تیم ملی در جام‌جهانی آلمان و بازی ضعیف‌تر ملی‌پوشان را اعلام این خبر از سوی برانکو ایوانکوویچ، سرمربی اسبق تیم ملی می‌دانند که گفت: «فارغ از هر نتیجه‌ای، پس از جام‌جهانی از ایران می‌روم». آیا اگر علی کریمی می‌دانست برانکو همچنان سرمربی تیم ملی خواهد ماند، هنگام تعویض لگد به ساک تیم ملی می‌زد؟ آیا مهدوی‌کیا، نکونام و نصرتی، دایی را در موقعیت خوب می‌دیدند و در چشمانش خیره می‌شدند و به او پاس نمی‌دادند؟ اینها از عواقب این موضوع است که بازیکن خیالش از بعد از تورنمنت بین‌المللی هم راحت است و می‌داند حتی اگر خطایی بزرگ و غیرقابل بخشش چون پاره کردن پیراهن مقدس تیم ملی (خداداد عزیزی در جام‌جهانی 1998 فرانسه) را هم مرتکب شود، سرمربی بعدی منتش را خواهد کشید! البته این ضعف از فدراسیون نیز هست که موجب تکرار این موارد می شود.
4:
سرمربی تیم ملی با بی‌مسؤولیتی تمام گام در راهی گذاشت که امید فوتبال‌دوستان ایرانی به قهرمانی تیم ملی در قطر به یأس تبدیل شود. اما مسؤولیت فدراسیون فوتبال در این زمان چیست؟
الف-
با قطبی به جام ملت‌ها برود و چشم به حوادث فوتبال بدوزد شاید تیم ملی بی‌‌انگیزه فوتبال که می‌داند اگر نتیجه بگیرد، دیگر با این سرمربی ادامه نمی‌دهد و اگر نتیجه نگیرد، تنبیهی از سوی این مربی در نظر گرفته نخواهد شد (چون دیگر نیست) با قضا و قدر موفق شود.
ب-
همین امروز با برکناری این مربی بی‌ثبات، دست به کار شود و یک مربی صاحبنام و موفق خارجی را جایگزین قطبی کند که هم امکان موفقیت در جام ملت‌ها میسر باشد و هم سرمربی خود برای جام‌جهانی 2014 برزیل را بازشناسد.
پ-
یک سرمربی باسواد، کارنامه‌دار و شناخته شده ایرانی را جایگزین قطبی کند تا تیم ملی را در جام ملت‌ها رهبری کند.
نگارنده مورد «الف» را کاملا مردود می‌داند و دلایل آن را در سطور بالاتر آورده است. گزینه «ب» برای بلندمدت کارآیی دارد و در صورت نتیجه نگرفتن مربی بزرگ خارجی- که البته معتقدم ضعیف‌تر از قطبی فاقد ثبات نتیجه نمی‌گیرد- چشم‌انداز آینده تیم ملی ان‌شاءالله روشن است. پاسخ «پ» نیز قطعا بهتر از گزینه «الف» است. ما الان مربی بادانشی چون منصور ابراهیم‌زاده را داریم که کاملا بر فوتبال کشور به واسطه سال‌ها کار توام با توفیق در سطح نخست فوتبال ایران احاطه دارد. وی سابقه مربیگری و حتی سرمربیگری تیم ملی را در کارنامه دارد و با توجه به علاقه‌اش به وطن، انگیزه بسیاری برای کسب نتیجه در جام ملت‌ها دارد.