جشن تولد 86 سالگی مرتضی احمدی با سخنان جمشید مشایخی، مرضیه برومند، حسین علیزاده، بهزاد فراهانی و صابر ابر در تالار وحدت برگزار شد. این مراسم در شامگاه یکشنبه 9 آبان‌ماه با آیین رونمایی از آلبوم موسیقی «صدای طهرون» همراه شد. مرضیه برومند از مدعوین و سخنرانان این مراسم در سخنانی گفت: وقتی برای حضور در این مراسم می‌آمدم فکر می‌کردم درباره او چه بگویم، دیدم «حبه‌نبات» اسم با‌مسمایی برای اوست! این کارگردان ادامه داد: مرتضی احمدی به سادگی و خوشمزگی دمپختک و نان سنگک است که همه ما خیلی دوست داریم و ما را یاد بچگی‌مان می‌اندازد؛ یاد مادربزرگ‌هایمان و ما را می‌برد به روزگاران دور که مردم با صداقت‌تری داشتیم که «ستون‌زاده‌ها» در آن زندگی می‌کردند؛ احمدی، ستون‌زاده آرایشگاه زیباست. بنابر گزارش ایسنا از این مراسم، پس از سخنان برومند قطعاتی از فیلمی که برای بزرگداشت مرتضی احمدی در جشن «گل‌آقا» ساخته شده بود، پخش شد.
کسی که می‌داند می‌ماند
صابر ابر، بازیگر سینما و تئاتر هم در این برنامه در سخنانی گفت: آرش چمن‌آرا 2 شب پیش با من تماس گرفت و از من خواست برای مراسم رونمایی شرکت کنم و در این مراسم کاری انجام دهم. من هم پذیرفتم و از او پرسیدم چه مراسمی است و من باید چه کار کنم که آنها گفتند می‌توانی کلاه مخملی به سر بگذاری و سی‌دی کارهای آقای مرتضی احمدی را بیاوری که دیدم چه کار سختی است. این بازیگر سپس سی‌دی این آثار را به حاضران نشان داد و ادامه داد: خیلی خوشحالم که این کار را من انجام می‌دهم، خوشحالم که اینجا هستم چون من یک دهه شصتی هستم. وی ادامه داد: خوش به حال کسانی که می‌دانند در تاریخ می‌مانند، مانند آقای احمدی. پس از پخش قطعه‌ای از آلبوم مرتضی احمدی که حاضران با کف زدن آن را همراهی می‌کردند، صابر ابر از جمشید مشایخی دعوت کرد تا روی صحنه بیاید.
متولد جنوبی‌ترین نقطه «طهران»
مرتضی احمدی در میان تشویق حاضران گفت: جراتش را ندارم در برابر بزرگانم که اینجا ایستاده‌اند چیزی بگویم اما درباره آلبوم تازه‌ام باید بگویم که همه‌تان باور بفرمایید، هیچ‌یک از دست‌اندرکاران آماده شدن این سی‌دی دیناری پول نگرفته‌ایم و حتی هزینه ایاب و ذهاب را خودمان تقبل کرده‌ایم، فقط گاهی به ما ناهار می‌دادند. او در عین حال از بابک چمن‌آرا که او را برای ضبط این قطعات تشویق و قانع کرده و همواره کنار او بوده است تقدیر و سپاسگزاری کرد. مرتضی احمدی با یادآوری خاطراتش در دوران کودکی و زمانی که به روحوضی علاقه‌مند شده بود، گفت: در جنوبی‌ترین نقطه تهران به دنیا آمدم، عاشق آنجا هستم اما این تهران دیگر آن طهران نیست و ما برایش آه می‌کشیم. دلم می‌خواست ضربی‌خوانی محبوب شود. در اوایل دهه 20 نخستین ضربی را در تئاتر خواندم. همیشه به دوستانم می‌گفتم آنچه را که تجربه می‌کنند، روی کاغذ بنویسند. نسل گذشته را نفرین می‌کنیم که چیزی برای ما نگذاشتند اما ما هم همان کار را می‌کنیم، دوستانم این تجربه‌ها را ننوشتند اما من پیگیری کردم و نوشتم. احمدی یادآور شد: اوایل دهه 40 کمی آواز را هم چاشنی ضربی‌خوانی کردم که خیلی مورد توجه قرار گرفت. در جست‌وجوی هنرمندان تخت‌حوضی حتی تا شهرستان‌ها هم رفتم. آنها را دیدم که در نهایت فقر زندگی می‌کردند اما مردم را شاد می‌کردند و می‌خنداندند و این هنر بزرگشان بود.