دیه‌گو فورلان برنده توپ طلای فیفا نخواهد شد. نه، او اصلا این عنوان را کسب نخواهد کرد. همانطور که از محالات روزگار است جولیوس سزار بتواند بر غرور خود چیره شده یا جمعیت هندوستان بیشتر از جمعیت چین شود. بله، درست است فورلان برنده توپ طلای بهترین بازیکن سال جهان نخواهد شد!
اما او باید این عنوان را کسب کند و در ادامه دلایل آن را بازگو می‌کنيم.
فورلان در فصل 10-2009 در لالیگا اسپانیا 18 گل برای اتلتیکومادرید به ثمر رساند و علاوه بر این با 30 بار حضور در ترکیب ثابت تیمش، 6 پاس گل داد. این مهاجم اروگوئه‌ای در لیگ قهرمانان اروپا هم 6 بار گلزنی کرد. در مرحله نهايی رقابت‌های جام‌جهانی در آفریقای جنوبی، فورلان اروگوئه‌ای طی 7 مسابقه 5 بار گلزنی کرد و یک بار هم خودش موقعیت گلزنی را ایجاد کرد. فورلان تا اینجای کار در فصل 11-2010 در 6 بار حضور در ترکیب ثابت تیمش در لالیگا، 3 گل به ثمر رسانده است.
خب هر کسی می‌تواند چنین استدلال کند که تعداد گل‌های به ثمر رسیده او به هیچ‌وجه در حد و اندازه‌های یک گلزن واقعی نیست اما اگر این گل‌ها موجب شود تیم شما فاتح یک جام معتبر اروپایی شده و به‌رغم شروع بسیار ضعیف و ناامیدکننده در رقابت‌های لیگ داخلی در کشوری که یقینا جذاب‌ترین لیگ باشگاهی جهان را دارد اما در پایان در نیمه بالایی جدول قرار گیرد و مهم‌تر از همه اینکه پس از 40 سال تیم‌ملی کشورش را به مرحله نیمه‌پایانی رقابت‌های جام‌جهانی هدایت کند، پس این گل‌ها توان و قابلیت‌های این بازیکن را بیشتر نمایان می‌سازد.
درخشش در اتلتیکومادرید
دیه‌گو فورلان در کسب عنوان نهمی اتلتیکومادرید در پایان فصل گذشته در لالیگا چهره ثابت و قابل اتکای تیمش بود و در کنار سرخیو آگوئرو خط آتش قدرتمند و گلزنی را برای اتلتیکو تشکیل داده بودند. در واقع برای تیمی که شکست را به‌راحتی هر چه تمام‌تر و مثل آب خوردن می‌پذیرد، نجات از ورطه سقوط و باختن در هر بازی حتی زمانی که فورلان 2 گل هم برای تیمش می‌زد، مهم‌ترین و بالاترین دستاورد این مهاجم اروگوئه‌ای است.
فورلان فصل گذشته در هر دو بازی برابر بارسلونا گلزنی کرد و موجب پیروزی اتلتیکو در یکی از 2 بازی فصل 10-2009 شد. وی در مصاف با رئال مادرید هم در هر دو بازی گلزنی کرد و در مسابقه با والنسیا در ورزشگاه بیسنته کالدرون 2 گل برای اتلتیکو به ثمر رساند و در پیروزی 2-4 اتلتیکو برابر میزبان خود نقش انکارناپذیری را ایفا کرد. پس هر چه که به بازی‌های فورلان در فصل گذشته نگاه می‌کنیم، آنچه که از دیه‌گو فورلان مشاهده می‌شود بازی‌های بزرگ، تیم‌های بزرگ و گل‌های مهم او است.
در آن زمان و با اوضاع نابسامان اتلتیکو، صحبت از پیشتازی و فتح لیگ اروپا توسط فورلان و یارانش چندان جدی گرفته نمی‌شد. این نخستین عنوان مهم اتلتیکو از سال 1996 بود، یعنی همان سالی که هم در لیگ اسپانیا و هم جام‌حذفی اسپانیا به مقام قهرمانی رسید و جالب‌تر اینکه فورلان بهترین بازیکن همان تیم اتلتیکو بود.
مهاجم سابق منچستریونایتد در بازی‌های خارج از خانه برابر گالاتاسرای و والنسیا و در هر دو بازی رفت و برگشت برابر لیورپول گلزنی کرد. در واقع، این گل دیه‌گو فورلان در وقت‌های اضافی بازی در ورزشگاه آنفیلد بود که قهرمان سابق اسپانیا را به فینال لیگ اروپا رساند و در بازی فینال نیز اتلتیکومادرید با 2گل فورلان به پیروزی 2 بر یک برابر فولام و مقام قهرمانی لیگ اروپا دست یافت.
شما می‌توانید چنین استدلال کنید که فتح لیگ اروپا موفقیتی بزرگ همچون لیگ قهرمانان اروپا نیست، شاید حرف شما هم درست باشد اما فتح هر جامی توسط اتلتیکومادرید به دشواری خواندن کل کتاب «صلح و جنگ» در یک روز و در واقع غیرممکن است. حتما دلیل این ادعا را می‌پرسید چون سابقه اتلتیکو مملو از پیش رفتن تا آستانه کسب موفقیت است نه تصاحب آن و مهم‌تر اینکه شاید تا پیش از فصل گذشته آنها تسلیم سرنوشت خود به‌عنوان بازندگان همیشه ناامید می‌شدند.
درخشش در تیم‌ملی اروگوئه
پس از بازی‌های درخشان در اتلتیکو، جام‌جهانی فرا رسید و فورلان به‌عنوان بهترین بازیکن جام‌جهانی انتخاب شد. 5 گل زده و یک پاس گل حاصل تلاش او در جام‌جهانی برابر تیم‌های آفریقای‌جنوبی، غنا، هلند و آلمان بود؛ به علاوه پس از لوتار ماتئوس در سال 1990، فورلان نخستین بازیکنی است که
موفق شد در یک تورنمنت 3 بار از پشت محوطه جریمه گلزنی کند.