روزنامه
کیهان در ستون یادداشت روز شماره گذشته خود به قلم حسین شریعتمداری به تحلیل و بررسی موضوع سوال نمایندگان از وزیر امورخارجه درباره کمک‌های نقدی ایران به کرزی پرداخت. به گزارش کیهان، اوایل هفته گذشته، روزنامه آمریکایی «نیویورک‌تایمز» در حالی که ادعا می‌کرد به یک «خبر سری» و طبقه‌بندی شده دست یافته است از کمک نقدی جمهوری اسلامی ایران به «عمر داودزای» رئیس دفتر حامد کرزی خبر داد و از آن با عنوان «رشوه»ای یاد کرد که پنهان از نگاه رئیس‌جمهور افغانستان به رئیس دفتر وی پرداخت شده است. گزارش نیویورک‌تایمز بلافاصله پس از انتشار با استقبال گسترده رسانه‌های آمریکایی و اروپایی روبه‌رو شد و جنجال تبلیغاتی تازه‌ای علیه جمهوری اسلامی ایران شکل گرفت. نیویورک‌تایمز یکی از 3 روزنامه اثرگذار و جریان‌ساز در آمریکا‌ست و از آن با عنوان روزنامه نزدیک به کاخ سفید و بازتاب‌دهنده مواضع دولت آمریکا یاد می‌شود. این روزنامه به خانواده یهودی و معروف «سولز برگر»-SULZBERGER- تعلق دارد. با این وصف باید گزارش نیویورک‌تایمز را برگرفته از نظر و تصمیم دولت آمریکا تلقی کرد. با نگاهی به افغانستان امروز و موقعیت متزلزل اشغالگرانی که از پروژه حمله نظامی و اشغال، نتیجه معکوس گرفته‌اند، به آسانی می‌توان انگیزه نیویورک تایمز از انتشار گزارش مخدوش مورد اشاره و جنجال سیاسی و رسانه‌ای آمریکا و متحدانش علیه جمهوری اسلامی ایران را درک کرد ولی آنچه با معیارهای مبتنی بر «منافع ملی» قابل فهم نیست سوال 7 نماینده فراکسیون اقلیت مجلس شورای اسلامی از وزیر امور خارجه کشورمان است که با طرح سوال درباره چگونگی و چرایی کمک مالی جمهوری اسلامی ایران به دولت افغانستان- آن هم با استناد به گزارش نیویورک‌تایمز- خواسته یا ناخواسته به استقبال ترفند اشغالگران علیه میهن اسلامی خود رفته‌اند. چرا که سرنوشت افغانستان و ماهیت دولتی که زمام امور این کشور را به دست می‌گیرد، با امنیت ملی ما رابطه‌ای مستقیم دارد. اگر نیروهای اشغالگر که دشمنان تابلودار جمهوری اسلامی ایران هستند در پروژه اشغال به پیروزی می‌رسیدند، امتیازی به نفع خود و علیه ایران اسلامی به دست آورده بودند و از آنجا که درگیری جمهوری اسلامی ایران با نظام سلطه یک درگیری ماهوی است و دشمنان از هیچ اهرمی برای مقابله و کینه‌توزی علیه ایران اسلامی دریغ نکرده و نخواهند کرد، حاکمیت دولت‌های دست‌نشانده آمریکا در همسایگی ما برای امنیت ملی کشورمان بی‌هزینه نبود. بنابراین کمک مالی جمهوری اسلامی ایران به افغانستان، بویژه با توجه به کانون دریافت‌کننده و محل هزینه آنکه با هوشمندی از سوی مسوولان کشورمان انتخاب شده بود، کمترین هزینه‌ای است که برای حفظ امنیت جمهوری اسلامی ایران و در راستای استراتژی منطقه‌ای و بلند‌مدت کشورمان پرداخت شده است. کیهان در پایان تصریح کرد: اکنون باید از 7 نماینده مدعی اصلاحات پرسید؛ کمک مالی جمهوری اسلامی ایران که بر اساس توافقنامه اجلاس «بن» و مشخصا به دولت قانونی افغانستان با تعیین محل هزینه آن پرداخت شده و کمترین هزینه ضروری برای حفظ امنیت ملی کشورمان محسوب می‌شود، سوال‌برانگیز است یا مبالغ نجومی و پنهانی که آمریکا و متحدانش برای اسلام‌زدایی، حاکمیت دشمنان ایران اسلامی و تهدید امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران هزینه کرده و می‌کنند؟!
ایران‌هراسی سابقه زیادی دارد
روزنامه
خبر در مصاحبه‌ای با علی جنتی به بررسی روابط ایران و اعراب در تاریخ جمهوری اسلامی پرداخت. به گزارش این روزنامه، علی جنتی در کسوت یک دیپلمات و سیاستمدار درباره پروژه ایران‌هراسی غرب گفت: این مساله جدیدی نیست؛ از ابتدای پیروزی انقلاب این بحث مطرح بود و با توجه به اینکه با پیروزی انقلاب اسلامی منافع آمریکایی‌ها و غرب به طور جدی در ایران به خطر افتاد، آنها تلاش کردند چهره نامناسبی از ایران در خارج از کشور بویژه در غرب و سپس در کشورهای منطقه ترسیم کنند. بحث صدور انقلاب نیز باعث شد که وحشتی در میان کشورهای منطقه بویژه در بین همسایگان ایران ایجاد شود و لذا شاهد بودیم که در سال 1981 شورای همکاری خلیج‌فارس به دلیل ترس و وحشت از نفوذ معنوی ایران تاسیس شد. کشورهای حوزه خلیج فارس کشورهای کوچکی بودند که به تنهایی قادر به مقاومت در برابر ایران نبودند؛ بر این اساس به فکر ایجاد اتحادیه‌ای افتادند که بتوانند در کنار هم در مقابل ایران بایستند و از نظر نظامی همدیگر را یاری کنند. پس از آن با آغاز جنگ تحمیلی، کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس به دلیل هراس از ایران، به حمایت از عراق برخاستند. آنها به این باور رسیده بودند که اگر ایران پیروز شود، ممکن است سرنوشت آنها به خطر بیفتد. لذا پس از آنکه توازن نیروها در جنگ به نفع ایران به هم خورد و ایران توانست نیروهای عراقی را از کشور خارج کند و در بخشی از خاک عراق وارد شود، کشورهای حاشیه خلیج فارس به طور جدی‌تری احساس خطر کرده و در کنار عراق ایستادند. اختلافات و مناقشات ایران با آمریکا و غرب، مزید بر علت شده که کشورهای فرامنطقه‌ای سعی کنند شکاف بین ایران و برخی کشورهای منطقه را به طور مرتب دامن زده و نگذارند به هر ترتیب ائتلافی میان ایران و کشورهای منطقه شکل بگیرد. از جمله اتهامات دیگر آنان به ایران دخالت جمهوری اسلامی ایران در کشورهای منطقه و تقویت به اصطلاح هسته‌های خفته در این کشور‌ها‌ست. مقصود آنان از هسته‌های خفته نیز شیعیان منطقه هستند! به این ترتیب پروژه ایران‌هراسی بیشتر در بین کشورهای خلیج فارس در برابر ایران پیگیری می‌شود. عمدتا این پروژه در میان کشورهای منطقه دنبال می‌شود و بویژه بین ایران و کشورهای عربی حوزه خلیج فارس به دنبال تفرقه‌افکنی هستند. وی درباره ارزیابی عملکرد ایران در برابر پروژه ایران‌هراسی تصریح کرد: ایران حتی در دوران جنگ 8 ساله که برخی کشورهای منطقه در کنار عراق ایستاده بودند، تلاش داشت نوعی رابطه متعادل با کل کشورهای منطقه برقرار کند و همواره سعی کرده حسن نیت خود را به کشورهای منطقه نشان دهد و به نوعی اعتماد آنها را نسبت به خود جلب کند. سیاستی که ایران برای مقابله با این توطئه دنبال می‌کند، سیاست اعتمادسازی است. تمام تلاش ایران برای این است که به کشورهای منطقه اعلام کند به دنبال تهدید آنها نیست و کشورهای منطقه در سایه تعاون و همکاری با یکدیگر می‌توانند خود را اداره کنند و نیازی به حضور کشورهای فرامنطقه‌ای در منطقه وجود ندارد.