سر و صدای مسؤولان به همراه مهندسان پروژه که ساخت یک ورزشگاه توسط شهرداری میلانو را به عهده گرفته‌اند و با تلاش یک ساله موفق به تکمیل آن شده‌اند را با گذشت 85 سال هنوز هم می‌توان شنید! اما نه، گویی این سر و صدای حاضران در استادیوم بزرگی در ایتالیاست که برای تماشای دیدار میلان و رئال گردهم آمده‌اند و با شور و شوق عجیبی پیرمردهای قرمز و سیاه داخل زمین را تشویق می‌کنند؛ تیمی که با فاصله یک گل از حریف مشهور اسپانیایی پیش افتاده و حالا می‌توان به راحتی سردادن سرودهای پیروزی‌شان را شنید: «شیطان، شیطان، شیطان، پیش بروید، پیش بروید، با امیدی در قلب‌هایتان، شما هیچوقت تنها قدم نخواهید گذاشت، پیش بروید، پیش بروید، با قلبتان...». بله اینجا سن‌سیرو است؛ ورزشگاهی با قدمت 85 ساله که برای برگزاری دیدارهای تماشایی و زیبای 2 تیم شهر میلانو برگزیده شده اما این روزها بیشتر به خانه سالمندان فوتبالیست‌های حاضر در فوتبال ایتالیا و حتی در برخی مواقع اروپا مي‌ماند و مسؤولیت جدیدی را برعهده گرفته و خجالت سرزمین چکمه‌ای را سبب شده؛ بسیار اسفناک است.
باشگاه سالمندان
به دنبال یک بازیکن می‌گردم؛ بازیکنی که اسمش را پیش از این کمتر شنیده باشم اما نیست؛ آبیاتی، نستا، زامبروتا، گاتوزو، پیرلو، زلاتان و اینزاگی معروف به پیرمرد! همه هستند جز نام یک مهره جوان، مهره‌ای شاداب و پرانرژی، بازیکنی که در حد و اندازه‌های فوتبال ایتالیا و میلان باشد اما جست‌وجوی بی‌نتیجه‌ای است، همه قدیمی‌اند. از سال‌ها پیش نام این بازیکنان را می‌شنوید و انتظار دارید روزی رفتن‌شان را نیز ببینید اما گویی این گروه پا به سن گذاشته قصد خداحافظی ندارند، نمی‌دانیم شاید جزئی از باشگاهند یا شاید سهامدار آن! اما هر چه که هستند و باشند در حال حاضر یک بازیکنند؛ بازیکنی با پیراهن روسونری که سال‌ها پیش قدرتی در اروپا بود، تیمي بزرگ و مشهور با ستارگان ارزنده که ثروت خوبی را نیز از آن باشگاه کرده بودند و افتخارات بزرگی را نیز در تاریخ حیات میلان ثبت اما حالا خبری از این تیم مشهور با ستاره‌های مقتدر و موثر که توان و شایستگی تیم را به رخ رقیب بکشند، نیست. مهره‌ها پا به سن گذاشته، چهره‌ها خسته و ساق‌ها ناتوان، هر چند که می‌توان انگیزه و وفاداری را در قلب و وجود برخی از آنان به‌راحتی حس کرد. گاتوزو 10 کیلومتر می‌دود اما نگاه کردن به چهره نفس‌زنان این هافبک ناراحت‌کننده است که چرا میلان، تیم مشهور ایتالیا با این سرمایه، ثروت و قدرت نباید توان خرید ستاره‌های بزرگ و شاداب داشته باشد و اگر قدرت و توانش را دارد چرا دست به چنین حرکت و خریدی نمی‌زند؟
آلگری هیجان‌زده و کم‌تجربه
حالا نوبت به انتقاد از مربی کم‌تجربه و کم‌نام و نشانی می‌رسد که روی نیمکت هدایت یکی از بزرگ‌ترین تیم‌های سرزمین چکمه‌ای نشسته؛ مصاف حساسی است باید برابر کهکشانی‌ها به برتری رسید اما رئالی‌ها با یک گل از آنان پیش هستند. دقایقی بعد یک مهره کهنه‌کار در میان کهنه‌کاران میلان با زیرکی و فرصت‌طلبی همیشگی موفق به باز کردن دروازه کاسیاس می‌شود. بله، زننده گل یکی از پیرمردهای تیم است؛ فیلیپو اینزاگی، مهاجمی که هر چه از عمر فوتبال می‌گذرد او نیز همراهش به حیاتش ادامه می‌دهد. با این وجود برای تیمش مفید و گلزن ظاهر می‌شود و نمی‌توان به‌راحتی حضورش را نادیده گرفت. تا اینجا اوضاع خوب است و سرود شادی و خوشحالی حاضران به راه اما دقایقی نمی‌گذرد که پیرمرد گلزن همیشه در آفساید میلان یک بار دیگر دروازه سفیدپوشان رئال را باز می‌کند؛ گل دوم، گلی دیگر از اینزاگی، گلی که مردود بودنش از دوربین‌های تلویزیونی قابل تشخیص بود اما مهم نیست، این پیرمرد روسونری با گلزنی در آفساید خو گرفته و به تعداد گل‌هایش می‌افزاید. حالا همه چیز بر وفق مراد است، استادیوم غرق شادی و سرود شیطان، شیطان تیفوسی‌ها به راه. دوربین‌های تلویزیونی آلگري، مربی سیاه و قرمزهای شهر میلانو را نشان می‌دهد و اینجا داستان دیگری شروع می‌شود؛ داستانی که شاید کلید ناکامی تیم ایتالیایی را در چهارشنبه‌شب زد. آلگري که بزرگ‌ترین افتخارش رساندن کالیاری به بازی‌های اروپایی است با زدن گل دوم به رئال در پوست خود نمی‌گنجد، چهره‌اش غرق هیجان و خوشحالی است، به نظر می‌رسد او خود و تیمش را پیش از اینکه سوت پایان 90 دقیقه به صدا درآید برنده تصور کرده، از نظر او همه چیز خوب و عالی در حال سپری شدن است و هیچ مشکلی نیست. چنان با شعف سرگرم دیدن بازی و برتری شاگردانش است که تصور می‌کند با تیمی کوچک و سطح پایین به رقابت مشغول است، چشمانش از خوشحالی و هیجان برق می‌زند و بی‌آنکه متوجه شود تمام مدت با حرکات صورت و دهان خود هیجان‌زدگی‌اش را نشان می‌دهد؛ دستی به یقه پیراهنش می‌زند، نیم‌نگاهی به تابلوی ورزشگاه می‌اندازد، تماشاگران را نظاره می‌کند و حرکاتی که نشان از بی‌تجربگی و خامی او در عرصه بین‌الملل و رقابت‌های بزرگ و مهمی همچون لیگ قهرمانان اروپا دارد. او چنان از خود بی‌خود شده که گویی نکات ویژه و مهمی را فراموش کرده؛ از یاد برده که اینجا رقابتی اروپایی در حال انجام است، حریف تیمی به نام رئال با بازیکنان فرصت‌طلب و مشهوری است که هر لحظه به دنبال نتیجه‌اند و روی نیمکت این تیم کهکشانی، مربی‌ای به نام ژوژه مورینیو نشسته که سابقه‌اش نشان می‌دهد به هیچ‌وجه حاضر به قبول شکست نیست. آلگري چنان غرق خوشحالی است و چهره‌اش هیجان و غرور کاذبی را بیان می‌کند که اگر او را نشناسیم تصور می‌کنیم مربی باکلاس و صاحب‌سبکی است که در میدانی بزرگ برابر حریفی نامی به برتری چشمگیری دست یافته اما نه، این حرکات تنها از مربیان کم‌تجربه و خوش‌خیالی دیده می‌شود که خود با ضعف شخصیتی مواجه‌اند؛ مربیانی که با يك گل تصور می‌کنند پیروزند و با گل خورده، خود را شکست‌خورده می‌دانند. مربی روسونری ما را به یاد زمان مربیگری رایکارد در بارسا می‌اندازد که با عقب افتادن آبی و اناری‌پوشان روی نیمکت تیمش می‌نشست و با خوردن ناخن شکست و ناکامی تیمش را نظاره می‌کرد، چون خود شکست‌خورده بود. حالا آلگری کوچک نیز بدون اینکه رشد و پیشرفتی کند ناگاه روی نیمکت تیمی بزرگ و مشهور همچون میلان نشسته و با هیجان‌زدگی و از خود بی‌خود شدن، هم خود و هم تیمش را به خاموشی نزدیک می‌کند. اینجاست که فرق مربیان بزرگ و کوچک به‌خوبی روشن می‌شود و بی‌دلیل نیست که مربیان بزرگ می‌توانند تیم‌های بزرگی را به دنیای فوتبال ارائه دهند که حیات‌شان طولانی‌تر و بادوام‌تر باشد.
به فکر باش تا فرونریزی
شادی تیفوسی‌ها، تشویق‌های مهره‌های کنار زمین، غرور مربی هیجان‌زده و انتظار برای شنیدن سوت پایان بازی و برپایی جشن پیروزی اما این پایان داستان سن‌سیرو نیست؛ گل تساوی در واپسین دقیقه وقت‌های اضافی وارد دروازه دروازه‌بان مسن روسونری می‌شود و
سر و صدایی که این بار نشانی از خوشحالی و پیروزی ندارد و این سر و صدا شاید این بار به ما نه، بلکه به میلانی‌ها و سران این باشگاه می‌گوید که باید دست به کار شد و برای تیم و خانه‌ای نو و قدرتمند نباید بیش از این زمان از دست داد، به فکر باش تا بیش از این فرونریزی سن‌سیرو؛ مدرسه فوتبال ایتالیا.