امیرعلی زاهد:
دادستان عمومی انقلاب تهران، هفته گذشته در ادامه دیدارهای هفتگی خود با زندانیان اغتشاشگر و خانواده‌های‌شان، با تعداد دیگری از آنها دیدار و دستور اعطای مرخصی، تمدید مرخصی و دیدار زندانیان امنیتی با خانواده‌های‌شان را صادر کرد. دادستان تهران مدتی است با اختصاص وقت خود به محکومان فتنه 88 و خانواده‌های آنان، نسبت به وضع آنها رسیدگی «ویژه» می‌کند؛ که گرچه این کار، عمل صحیحی است اما این سوال را در میان افکار عمومی ایجاد کرده است که آیا دادستان محترم، وقت خویش را در اختیار محکومان سایر جرائم هم قرار می‌دهد؟ همان‌طور که همگان می‌دانند – و دادستان تهران هم بهتر از همه می‌داند- آمار بالایی از زندانیان کشور را محکومانی تشکیل می‌دهند که به دلیل جرائم غیرعمد در حبس به سر می‌برند؛ محکومانی که به دلیل ارتکاب ناخواسته جرائمی از قبیل قتل غیرعمد در تصادف رانندگی، دیه، داشتن چک بلامحل (نه به دلیل کلاهبرداری بلکه به دلیل ورشکستگی)، مهریه و... در زندانند. دیدارهای منظم آقای دادستان با مجرمان فتنه 88 و خانواده‌های‌شان، به طور منظم‌تری، پوشش خبری و رسانه‌ای داده می‌شود. حال جای این سوال هم هست که در صورتی که ایشان با سایر زندانیان و خانواده‌های آنان نیز چنین دیدارهایی را برگزار می‌کنند، چرا رسانه‌ای نمی‌شود؟ آیا کسانی که جرم امنیتی بزرگی چون فتنه‌گری به قصد براندازی نظام اسلامی را انجام داده‌اند، از ارج و قرب بیشتری نسبت به سایر زندانیان برخوردارند یا خونشان رنگین‌تر است؟ مگر از لحاظ قانونی، همه برابر نیستند؟