نیاز به دیده شدن و عرضه عمومی فیلم‌کوتاه همچنان، نیازی است جدی و اساسی که در دوره جدید نیز پیگیری این موضوع یکی از دغدغه‌ها و برنامه‌های مدیران را در انجمن سینمای جوانان تشکیل می‌دهد. هاشم میرزاخانی پس از انتصابش به‌عنوان مدیرعامل انجمن سینمای جوانان ایران به صورت جدی مقوله نمایش فیلم‌های کوتاه را از طریق تلویزیون یا یکی از سالن‌های سینمایی در تهران جزو برنامه‌هایش اعلام کرده و این امید در جامعه سینمای کوتاه کشور ایجاد شده که بزودی فیلم‌کوتاه دارای مکانی برای نمایش می‌شود. فقدان سالن نمایش از یکسو و بی‌مهری‌هایی که در طول همه این سال‌ها در حق سینمای کوتاه کشور صورت گرفته و تولید بالای فیلم‌کوتاه در کشور همگی دست به دست هم داده تا جشنواره بین‌المللی فیلم‌کوتاه تهران به‌عنوان بزرگ‌ترین اتفاق در این حوزه و به مثابه بزرگ‌ترین گردهمایی فیلمسازان و سینماگران جوان کشور از اهمیت و جایگاه مضاعفی برخوردار شود و شور و نشاط برای برگزاری آن از هفته‌ها و ماه‌ها قبل به صورت موجی فزاینده در سطح کشور گسترش یابد. فیلم‌کوتاه جایی برای نمایش عمومی ندارد و جشنواره‌ها بویژه، جشنواره بین‌المللی فیلم‌کوتاه تهران بهترین و مهم‌ترین جایی است که فیلمسازان جوان می‌توانند فیلم‌های خود را در معرض تماشای علاقه‌مندان بگذارند. تلویزیون هرچند وقت یک‌بار روی خوش به فیلم‌های مستند و کوتاه نشان می‌دهد و تعدادی از آثار فیلمسازان مطرح این عرصه را به نمایش می‌گذارد اما این برنامه‌ها مقطعی است و پس از گذشت یک تا دو ماه پخش آنها به فراموشی سپرده می‌شود. این در حالی است که همه ساله در روندی فزاینده به تعداد دانشجویان سینما و هنرجویان رشته‌های مختلف فیلمسازی اضافه می‌شود و تنها با برگزاری جشنواره‌های مختلف است که ویترین محدودی برای فیلمسازان فراهم می‌شود تا دل‌شان به اکران کوتاه‌مدت خوش باشد. از سوی دیگر به نظر می‌رسد وضعیت نمایش فیلم‌های کوتاه در شهرستان‌ها در مقایسه با تهران چندان مناسب نباشد و وضعیت اسف‌بارتری نسبت به تهران دارند. هنرمندان و علاقه‌مندان شهرستانی کمتر به آثار فیلمسازان داخلی دسترسی دارند و تنها می‌توانند با مراجعه به دفاتر سینمای جوان شهرستان یا استان خود، بعضا موفق شوند به تماشای بعضی از فیلم‌های شاخص فیلمسازان بنشینند. دانشجویان رشته‌های مرتبط با سینما تنها این امکان را دارند که در دانشکده‌ها به تماشای فیلم‌های همکلاسی‌هایشان بنشینند. کانون‌های فیلم برخی از دانشکده‌های هنری تنها محلی است که دانشجویان می‌توانند برخی از فیلم‌های مورد نظر خود را از آن تهیه کنند. با این محرومیت و مهجوریت، تنها سالن کوچکی است که به‌صورت محدود اقدام به نمایش فیلم‌های مستند و کوتاه می‌کند که برای کلانشهر تهران به هیچ‌وجه کافی به نظر نمی‌رسد. فیلم و سینما با دیده شدن و نمایش زنده‌اند و اثر هنری بی‌مخاطب در آرشیوها و بایگانی‌های نمور و غیراستاندارد پژمرده می‌شود و می‌میرد. بی‌تردید برای شکوفایی و بالندگی سینمای کوتاه نیاز به یک برنامه‌ریزی بلندمدت و دامنه‌دار و سیاست‌های تشویقی و حمایتی پایدار است و با برنامه‌های مقطعی و موقت کاری از پیش نمی‌رود. جشنواره بین‌المللی فیلم‌کوتاه از آن رو که فرصتی را فراهم می‌آورد برای بحث و بررسی و آسیب‌شناسی سینمای کوتاه و تحلیل این رسانه نافذ و تاثیرگذار قابل اعتنا و مهم است. در هیچ وقت سال، به مانند زمان برگزاری جشنواره بین‌المللی فیلم‌کوتاه تهران پیرامون این سینما و ضرورت‌های آن صحبت نمی‌شود. این مقدار را حتی اگر کمترین دستاورد این رویداد بزرگ سینمایی در عرصه سینمای کوتاه هم بدانیم باید ارج بنهیم و فارغ از همه دغدغه‌های آرمانی و نیازهای اساسی‌تر این سینما گردهم جمع شویم و افق و چشم‌اندازها را به تماشا بنشینیم و رصد کنیم.