1- فقدان برنامه ب:
استقلال معمولا در نیمه دوم به تیمی سردرگم و بیبرنامه تبدیل میشود. یک مشکل شاید بازی خوانی ضعیف کادر فنی باشد، مشکل بزرگتر اما این است که این تیم معمولا بازی را همانطور که شروع کرده ادامه میدهد ولو آنکه 3 گل عقب یا 3 گل جلو باشد. به تعویضهای تکراری و همیشه از دقیقه 60 به بعد این تیم دقت کنید. استقلال برنامه ب ندارد و هر مربی بازیخوانی میتواند در نیمه دوم آن را مقهور کند.
2- روحیه برتریطلبی: احتمالا در طول تاریخ این تنها استقلالی است که مدیران و کادر فنی آن حتی یک بار جرات نکردهاند خود را به عنوان مدعی قهرمانی معرفی کنند. این ترس و روحیه محافظهکاری در بازی تیم هم دیده میشود. اگر جنب و جوش غریزی مجیدی و میداوودی نبود، شاهد یکی از سردمزاجترین استقلالهای تاریخ بودیم.
3- طالبلو:
فرق نمیکند، محمدی هم همینقدر متوسط است. با طالبلو و محمدي شما همیشه با یک گل خورده بازی را شروع میکنید.اين دو، بالاخره گل شان را ميخورند.
4- امیرآبادی:
شاید برای قهرمان نشدن استقلال همین یک مورد هم کافی باشد. وقتی همیشه به امیرآبادی بازی میرسد و همیشه هم بد بازی میکند یعنی شما ذخیرههایی دارید حتی ضعیفتر از امیرآبادی، سلیقهای که از دل آن امیرآبادی بیرون میآید و تیمی که یک جناح خود را دربست تحویل حریف داده است. در همین پست استقلال بهترین بازیکن تیم ملی جوانان را هم دارد: یعقوب کریمی. چقدر باید امیرآبادی بد بازی کند که به بهترین بازیکن تیم ملی جوانان هم فرصتی برای عرض اندام داده شود؟
5- امیرحسین صادقی:
یکی دیگر از آن جوانان برومند محصول باشگاه است که 10 سال است به بهانه اینکه جوان است و هنوز جا برای پیشرفت دارد از این فرصت برخوردار است که همیشه فیکس بازی کند و همیشه هم یا گل به خودی بزند یا پاس گل به مهاجمان حریف بدهد. کسی باید شناسنامه او را به کادر فنی نشان بدهد: این جوان دیگر 30 سالش شده، هر لعبتی که میتوانسته است بشود تا حالا شده است و البته تیم با او همیشه مهیای یک گل به خودی دیگر است.
6- کیانوش رحمتی:
به استیل او هنگام پاس با بغل پا دقت کنید. پاسی را که او میفرستد فوروارد نگون بخت با کمتر از 3ضرب نمیتواند مهار کند. مضاف بر آنکه اساسا رحمتی جز با خطا نمیتواند توپگیری کند. حضور او زمین استقلال را به بهشت حریفان کاشتهزن تبدیل میکند.
7- خریدهای مشکوک:
آنها با بازیکنی قرارداد بستند که در 9 ماه گذشته حتی یک دقیقه هیچ جا بازی نکرده بود. آیا به فرض 9 ماه خانهنشینی کریس رونالدو هیچ تیمی به این راحتی با او قرار داد میبندد؟
رفت و آمد سانتوس به استقلال میگوید که در
نقل و انتقالات همیشه نکاتی فرامتنی وجود دارد.
8- واعظيآشتیانی:
مدیران تیم هفتهای 10 بار میگویند که اگر تیم آشکارا ترسو و کماشتها بازی میکند، مشکل از واعظي آشتیانی است! ظاهرا واعظي بهانهای است تا مدیران امسال بتوانند خوش و خرم زندگی کنند و چندان به خود سخت نگیرند. ولي لیگ جای خوشی و خرمی و بهانهگیری نیست. درست است که استقلال جانواریو و حیدری و اکبرپور و کاظمی را از دست داده اما میداوودی و مبعلی قطعا کمتر از 2 نفر اول نیستند و 2 نفر آخر هم 3- 2 سالی بود که زیر متوسط بازی میکردند و میشود گفت رفتنشان توفیق اجباری بود. استقلال امسال از پرسپولیس خیلی تیم جورتر و پرمهرهتری دارد و حتی میشود گفت ترکیب 11 نفره آن تکنیکیتر و کاملتر از سپاهان است. اما مدیران و کادر فنی به جای تاکید بر این وجهه روحیهبخش، همیشه میخواهند دیگران را مجاب کنند استقلال برای سقوط نکردن بسته شده و اینکه الان در بالای جدول قرار دارد، حاصل شقالقمر آنهاست.
9- پرویز مظلومی:
البته مظلومی خیلی هم بد کار نکرده است. تیم او منظمتر از استقلال قلعهنویی بازی میکند و موفقیتهایی مثل پیروزی در داربی را هم داشته و میتوان آن را یکی از مدعیان قهرمانی دانست. اما موقعیت کنونی تیم بسیار وابسته به خوشبیاریهای آن هم هست. حتی صرف نظر از گل مردود شده پرسپولیس در داربی، باید گفت مساوی برای این بازی نتیجه عادلانهتری بود. استقلال در بازی با صبا و تراکتور و مس هم با بخت بلند از شکست گریخت و در بازیهای خانگی در برابر تیمهای ته جدولی مثل راهآهن و سایپا در اغلب زمان بازی چندان بر توپ و زمین تسلط نداشت و حتی اگر شکست میخورد جای شگفتی نبود. اگر این خوشبیاریها نبودند اکنون استقلال مظلومی در کجای جدول قرار داشت؟
مظلومی مربی بدی نیست اما برای استقلال چندان مرد امیدبخش و شورآفرینی نشان نداده. تصور او که در آخر فصل جام قهرمانی را بالا ميبرد، خیلی خیالپردازانه و رویایی به نظر میرسد. او آبشستهتر از مرفاوی است اما آیا میتواند برای استقلال قابل مقایسه با قلعه نویی هم باشد؟ او و 2خان دیگر همراهش، ناصرخان و منصورخان، تا اینجا که نتوانستهاند استقلال را از زیر سایه قلعهنویی بیرون بکشند. میشود گفت قدری هم بیشتر استقلال را به زیر این سایه هل دادهاند!