1- باید روزنامه را مچاله کرد، چشم از تصویر تلویزیونی بست و فریب صدای رادیو را نخورد چرا که هیچ‌یک از اینان قادر نیستند یک‌صدم تجربه واقعی شناخت از علی دایی را به شما منتقل کنند؛ آن روزهایی که فوتبالیست بود همانگونه پس از گلزنی برابر نپال و مالدیو شادمانی می‌کرد که پس از فتح دروازه میلان در سن‌سیرو به آسمان برمی‌خاست. برای دایی چیز کم‌اهمیتی وجود ندارد و وقتی قرار است رو در روی خبرنگاران بنشیند و پاسخ‌شان را بدهد تو گویی سکانس پایانی فیلم «عطر خوش زن» در حال اکران است و دایی در کالبد آل‌پاچینو فرورفته و چنان محکم حرف می‌راند و ادله می‌آورد که گویا خرد كردن! پرسشگر با هر ادبیاتی، قادر است واقعیت را هم تغییر دهد.
2- چهارشنبه هفته قبل حبیب کاشانی تصمیم گرفت چهارمین کنفرانس خبری پرسپولیس را در سالن اجتماعات شهرداری منطقه 9 برگزار کند تا اینچنین جشن عبور قرمزها از بحران را رسما به اصحاب رسانه و البته طرفداران پرتعداد پرسپولیس اعلام کند. اما آنچه در مخیله سرپرست موقت قرمزها می‌گذشت و دوست داشت نشان دهد فاصله آنها با اصول حرفه‌ای به عدد صفر رسیده است، با واقعیت رفتاری علی دایی و نوع پاسخ او به سوالات چالشی تفاوت فراوانی داشت. قطعا یکی از عذاب‌آور‌ترین قسمت‌های مربیگری برای دایی به همان لحظاتی اختصاص دارد که او قرار است پاسخگوی سوالات انتقادی باشد. اگرچه در ظاهر می‌گوید ابدا چنین نیست اما وقتی تن صدایش را بالا می‌برد و با همان ادبیات معروف به پرسشگر هجوم می‌آورد، آنگاه چهره بی‌نقاب او هویدا می‌شود. مربیان وطنی پیش از دایی (که مشابه چنین منشی در قبال انتقادات را داشتند) دست‌کم خوبی‌شان این بود که هرگز تن به این بازی‌های به اصطلاح روشنفکرانه نمی‌دادند. یکی از آنها می‌گوید؛ صد سال دیگر به تیم حریف برد را تبریک نمی‌گویم و پس از باخت کسی جرات نمی‌کند اطراف من آفتابی شود. اما دایی که می‌خواهد نشان دهد ورژن ارتقا یافته‌ای است حفظ ظاهر می‌کند اما درست در وسط کنفرانس خبری با رفتار پرخاشگرانه‌اش نشان می‌دهد که در آفرینش با آنها، ز یک گوهر است!
3- در همان روز بارانی (چهارشنبه) و درست در آغاز چهارمین کنفرانس خبری پرسپولیس بود که دایی خیلی سریع شمشیر را از رو کشید و با پاسخ تند به نخستین پرسش مطرح شده به خبرنگاران حاضر در سالن فهماند اگر سوالاتی برخلاف آنچه او به آنها اعتقادی ندارد پرسیده شود، پاسخ می‌تواند به اندازه یک باغ فلفل قرمز تند باشد. البته در جمع کثیر اصحاب رسانه تنها 3 خبرنگار افتخار حضور در باغ مزبور را پیدا کردند و مابقی ترجیح دادند سوالات بی‌خطرتری بپرسند تا مبادا تا بنا گوش‌شان سرخ شود.
4- اما داستان آن 3 خبرنگار؛ نفر اول از روزنامه ایران ورزشی بود که از دایی پرسید چرا در داربی یکباره بعد از 11 هفته نیمکت‌نشینی مجتبی شیری به ترکیب اصلی آمد و به خاطر بازی پراشتباهش در اوایل نیمه دوم تعویض شد. دایی در اظهار نظری جالب مدعی شد اتفاقا شیری خوب کار کرد و فقط چند اشتباه داشت و به خاطر آن از بازی بیرون آمد. جناب سرمربی که می‌گوید کمک‌داور بازی باید به خاطر آن اشتباه معذرت‌خواهی کند، خودش خیلی راحت مدعی شد درباره به میدان فراخواندن مجتبی شیری هیچ اشتباهی نکرده و اتفاقا او خیلی هم خوب بازی کرد! حالا چرا دیگر شیری رنگ ترکیب را بعد از داربی ندید از آن دسته سوالاتی است که قطعا دایی جوابش را بهتر از ما می‌داند اما ترجیح می‌دهد چیز دیگری بر زبان جاری کند. البته در ادامه پاسخ او خیلی صریح گفت، مسؤولیت فنی تیم با من است و اصحاب رسانه نباید در امور فنی دخالت کنند. با این وجود عمر این حرف چندان طولانی نبود و دایی با تذکر مخفیانه کاشانی مدعی شد بنده کی گفتم خبرنگاران سوالات فنی نپرسند؟! او به همین راحتی کلام نخستش را عوض کرد تا نشان دهد سرعت تغییرپذیری‌اش بیش از آن چیزی است که در کاتالوگ اسطوره‌شناسی ما آمده است! هیچ‌یک از پرسشگران بعدی هرگز از دایی درباره مسائل فنی سوالی نکردند چون می‌دانستند پاسخ او چیست.
5- اما خبرنگار دوم که یک خانم بود درباره خریدهای پرسپولیس سوال کرد و پرسید چرا وظیفه گلزنی این فصل کلا روی دوش بازیکنان تازه‌وارد است. این سوال نه چالشی بود و نه آنقدر پربیراه که دایی ناگهان در وسط پاسخ دادن با حالتی برافروخته رو به دختر خبرنگار کرد و با صدای بلند گفت: شما از من سوال پرسیده‌اید و حالا با بغل دستی‌ات حرف می‌زنی و می‌خندی! با این رفتار، کاری کردی که دفعه بعد هیچ یک از سوالات شما را جواب ندهم. باری! خرد کردن یک دختر در جمع کثیر خبرنگاران مرد از آن دسته شاهکارهایی به حساب می‌آید که تنها علی دایی می‌تواند آن را انجام دهد، مثل زدن گل دوازدهم و سیزدهم به مالدیو سپس پیمودن نصف ورزشگاه از فرط خوشحالی. او اینچنین همیشه، همه جا، همه چیز را کاملا جدی فرض می‌کند.
6- اما قصه خبرنگار سوم و عصبانی شدن دایی که فقط کم مانده بود زنگ بزند به نزدیک‌ترین کلانتری منطقه تا حساب کار دست کسی بیاید که پس از 2 برد پرسپولیس از سرمربی فاتح درباره ناکامی‌های قبلی سوالی را پرسیده است. پرسش این بود؛ آیا به نظر شما پرسپولیس در این فصل از حیث بدنسازی کمی دچار مشکل نیست و آیا نمی‌توان خوردن 5 گل در 5 بازی متوالی از دقیقه 90 به بعد را به این موضوع ربط داد؟ اما پاسخ دایی همان وسیله نقلیه‌ای بود که نه‌تنها آن خبرنگار که حتی نیمی از سالن را به گرم‌ترین منطقه باغ فلفل برد و دیگر اتهامی باقی نماند که از سوی دانای کل به خبرنگار خرد وارد نشود.
دایی خیلی صریح و با صدای بلند گفت: شما بشمارید ما چند بازی در دقیقه 90 به بعد گل خوردیم؟ متاسفانه فقط 4 بازی بوده است نه 5 پیکار. البته با توجه به دوری خبرنگار فوق و سرمربی پرسپولیس امکان برقراری دیالوگ در آن فضا وجود نداشت؛ دایی با میکروفن در بالای مجلس بود و فرد پرسشگر پس از مطرح کردن سوالش به انتهای سالن رفته بود و عملا این مونولوگ بود که از سوی دایی در سالن جاری بود. اما در اینجا می‌توان بدون وحشت از صدای بلند دایی که نه رسم میهمان‌نوازی را می‌داند و نه قائل به بحث دوسویه در شرایط برابر است، گفت؛ برخلاف حساب پراشتباه شما پرسپولیس دقیقا در 5 بازی متوالی در دقایق پایانی گل دریافت کرد؛ بازی با پاس، شهرداری تبریز، ملوان، استقلال و در نهایتا تیم گمنام نفت محمودآباد! در اینجا می‌توان با کلامی محترمانه‌تر از آن ادبیاتی که دایی در سالن شهرداری منطقه 9 پیش گرفته بود به سرمربی همیشه متوقع قرمزها گفت برخلاف گفته شما، پرسپولیس در دقیقه 90 به بعد از پاس گل خورد نه 85! در اینجا می‌توان به دایی آرام گفت شما در اول جلسه صریحا گفتید مسائل فنی به بنده مربوط است نه اصحاب رسانه! اما سرمربی قرمزها خیلی سریع حرفش را پس گرفت و گفت من هرگز نگفتم مسائل فنی به خبرنگاران ربطی ندارد! شاید جالب‌ترین قسمت پاسخ جناب سرمربی به همان جایی مربوط می‌شد که بدون توجه به اصل صحبت مطرح شده و تنها برای به سخره گرفتن آن خبرنگار در جمع همکارانش به او گفت: انیشتین یا نیوتن این حرف را زده است که وقتی کاری5 بار تکرار می‌شود قانون است! در اینجا به دایی می‌گوییم؛ آن حرفی که شما تغییرش دادی این بود که وقتی یک اتفاق 5 بار در 5 بازی متوالی تکرار می‌شود دیگر نمی‌توان آن را به شانس ربط داد و قطعا علتی در تکرارش وجود دارد که این یک قانون عقلانی است، درست مثل اینکه داوران 5 بار در 5 بازی متوالی گل‌های شما را مردود اعلام کنند و آنوقت است که یک علتی به نام ضدیت با پرسپولیس وجود دارد و این قانون حق‌خوری است نه اشتباهات شانسی!
7- شاید نکته کلیدی در هجوم دایی به آخرین حرفی بود که آن خبرنگار در پاسخ به سوال کاشانی گفت؛ سرپرست موقت قرمزها از او پرسید از کدام روزنامه هستید و وقتی بلند گفت «وطن‌امروز»، آنوقت سرمربی احساس کرد چون از یک روزنامه سیاسی آمده است قطعا ورزشی نیست. از آن رو بود که با صدای بلند به او اینچنین اتهام زد؛ بعید می‌دانم اصلا شما ورزشی باشید! دایی حتی اتهام دیگری را متوجه وی کرد؛ شما برای قصد دیگری به اینجا آمده‌اید! حالا منظورش قصد تخریب دایی بود یا گرفتن بن 40 هزار تومانی شهروند (که کاشانی سخاوتمندانه به مدعوینش به همراه ساندیس سیب اهدا می‌کرد) دیگر برای بنده مشخص نشد!
8-آنچه در خاتمه این نشست آن خبرنگار نگونبخت فهمید این بود که زوج کاشانی - دایی ترکیب چندان مناسبی برای مشق دموکراسی نیست؛ اولی سعی می‌کند اصول حرفه‌ای را با برگزاری این اجتماعات روشنگرانه به رخ همقطارانش بکشد ولو با اهدای بن 40 هزار تومانی و دومی عاشق تخریب میهمانانی است که شهامت به خرج دادند و سعی کردند کنفرانس «خبری- پرسشی» را تا حدودی از فضای دربار جهانگیرشاه (قهوه تلخ) دربیاورند. راستی! جای شکوفه خیلی خالی بود... .