این همان تورس با‌شکوه همیشگی بود. پسر طلایی اسپانیایی بدون ترس از ابهت چلسی 2 گل پیروزی‌بخش دیگر زد تا لیورپول از اعماق تیره انتهای جدول لیگ‌برتر خود را طی یک هفته تا وسط جدول بالا بکشد. این 2 گل شاید بسیار ماندگارتر از گل‌های تورس در روزهای اوج سرخ‌ها باشند چراکه به مثابه شاخه‌های نوری در روزهای تیره و تار آنفیلد هستند. فرناندوی محبوب، درست در روزهایی که اسطوره‌اش نزد هواداران دل‌شکسته لیورپول روبه زوال بود، با اینکه زبان بدنش به وضوح الکن است و آمادگی‌اش در هیچ دوره‌ای از دوران حرفه‌ا‌ش اينچنين زیر سوال نرفته بود، با اینکه آینده‌اش با باشگاه‌های بزرگ که مثل لیورپول دچار افول نشده‌اند، گره‌خورده است و با اینکه آمار و تحلیل‌ها همه و همه بر ضد او هستند ثابت کرد که چرا یک بازیکن «فوق‌‌ستاره» خوانده می‌شود.
لیورپول هفته گذشته را از رتبه هجدهم لیگ برتر و به‌عنوان یک سقوط کرده بزرگ آغاز کرد اما با 3 پیروزی یکشنبه، چهارشنبه و دوباره یکشنبه بازگشت. اگر استیون جرارد با گل 3 امتیازی‌اش به بلکبرن در چهارشنبه گذشته پروسه بازگشت را کلید زد، تورس هم با کاشتن چهل و سومین و چهل و چهارمین گل‌های لیگ برتری‌اش در آنفیلد در درون دروازه چلسی صدرنشین به یک رکورد جالب طی 47 مسابقه لیگی در معبد سرخ‌های لیورپول دست یافت.
حتی کارلو آنچلوتی سرمربی چلسی مبهوت این گل‌های طلایی شده بود: «2 گل فوق‌العاده بود. او مهاجمی بی‌نظیر است».
گل‌های تورس نخستین نشانه‌های واکنش مثبت لیورپول به متدهای روی هاجسون بودند. هردوی آنها در شرایطی به دست آمدند که درک کویت فضای خالی پشت جناح چپ دفاعی چلسی را هدف قرار داد و اشلی‌کول و جان تری را استادانه از بازی خارج کرد. در مقابل، چلسی پس از بازگشت دروگبا از مصدومیت هنوز نتوانسته توان هجومی‌‌اش را باز یابد و در این بازی همه بار نفوذ روی دوش اشلی‌کول از جناح چپ بود و
ژیرکوف که مجبور بود از شلوغ‌ترین بخش زمین یعنی از وسط نفوذ کند. اما روی هاجسون پس از این برد شیرین که قاعدتا باید شیرین‌ترین روزش در آنفیلد باشد، نظر دیگری داشت: «لذت‌بخش‌ترین روز من در آنفیلد، روز نخستم در اینجا بود!» اما در هر صورت این نخستین پیروزی تمام دوران مربیگری پیرمرد انگلیسی مقابل چلسی محسوب می‌شد.