آقای خاص نخستین «داربی ال مادریلنیو» یا همان «داربی مادریدی» را به پرتغالی‌ترین شکل ممکن با اتکا به 3 بازیکن پرتغالی‌اش برد. در شبی که اتلتیکو مادرید به عنوان قهرمان دومین جام معتبر اروپایی، لیگ اروپا، آمده بود تا طلسم 11 سال شکست‌ناپذیری رئال مادرید از 1999 تاکنون را بشکند، مورینیو با یک استراتژی مکارانه و به لطف مهره شطرنج همیشگی‌اش ریکاردو کاروالیو، توانست در همان 20 دقیقه نخست داربی مادرید کار را یکسره کند. با شروع بازی یکشنبه‌شب سانتیاگو برنابئو، از همان ابتدا می‌شد دریافت که تاکتیک مورینیو وارد کردن ضربه‌ای زودهنگام به رقیب همشهری است، شاید به این خاطر که او می‌دانست روخی بلانکس با داشتن خط حمله‌ای آتشین شامل فورلان، آگوئرو، ری‌یس و سیمائو بسیار زهردار هستند، پس بهتر بود رئال ضرباتی زودهنگام به تیم کیکه فلورس وارد کند و تا پایان بازی با تمرکز بیشتری دفاع کند. رئال برای رسیدن به این منظور از 5 بازیکن هجومی در اطراف هجده قدم اتلتیکو بهره می‌برد که البته هیچکدام به شکل مستقیم به دروازه «داوید دگه‌آ» سنگربان 20 ساله حریف نزدیک نمی‌شدند. آنها می‌خواستند حملات تیمشان برای مدافعان سرخ و سفیدپوش مبهم بماند و اتفاقا هر 2 گل سپیدها هم که با آنها تکلیف داربی یکسره شد، روی همین استراتژی به دست آمد. ابتدا ریکاردو کاروالیو روی یک فست برک (حمله سریع) از عمق دفاع میانی رئال استارت زد تا در پایان چند پاس زیگزاگی بدون هیچ مزاحمتی با دروازه‌بان اتلتیکو تک به تک شود چرا که میان آن همه ستاره سرشناس چون رونالدو، ایگوآین، اوزیل و دی‌ماریا هیچ یک از مدافعان میهمان فکر نمی‌کردند این دفاع وسط پرتغالی باشد که به دروازه‌شان حمله‌ور می‌شود. کاروالیو در سیزدهمین دقیقه روی حرکتی تمرین شده با یک بغل پا دروازه دگه‌آ را گشود تا از همان ابتدا همگان رای به پیروزی تاکتیکی مورینیو بدهند و سردبیر مارکا فردای بازی در تحلیلی ویدئویی این یار قدیمی مورینیو را خوب‌‌ترین، تاثیرگذارترین و ارزان‌ترین خرید رئال مادرید در تابستان گذشته بخواند. البته این حرف به معنای نفی ارزش‌های مسعود اوزیل ستاره ترک‌تبار آلماني نیست که 6 دقیقه پس از گل نخست رئال، یک ضربه کاشته غافلگیرانه را از زاویه بسته چپ با نهایت هنرمندی به گل دوم کهکشانی‌های 2 بدل کرد. این 2 گل به قدری غافلگیرانه و حیله‌گرانه بودند که شاگردان کیکه سانچس فلورس عملا اعتماد به نفس خود را در 70 دقیقه دنباله داربی از دست دادند تا دیداری که سخت‌ترین نبرد مورینیو از زمان روی کار آمدن در رئال پیش‌بینی می‌شد در نهایت راحتی به نفع او خاتمه یابد.