نام «منصور ابراهیم‌زاده»، مربی موفق اصفهانی، این روزها زیاد شنیده می‌شود. وی پس از منصور پورحیدری، فیروز کریمی و ناصر حجازی چهارمین مربی ایرانی است که تیمی ایرانی را به فینال معتبرترین جام باشگاهی قاره کهن رسانده است. 20 سال پیش پورحیدری، استقلال را قهرمان باشگاه‌های آسیا کرد؛ 19 سال پیش همين مربی، اين باشگاه را بار دیگر تا فینال برد اما در فینال در ضربات پنالتی مغلوب الهلال عربستان شد و 18 سال پیش فیروز کریمی پاس تهران را به فینال جام باشگاه‌های آسیا رساند و با شکست الشباب عربستان، آخرین قهرمانی باشگاهی ایرانی را در سطح قاره کهن به دست آورد. 12 سال پیش ناصر حجازی نیز استقلال را به فینال لیگ قهرمانان آسیا رساند اما در برابر 130 هزار تماشاگر ورزشگاه آزادی، مغلوب جوبیلو ایواتای ژاپن شد و قهرمانی آسیا پرید. 3 سال پیش هم سپاهان با «لوکابوناچیچ» کروات و کمک مربیگری همین ابراهیم‌زاده تا فینال آسیا رفت اما به نایب‌قهرمانی بسنده کرد. منصور ابراهیم‌زاده، مربی‌ای است که پله پله مدارج ترقی و مراحل پیشرفت حرفه‌ای را طی کرده و کارشناسان، دلایل موفقیت‌های پیاپی اخیرش را نیز همین موضوع می‌دانند. وی با صبر و حوصله یکی‌یکی گام‌هایش را برای نیل به صعود برداشت و مانند برخی مربیان که می‌خواهند از پله نخست، ناگهان به پله دهم بپرند و ناگزیر در این پرش بی‌حساب و کتاب، پای‌شان می‌شکند، نیست. ابراهیم‌زاده، دستیار محمدرضا کربکندی مربی خوشنام اصفهانی سپاهان بود و از این مربی کاربلد و بی‌حاشیه، بسیار آموخت. وی به همراه کربکندی پس از سپاهان به ذوب‌آهن آمد و در ساخت پایه‌های تیمی که امروز بهترین تیم آسیا می‌خوانندش، با کربکندی همکاری کرد. ابراهیم‌زاده پس از فراگیری کامل دروس فنی و اخلاقی کربکندی، دعوت لوکابوناچیچ، سرمربی تند‌مزاج اهل کرواسی را جهت کمک به وی برای قهرمان کردن سپاهان در جام حذفی پذیرفت و پای درس لوکا که برخلاف اخلاق خاصش، در امور تاکتیکی یکی از بهترین مربیانی است که پای به ایران گذاشته، بسیار آموخت. بی‌شک، یکی از دلایل توفیق این روزهای ابراهیم‌زاده، تلمذ نزد مربیانی چون کربکندی و لوکاست؛ همان‌طور که متقابلا از دلایل موفقیت‌های آن 2 مربی نیز، حضور فردی بی‌حاشیه، باسواد و آشنا با علم روز فوتبال دنیا مانند ابراهیم‌زاده بوده است. پس از سپرده شدن سکان سرمربیگری تیم ملی به دست «امیر قلعه‌نویی»، وی شایسته‌تر از ابراهیم‌زاده را جهت همکاری با خود نیافت و ابراهیم‌زاده، مربی تیم ملی فوتبال ایران شد. قلعه‌نویی و ابراهیم‌زاده در مدت یک سال همکاری در تیم ملی، از یکدیگر بسیار آموختند و پس از حذف تیم ملی از جام ملت‌های آسیا (2007) در پی برکناری قلعه‌نویی، ابراهیم‌زاده به عنوان مربی تیم ملی در کنار سرمربی اسپانیولی آن، «خاو‌یر کلمنته» برگزیده شد؛ هرچند کلمنته عملا به دلیل پروازی بودن، نیامده رفت و البته همین امر هم موجب شد تا پیش از برگزیده شدن سرمربی جدید تیم ملی، ابراهیم‌زاده یک بازی هم افتخار سرمربیگری تیم ملی را داشته باشد. از ابتدای فصل 88-1387 لیگ برتر فوتبال، نام منصور ابراهیم‌زاده رسما به جرگه «سرمربی»های فوتبال ایران افزوده شد. وی در نخستین فصل حضور در ذوب‌آهن، می‌توانست نخستین مربی‌ای لقب گیرد که لیگ برتر و جام حذفی را توأمان فتح می‌کند؛ اما فوتبال جوانمردانه‌ای که فولادِ «مجید جلالی» مقابل ذوب نمایش داد، موجب شد استقلال قهرمان لیگ برتر شود و ابراهیم‌زاده در نخستین گام سرمربیگری، به جام حذفی – دیگر جام معتبر فوتبال ایران- بسنده کند. دومین فصلِ «ذوب‌آهن – ابراهیم‌زاده»، با هدف قراردادن جام قهرمانی لیگ قهرمانان قاره کهن آغاز شد اما در کنار آن، قهرمانی مسابقات لیگ برتر نیز دور از دسترس نبود. البته سپاهان رؤیایی فصل پیش، خیال تمام تیم‌ها از جمله ذوب‌آهن را چند هفته پیش از پایان مسابقات، راحت کرد و قهرمان شد. ذوب‌آهن هم در هفته آخر، نایب قهرمانی را از چنگ استقلال بیرون کشید تا سهمیه قطعی لیگ قهرمانان 2011 را از دست ندهد. کارنامه پربار ابراهیم‌زاده موجب شد، تیم‌های زیادی خواهان به خدمت گرفتن وی شوند و با توجه به اتمام قرارداد سرمربی ذوب‌آهن با این باشگاه، وی با استقلال تهران که در راس باشگاه‌های خواهانش بود، مذاکره هم کرد؛ اما استعفای ناگهانی اعضای هیات‌مدیره باشگاه تهرانی، موجب توقف این مذاکرات شد. در پی این موضوع، ابراهیم‌زاده و ذوب‌آهن، به همکاری خود در سومین فصل پیاپی ادامه دادند که حاصل آن، صدرنشینی در لیگ برتر و حذف مدافع کره‌ای عنوان قهرمانی آسیا - پوهانگ استيلرز- و دومین تیم پرافتخار قاره‌کهن
– الهلال عربستان – در راه رسیدن به فینال باشگاه‌های آسیا بود. اینک ذوب‌آهن با توجه به داشته‌های خود و سرمربیگری منصور ابراهیم‌زاده، دارای شانسی بالا برای کسب افتخاری بزرگ در تاریخ فوتبال اصفهان و ایران است. مروری بر حاصل کار ابراهیم‌زاده در مدت 5/2 ساله حضور در راس تیم فوتبال ذوب نمایانگر توفیق همه‌جانبه این مربی با اخلاق است:
1- قهرمانی جام حذفی 88؛
2- نایب‌قهرمانی لیگ برتر در فصل 88-87
3-نایب قهرمانی لیگ برتر در فصل 89-88
4- قهرمانی يا نایب قهرمانی باشگاه‌های آسیا در سال 2010 (1389)؛ کارنامه پرباری که خیلی از مربیان داخلی و حتی خارجی فوتبال کشور آرزوی داشتن حتی نیمی از آن را دارند. در صورتی که ان‌شاء‌الله ذوب‌آهن، 22 آبان قهرمان آسیا شود، نماینده قاره پهناور در جام‌جهانی باشگاه‌ها هم می‌شود و ممکن است رویای بازی با اینترمیلان قهرمان قاره سبز برای فوتبال‌دوستان ایرانی محقق شود. در پایان بيان 3 نکته، خالی از لطف نیست؛ نخست آنکه: در تمام موفقیت‌های ابراهیم‌زاده، علاوه بر لطف خداوند متعال، همکاری باشگاه، کادر فنی – بویژه «مجید صالح» که توانایی بالایش را پیش از این در دوره بسیار کوتاه همکاری با استقلال تهران که منجر به قهرمانی تیم سیزدهم لیگ برتر در جام حذفی شد – و بازیکنان حرف‌شنو تاثیری غیرقابل انکار دارد؛ دوم: خوب است روی این مربی با دانش و درعین حال بی‌حاشیه برای آینده نزدیک فوتبال ملی سرمایه‌گذاری کرد؛ و سوم آنکه: ابراهیم‌زاده و ابراهیم‌زاده‌های این مرز و بوم در ورزش و سایر عرصه‌ها بسیارند؛ چه خوب است در راه کشف و کمک به اعتلای‌شان، مسؤولان و رسانه‌ها تلاش بیشتري کنند.