50 سال از تولد اسطوره‌ای در دنیای فوتبال که زندگی متفاوتی را در هر زمینه تجربه کرد، گذشت و حالا دیه‌گو در جشن 50 سالگی خود هدایای متفاوتی دریافت می‌کند تا در برابر تفاوت‌هایی که داشت واکنش‌های متفاوتی نیز دریافت کند. «یک زندگی از مارادونا» نام کتابی به نوشته پائولو کوندو و ماریو کازادیو است که در روز تولدش برای فروش به کتابخانه‌ها و دکه‌های
روزنامه فروشی می‌آید؛ کتابی که زندگی این چهره محبوب را از زوایای مختلف بررسی می‌کند تا نشان دهد بازیکنی که در آرژانتین متولد و در ناپولی محبوب شد، چطور شد که توانست محبوبیت‌ترین در میان همه برای تمام دوران باشد. به هر حال او برای نویسندگان این کتاب فردی ایده‌آل است که توان و ارزش اسطوره شدن را داراست و آنان برای 50 سالگی دیه‌گو آرماندو مارادونا این کتاب را به او هدیه دادند.
زندگي در فقر
در لانوس برای زندگی و حتی زنده ماندن همیشه باید نقش بازی کرد. فشار اقتصادی و فقر همیشگی در حومه مصیبت‌زده بوئنوس‌آیرس تلفیقی از واقعیت و دروغ را به وجود آورده که نمادهای بارز آن را می‌توان در دزدی، فساد و جنایت دید که همیشه گریبانگیر مناطق فقیرنشین آرژانتین بوده است. برای دیه‌گو و دالما هم اوضاع بهتر از این نبود. پس از تولد پنجمین فرزند که مثل پدرش به نام دیه‌گو خطاب می‌شد و البته 3 فرزند بعدی که در آن سال‌ها نکته چندان عجیبی نبود، زندگی برای خانواده مارادونا بسیار سخت گذشت. دیه‌گو با کاسبی‌های گاه و بیگاه خود نمی‌توانست یک خانواده ۱۰ نفری را اداره کند؛ مجموعه‌ای که یکی از آنها بعدها تبدیل به بزرگ‌ترین چهره فوتبال جهان شد، با هزاران حاشیه و البته محبوبیتی که رسیدن به آن شاید در طول تاریخ فوتبال غیرقابل دسترسی باشد. دیه‌گو در چنین شرایطی به دنیا آمد؛ 30 اکتبر ۱۹۶۰ و خیلی زود به برخورد با واقعیات تلخ اطرافش محکوم شد. «بیشتر شب‌ها چیزی برای خوردن نداشتیم. پدرم به سختی کار می‌کرد اما نمی‌توانست شرایط را عوض کند. مادرم و گاهی اوقات خواهر بزرگم شب‌ها خود را به دل‌درد می‌زدند تا ما بتوانیم غذا بخوریم و این مفهوم کامل فقر است؛ اینکه یک نفر از اعضای خانواده‌ات یک نقش دروغین را ایفا کند تا شکمت سیر شود... مادرم... مادرم... آن روزها نمی‌توانستم این موضوع را تشخیص بدهم و فقط بعدها فهمیدم در آن شرایط سخت چطور بزرگ شدم. کسی که مزه فقر را چشیده باشد هیچ‌وقت و تحت هیچ شرایطی آن را فراموش نخواهد کرد حتی اگر به ثروت بی‌نظیری دست پیدا کند. در آن شرایط فقط یک راه داشتیم و آن پناه بردن به فوتبال بود، چون محیطی که در آن زندگی می‌کردیم با درس و تحصیلات کاملا بیگانه بود. در لانوس پول و رسیدن به آن برای سیر کردن شکم تنها هدف و آرزویی بود که می‌توانست به ذهن هرکس رخنه کند. فوتبال را انتخاب کردم؛ راهی که خداوند سر راهم قرار داد، عاملی که موجب کمرنگ شدن فقر و بدبختی می‌شد و چه شانسی نصیبم شد که از این استعداد ذاتی بهره بردم. زندگیم فقط در فوتبال خلاصه می‌شد و این سرنوشتم بود».
1979
درست دوم ژوئن 1979 بود که دیه‌گو به مرز 18 سالگی رسید. ستاره‌ای که آن روزها به فوتبال ملی آلبی‌سلستی وارد شد از همان ابتدای کار طوری درخشید که همگان را به تحسین واداشت. تنها یک دیدار دوستانه برابر اسکاتلند کافی بود تا دیه‌گو تکنیک نابش را به تصویر بکشد. او نخستین گل ملی‌اش را در بازی مقابل اسکاتلند به ثمر رساند. آنها آن بازی را در همپدن‌پارک
2 بر یک بردند. نکته جالب اینجاست که دیه‌گو سال‌ها بعد در همین ورزشگاه همپدن‌پارک برای نخستین‌بار روی نیمکت مربیگری آرژانتین نشست.
1986
دیه‌گو در مکزیک تبدیل به قدیس آرژانتینی‌ها می‌شود. قهرمانی با آبی و آسمانی‌ها آن هم در شرایط بغرنج اقتصادی و سیاسی این کشور، مردم آرژانتین را به زندگی امیدوار می‌کند. با قهرمانی آرژانتین باب جدیدی در فوتبال جهان در آن زمان باز شد و خیلی‌ها اعتقاد داشتند دیگر هاوه‌لانژ، رئیس آن وقت فیفا نمی‌تواند روی قهرمانی تیم‌ها تاثیرگذار باشد، این موضوع زمانی عیان شد که دیه‌گو با نگاهی خشم‌آلود جام را از پیرمرد برزیلی دریافت کرد.
1990
در این جام خیلی‌ها اعتقاد داشتند آرژانتین در حد و اندازه‌های قهرمان جهان ظاهر نشده، آنها حتی در بازی افتتاحیه برابر کامرون نیز شکست خوردند ولی به هر صورت توانستند با شکست دادن برزیل، یوگسلاوی و ایتالیا به فینال راه پیدا کنند. اما این بار شرایط فرق کرد چون بکن‌باوئر که درست 4 سال قبل فینال مکزیک را به آرژانتین و بیلاردو واگذار کرده بود، توانست آنها را با یک گل شکست دهد. در این جام گریه‌های مارادونا در هنگام دریافت مدال نقره سوژه اصلی عکاسان شد.
1994
دیه‌گو پس از کش و قوس‌های فراوان بار دیگر پیراهن تیم‌ملی را بر تن کرد. ما هرگز نمی‌توانیم گل زیبای او برابر یونان را فراموش کنیم ولی تراژیک‌ترین خاطره او در این جام زمانی رقم خورد که سران فیفا اسطوره آرژانتین را به دلیل مصرف دارو از این تورنمنت اخراج کردند. آرژانتین در آن زمان ضربه سنگینی دریافت کرد. مارادونا دیگر نتوانست پیراهن تیم‌ملی کشورش را به تن کند و جام 94 آمریکا به یکی از تلخ‌ترین خاطرات جام‌جهانی او تبدیل شد.