وحدت جزو اصول اولیه اسلام است که قرآن درباره آن می‌فرماید:
«وَ لاَ تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ رِیحُکُمْ» «و با هم نزاع مکنید که سُست شوید و مهابت شما از بین برود» (الأنفال: 46).
اختلاف یکی از بزرگ‌ترین بلاهایی است که در یک جامعه به وجود می‌آید و کیان جامعه را از بین می‌برد، به‌گونه‌ای که به تعبیری حتی از سیل و زلزله خطرناک‌تر و بنیان‌براندازتر است، این مطلب جزو بدیهیات اصول اسلامی است. حضرت امام بنیانگذار جمهوری اسلامی و مجدد اسلام در دوره ظلمانی معاصر نیز اساس انقلاب و نظام اسلامی را بر وحدت قرار دادند. اما وحدت امری انتزاعی و ذهنی نیست، بلکه امری واقعی است که باید در جامعه تحقق یابد، یعنی هیچگاه وحدت با صرف حرف و ادعا حاصل نمی‌شود، بلکه باید برای آن تلاش کرد و نقاط اشتراک افراد و طبقات جامعه بویژه نخبگان را پررنگ و نقاط افتراق را کمرنگ و بی‌اثر کرد و جلوی شیطان‌صفت‌هایی را که تلاش دارند تا شهد شیرین وحدت را از جامعه بزدایند و در جامعه جدایی و اختلاف بیندازند، گرفت و با آنها مقابله کرد. نکته دیگر متعلق وحدت است، در اینجا باید از خود بپرسیم وحدت بر چه مبنایی و حول چه محوری صورت می‌گیرد؟ مثلا وحدت ما و دولت آمریکا کاملا بی‌معنی است، زیرا ما نه مبنای مشترک داریم و نه محور مشترک. شاید ـ اگر آمریکا سر عقل بیاید و خوی استکباری خود را کنار گذارد؛ امری که محال می‌نماید ـ بتوان نوعی تعامل سازنده داشت اما هیچگاه وحدت ممکن نیست. پس بحث از متعلق وحدت نیز مهم است؛ اگرنه وحدت به ضدخود تبدیل می‌شود. نظام ما نظامی اسلام‌سالار و مردم‌بنیان است که از آن به مردم‌سالاری دینی تعبیر می‌کنیم. یعنی مبنا و اصل این نظام بر 2 محور بنا شده است؛ نخست پذیرش حاکمیت اسلام به مثابه مکتبی جامع در جامعه و سیاست و دوم پذیرش محوریت مردم از عمق دل معتقد و مومن به اسلام در حکومت به عنوان بنیان نظام سیاسی. این نظام بدون اسلام و حضور مردم نمی‌تواند پیشرفت کند، بلکه دوام بیاورد، دشمنان ما نیز این دو رکن را نشانه گرفتند. وقتی مبنای این نظام دو اصل مذکور است، باید مبنای وحدت در جامعه ما نیز این دو اصل مهم و اساسی باشد. اما محور نظام اسلامی اصل ولایت‌فقیه است. ولی‌فقیه در جامعه ما تضمین‌کننده اسلامیت نظام و جمهوریت آن است. یعنی هم اسلام‌سالاری و هم مردم‌بنیانی نظام را ضمانت می‌کند. در این صورت محور وحدت نیز اصل ولایت‌فقیه و شخص ولی‌فقیه است. اکنون می‌توان با دیدی باز از وحدت در جامعه سخن گفت و دایره آن را در فضای واقعی جامعه امروز خود ترسیم کرد. یقینا کسان و جریان‌هایی که در طول مدت بیش از 30 ساله نظام این مبنا و محور را نپذیرفتند، یا به مصداق
«نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَ نَکْفُرُ بِبَعْضٍ» «ما به بعضى ایمان داریم و بعضى را انکار مىکنیم» (النساء:150 اصلی را پذیرفتند و اصلی را انکار کردند، نمی‌توانند در دایره وحدت حضور داشته باشند زیرا محور و مبنای نظام و جامعه و وحدت آن را نپذیرفتند.
واقعیت این است که ایران یک دوره فتنه بزرگ و خطرناکی را پشت‌سر گذاشته است که اگر صلابت رهبری و حضور بموقع مردم نبود، معلوم نبود که چه برسر ما می‌آمد. در این فتنه برخی سیاسیون بر طبل اختلاف کوفتند و براساس دروغی بزرگ که امروزه دروغ‌بودن آن برای خودشان هم معلوم شده است، جامعه را به تفرقه کشاندند. پس از انتخابات دوره دهم ریاست‌جمهوری گروهی از سیاسیون وارد بازی خطرناکی شدند که اگر موفق می‌شدند، نه تنها نظام از بین می‌رفت، بلکه اسلام آمریکایی در جامعه ما حاکم می‌شد: نوعی کودتای فرهنگی و سیاسی که تصور نتایج شوم آن برای ما غیرممکن است.
درست است که مرکز فرماندهی این جریان ـ همانند همه جریان‌های معاند با انقلاب اسلامی ـ در خارج از کشور و در دستان شیطان بزرگ بود اما در داخل برخی کاملا خود را با آن هماهنگ کردند، دیگرانی پشت‌پرده به حمایت از این جریان انحرافی و خطرناک پرداختند و گروه سوم نیز با سکوتی معنی‌دار؛ در ظاهر پرچم بی‌طرفی و در واقع عَلَم مخالفت با مبنا و محور نظام و وحدت آن برافراشتند. سوال اینجاست آیا می‌توان با این جریان‌ها و افراد وحدت کرد؟ آیا چنین وحدتی امکان دارد؟ و اگر داشته باشد، آیا این وحدت ممدوح است یا مذموم؟ یعنی عقل و تاریخ آینده ما را به دلیل چنین وحدتی مورد ستایش قرار خواهند داد یا سرزنش می‌کنند؟ این سوالی است که باید کسانی که از وحدت سخن می‌گویند، به آن پاسخ دهند. آری وحدت اصلی بنیادین در جامعه ما است اما نه هر وحدتی، بلکه تنها وحدت مبنایی و درست میان افرادی که اصول انقلاب و نظام اسلامی را با جان و دل قبول دارند اما وحدت با کسانی که در عمل بر طبل اختلاف و جدایی می‌کوبند، با او به منزله سخن از «دایره مربع» است که تناقض آن آشکار است.